Ματ. όπως λέμε…

Σαν τον Βασιλιά που πέφτει. Ματ. Και πρέπει να είσαι εκεί, έτοιμος να δεχτείς την νίκη αλλά και την ήττα. Το σκοτάδι απλώνεται σαν ομίχλη. Οι λεπίδες του επιβάλουν τον νόμο. Και αφήνεις το αίμα να χυθεί πάνω στο χώμα, ελπίζεις. Αφήνεσαι να χαθείς στην σιωπή, αφήνεσαι στην μελωδία της. Γαλήνια.

Είναι από καιρό πια που χουν χαθεί οι άμυνες. Η επίθεση είναι η μόνη μας επιλογή.
Κι αυτοί οι παλμοί της καρδιάς πόσο φοβίζουν.

Τα βήματα ηχούν μοναχικά στο πεζοδρόμιο. Η μεγάλη στιγμή φτάνει, η στιγμή που πρέπει να σπάσεις τον καθρέπτη. Όμως φοβάσαι τι υπάρχει μέσα του. Φοβάσαι το τι κρύβεις.

Το τζάμι χώνεται στην σάρκα. Παιδικές φωνές φωλιάζουν στο κεφάλι σου. Πονάνε τόσο αυτές οι φωνές. Σαν συρματοπλέγματα. Πρέπει να τα κόψεις. Να βγεις εκεί έξω. Μην φοβηθείς που θα χαθεί το σκοτάδι.

από τον ορίζοντα ανατέλλει ένας κατακόκκινος ήλιος. ερημιά. ίσως και κρύο. αλλά ελεύθερος.

Ματ. όπως λέμε…

Δεν έχει απαραίτητα νόημα το παραπάνω κείμενο. Είναι εικόνες που βγήκαν όσο άκουγα αυτή τη μουσική,. Προσπάθησα να έχει μία συνοχή. Αν δεν έχει δεν με πειράζει.

Μία Ευγλήνα από κοντά

Ο μικρόκοσμος είναι από τα αγαπημένα μου θέματα. Στο παρακάτω βίντεο βλέπουμε μία Ευγλήνα ή Ευγλήνη ή πιο συγκεκριμένα μία Euglena Viridis. Η Ευγλήνα ανήκει στα Ευγληνόζωα υπόφυλο Ευγληνίδια. Είναι αυτότροφο κατά βάση όπως μας υποδεικνύει η ύπαρξη χλωροπλαστών (τα σακουλακια μέσα στο σώμα του πρωτόζωου). Το κόκκινο σημαδάκι που βλέπετε ονομάζεται στίγμα και οι επιστήμονες πιθανολογούν ότι αποτελεί ένα είδος «ματιού» (εντοπίζει το φως). Κοντά στο στίγμα όταν καθαρίζει λίγο η εικόνα πιθανόν να βλέπετε το μαστίγιο με το οποίο κινείται. Η Ευγλήνα βρίσκεται κυρίως σε περιοχές με έντονη βλάστηση και όπως μπορείτε να υποθέσετε λόγω του βίντεο σε ποτάμια, λίμνες και γενικά γλυκά νερά.

Σε σχέση με άλλα βίντεο που έχω βρει το συγκεκριμένο μου αρέσει γιατί είναι πολύ καθαρό. Νομίζω ότι ευκρινέστατα μπορούμε να διακρίνουμε τους χλωροπλάστες.

 

Το βίντεο φυσικά δεν μου ανήκει. Θα ήμουν ευτυχισμένος σαν παιδάκι που το πρωτοπάνε στην Ντίσνεϋλαντ άμα το χα καταφέρει.

πληροφορίες αντλήθηκαν από την Γουικιπίντια καθώς και από την εκπληκτική Ζωολογία των εκδόσεων UTOPIA. Φυσικά και η παρούσα ανάρτηση δεν είναι διαφημιστική. Απλά αναφέρω τις πηγές μου.

Ένα δέντρο χεβιμεταλάς


Ένα δέντρο που είναι σαν το κλάδεψε ο Τζακ Μπλακ. Ένα δέντρο οδή στο χεντμπανγκινγκ. Το βλέπεις και η κιθάρα σπινιάρει και βρυχάται. Η χλωροφύλλη κάνει σόλο κι εγώ μόλις  το τερμάτισα.

Μπορείς να με βρεις;

Πολλές φορές όταν μετά από καιρό ξεσκαρτάρεις τις φωτογραφίες που τράβηξες σ’ ένα ταξίδι σου, ανακαλυπτεις κάποια κρυφά διαμαντάκια. Εδώ, ενώ βρισκόμουν στα Τέμπη, φωτογραφίζοντας σε κοντινό τα φύλλα ενός δέντρου, τυχαία «έπιασα» κι αυτήν την μικρή αράχνη. Ίσα ίσα διακρινονται τα πόδια της και μου φάνηκε μαγευτικό. Δεν το είχα παρατηρήσει αρχικά αλλά την πρόσεξα έπειτα στο σπιτι. Ήταν μία δοκιμαστική φωτογραφία. Πιθανόν θα την πετούσα. Όμως ακολούθησε μία άλλη διαδρομή.

Πείραμα Atlas κι ένα μικρό ταξίδι στην σωματιδιακή φυσική

Χτες η ιστοσελίδα του πειράματος  Άτλας  (Atlas)  που αποτελεί ένα από τα τέσσερα μείζονα πειράματα που πραγματοποιούνται στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων ( LHC, Large Hadron Collider) που πραγματοποιείται στο Σερν (CERN), ανέβασε ένα βίντεο όπου παρουσιάζεται μία εκπληκτική ιστορία.

Με μία σειρά εικόνων από το παρελθόν έως το σήμερα,  μας αφηγείται το πώς απεικονιζόντουσαν αρχικά οι συγκρούσεις των σωματιδίων στο φωτογραφικό φιλμ αρχικά κι ύστερα πάνω στο χαρτί , έως το σήμερα όπου πια οι επιστήμονες έχουν τρισδιάστατες απεικονίσεις γεγονότων υψηλής ευκρίνειας.

Ταυτόχρονα με αυτή την αφήγηση έχουμε μία παράλληλη, αυτής της εξέλιξης της  σωματιδιακής Φυσικής.

Τέλος αυτά τα περίπλοκα σχήματα έχουν και μία ιδιαίτερη χαοτική ομορφιά. Μία χαοτική ομορφιά της απεικόνισης του αόρατου στα μάτια αλλά υπαρκτού.

Το βίντεο είναι δημιουργία των Riccardo Maria Bianchi, Emma Ward & Katarina Anthony, ενώ το άρθρο αναφορά στο βίντεο όπου έχει ανεβεί στην ιστοσελίδα του Άτλας είναι της Katarina Anthony

Μετά από καιρό

Μετά από καιρό ήρθε πάλι στο νου αυτό το τραγουδάκι, οι στίχοι. Σχεδόν κάθε φορά που σπάει μία πολυφορεμένη κατάσταση έρχεται να μου δείχνει το δρόμο. Κι είναι αλήθεια ότι όταν αποχωρούμε από κάπου… Τόπο. Κατάσταση. Είχαμε ήδη φύγει εδώ και πολύ καιρό.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή δεν είναι στάσιμη. Είναι μία ατελείωτη διαδρομή που πιστεύω ότι χρέος μας είναι , σε εμάς πρώτα φυσικά, να μην βαλτώσουμε αλλά να προχωράμε.

Καλή μας διαδρομή

Ακόμη Όχι

Η Ευρώπη του Πολιτισμού , αφού πρώτα ισοπέδωσε τις χώρες τους και τις ισοπεδώνει με ατελείωτη πετρελαϊκή λύσσα ακόμη, τώρα απλά σου λέει , πνίξτε τους. Για αυτήν την γενοκτονία , αλήθεια, πόσο υπεύθυνοι είναι οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι; Πριν διαλυθεί αυτή η σύναξη μαφιόζων πόσες ακόμη ζωές θα ισοπεδώσει και θα αφανίσει; Οι ίδιο διέλυσαν χώρες με αιώνες πολιτισμών, ξερίζωσαν πατρίδες για τα όποια συμφέροντά τους, εξόπλισαν βιαστές, δολοφόνους, βανδάλους. Οι ίδιοι μετά έκαναν τους ανεύθυνους. Πάντα ανεύθυνοι οι βιαστές της ζωής και της λογικής. Πάντα αδίστακτοι.

Με αυτή την Ευρώπη εγώ δεν θέλω να έχω καμία σχέση. Όποιος θέλει να έχει παρέα βιαστές και δολοφόνους ας πάει να γίνει μέλος του ΙΚ. Δεν διαφέρουν και πολύ οι ναζιστές μεταξύ τους. Μόνο στο θρήσκευμα. Την ίδια ηθική μοιράζονται και τον ίδιο εγκέφαλο.

Επιλέγω τη ζωή κι αυτή δεν αποτελεί αξία καμίας ένωσης. Το αποδεικνύουν καθημερινά. Δώστε τους λίγα ευρώ παραπάνω. Θα σου πουλήσουν και την μάνα τους, τον πατέρα τους, τα παιδιά τους. Πόσα ευρώ ή δολλάρια αξίζει η ζωή και η ηθική σας ρε;