Ακόμη Όχι

Η Ευρώπη του Πολιτισμού , αφού πρώτα ισοπέδωσε τις χώρες τους και τις ισοπεδώνει με ατελείωτη πετρελαϊκή λύσσα ακόμη, τώρα απλά σου λέει , πνίξτε τους. Για αυτήν την γενοκτονία , αλήθεια, πόσο υπεύθυνοι είναι οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι; Πριν διαλυθεί αυτή η σύναξη μαφιόζων πόσες ακόμη ζωές θα ισοπεδώσει και θα αφανίσει; Οι ίδιο διέλυσαν χώρες με αιώνες πολιτισμών, ξερίζωσαν πατρίδες για τα όποια συμφέροντά τους, εξόπλισαν βιαστές, δολοφόνους, βανδάλους. Οι ίδιοι μετά έκαναν τους ανεύθυνους. Πάντα ανεύθυνοι οι βιαστές της ζωής και της λογικής. Πάντα αδίστακτοι.

Με αυτή την Ευρώπη εγώ δεν θέλω να έχω καμία σχέση. Όποιος θέλει να έχει παρέα βιαστές και δολοφόνους ας πάει να γίνει μέλος του ΙΚ. Δεν διαφέρουν και πολύ οι ναζιστές μεταξύ τους. Μόνο στο θρήσκευμα. Την ίδια ηθική μοιράζονται και τον ίδιο εγκέφαλο.

Επιλέγω τη ζωή κι αυτή δεν αποτελεί αξία καμίας ένωσης. Το αποδεικνύουν καθημερινά. Δώστε τους λίγα ευρώ παραπάνω. Θα σου πουλήσουν και την μάνα τους, τον πατέρα τους, τα παιδιά τους. Πόσα ευρώ ή δολλάρια αξίζει η ζωή και η ηθική σας ρε;

η μεταγραφή του DNA

Μία μικρή περιγραφή για να γίνει κατανοητό το βίντεο.

  Η όλη διαδικασία της πρωτεϊνοσύνθεσης γίνεται καθημερινά, αυτή τη στιγμή σε κάθε κύτταρο του κορμιού μας, σε κάθε πολυκύτταρο ή μονοκύτταρο ευκαρυωτικό οργανισμό. Η πρώτη φάση της πρωτεϊνοσύνθεσης είναι η λεγόμενη μεταγραφή του DNA. Ουσιαστικά όταν μιλαμε για μεταγραφή εννοούμε τη σύνθεση του προ-mRNA υπό τις «οδηγίες» του DNA. Για να ξεκινήσει η όλη διαδικασία χρειάζεται να «προσθεθούν» οι μεταγραφικοί παράγοντες (ειδικές πρωτεΐνες ) καθώς και η πολυμεράση ΙΙ του RNA στον υποκινητή (συγκεκριμένη νουκλεοτιδική αλληλουχία) ώστε να αποτελέσουν το σύμπλοκο έναρξης της μεταγραφής. Για να είμαι σωστός η ίδια διαδικασία γίνεται και στους προκαρυωτικούς με την διαφορά ότι αυτά δεν χρειάζονται την ύπαρξη των μεταγραφικών παραγόντων.

  Προσωπικά το βρίσκω πολύ μαγικό, κι αυτό αποτελεί ήδη την αρχή πολύ πριν φτάσουμε την σύνθεση της πρωτεΐνης.  Παρακολουθείστε το πολύ ενδιαφέρον ολιγόλεπτο βιντεάκι το οποίο μας εισάγει με απλό τρόπο στο μυστικό της ζωής.

  • το βίντεο το παρέχει το HHMI το οποίο προσπαθεί να προωθήσει εκπαιδευτικό υλικό για την καλύτερη κατανόηση των επιστημών  (ναι πληθυντικός) της Βιολογίας.
  • για την περιγραφή συμβουλεύτηκα το βιβλίο της Βιολογίας των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης

Λύσσα – για ένα αυτοοργανωμένο και αντιεμπορευματικό κινηματογράφο

Μετά από καιρό ήρθε η ώρα να μιλήσω για μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου, τα γυρίσματα της ταινίας «Λύσσα». Το τι είναι αυτή η ταινία καθώς και τους στόχους τους μπορείτε να τα δείτε αναλυτικά στην ιστοσελίδα που έχει στηθεί για την ταινία. Όποιος τυχερός μπορεί να δει την ίδια την ταινία σε κάποια τοπική προβολή. Ενώ μελλοντικά θα μπορείτε να την δείτε και μέσω της ίδιας της ιστοσελίδας.

Εγώ το μόνο που θα καταθέσω είναι ένα μικρό κείμενο εντυπώσεων από την όλη διαδικασία. Μία διαδικασία που ακόμη εξελίσσεται και παράγει. Νοιώθω πολύ τυχερός που το έχω ζήσει και οι εικόνες είναι χαραγμένες μέσα στο μυαλό μου.

-//-

 

Είναι 6μιση ώρα το πρωί. Εκτός από φαντάρος άλλες φορές δεν θυμόμουν να ξυπνούσα τέτοια ώρα. Όμως δεν νοιώθω ότι με περιμένει σκοπιά. Έξω ο ήλιος ανατέλλει και έχει μία ελαφριά ψυχρούλα. Μυρίζει φρυγανισμένο ψωμί και βούτυρο. Σηκωνόμαστε διαδοχικά. Νοιώθω μια μικρή κούραση αλλά όχι δυσφορία (το αντίθετο). Είναι μέρες που έχουμε αντίστοιχα ξυπνήματα και προγράμματα. Κι ίσως κάποιο βράδυ να ήμασταν στη μέση του πουθενά , όπου μήνα καλοκαίρι θέλαμε κουβέρτα. Άραγε σήμερα θα πετύχει πιο εύκολα η σκηνή; Θα φανεί καλά το μακιγιάζ, θα είναι έτοιμο στην ώρα του; Θα ακουστεί πάλι κάποιο αλυσοπρίονο από κάνα χωράφι κάνα χιλιόμετρο μακρυά ή κάποιο αεροπλάνο; Τα φώτα; Θα βρισκόμαστε όλοι στην ώρα μας στο τάδε χωριό;

Αγουροξυπνημένα χαμόγελα. Εξηγήσεις. Διευκρινήσεις. Κάποιος που θέλει να κοιμηθεί λίγο παραπάνω. Πειράγματα. Άλλοτε έξυπνα, άλλοτε χαζά.

Το φως πράγματι μοιάζει σαν να χτυπάει ντάλα ο ήλιος πάνω στο παράθυρο. Δεν ξέρω πώς το κάνουν αλλά ο σταύλος μοιάζει με πίνακα. Τα ρούχα φορεμένα και όπως πρέπει. Τη παιδική κούκλα την μάζεψε άλλος.  Το σκηνικό το χουν μαστορέψει στην λεπτομέρεια και μία χαλασμένη σιλικόνη βάσης βοηθά στην παλαίωση. Δοκιμάζουν τα λόγια, τον ρόλο. Ίσως καλύτερα να το πεις έτσι. Εδώ μία ρυτίδα λιγότερη ίσως; Γαμώτο κάποια παιδάκια κλαίνε και κάποιος κόβει χόρτα με μηχάνημα. Κι ίσως διψάμε. Τα φώτα καίνε.Κι όμως πάντα αυτός καταφέρνει να είναι ήρεμος και με το χαμόγελο σε κατάσταση ζεν. Κι αυτό το άλογο πεινά πολύ κι όταν γουργουρίζει ακούγεται σαν πλυντήριο.

 Το βράδυ οι περισσότεροι εκεί, Βλέπουμε τι φτιάξαμε. Συζητάμε. Κρίνουμε. Διαφωνούμε. Άλλοτε ήρεμα. Άλλοτε όχι. Ίσως η τάδε σκηνή θα έπρεπε να γίνει με τον τάδε τρόπο.

Ένα ερειπωμένο σπίτι γεμάτο νυχτερίδες. Ένα εκκλησάκι γεμάτο αγιογραφίες  με εσωτερική γούρνα για το βρόχινο νερό. Το φαράγγι στην μέση του πουθενά με συντροφιά τον προβολέα και τον γαλαξία απάνω απ τα κεφάλια μας. Το ροζ του ηλιοβασιλέματος , τόσες ροζ αποχρώσεις σε ηλιοβασίλεμα δεν έχω δει. Τα σπίτια με τα προσωπεία στους τοίχους.

και κυρίως οι άνθρωποι που γέννησαν αυτές τις αναμνήσεις

 

όταν το άγαλμα του Λένιν κατέβαινε το ποτάμι

στην προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφερθεί στο «βλέμμα του Οδυσσέα» και το πόσο έγραψε μέσα μου. μία από τις σκηνές που μένει βαθιά χαραγμένη είναι αυτή του αγάλματος του Λένιν που τεμαχισμένο πάνω σε μία πλατφόρμα κατεβαίνει το ποτάμι ενώ οι άνθρωποι που το βλέπουν σταυροκοπιούνται. αυτή η σκηνή πέρα του συμβολισμου , που νομίζω ότι είναι ξεκάθαρος, έχει και μία ακόμη ιδιαιτερότητα. αυτή η σκηνή δεν υπήρχε στο σενάριο. το άγαλμα τυχαία εμφανίστηκε να κατεβαίνει το ποτάμι και οι άνθρωποι δεν είναι ηθοποιοί αλλά κάτοικοι που πραγματικά σταυροκοπιόντουσαν και γονάτιζαν,  οχι όμως  βάση κάποιας οδηγίας του σκηνοθέτη αλλά γιατί έτσι το ένοιωθαν.

όταν η πραγματικότητα συνθέτει τις πιο δυνατές αλληγορίες και συμβολισμούς χωρίς την ανάγκη του ποιητή ,αλλά από την άλλη μήπως ο ποιητής ήταν αυτός που μπόρεσε να δει την δύναμη του πράγματος και ν α μας την μεταφέρει;

 

ο άλλος κινηματογράφος

η πρώτη ταινία που είχα δει του Θόδωρου Αγγελόπουλου ήταν το βλέμμα του Οδυσσέα. δεν ήμουν ενήλικας. ήμουν μόλις 14 ετών έφηβος. ήταν τότε που ξεκίνησε ένας έρωτας. η αγάπη για τον κινηματογράφο. για τον άλλο κινηματογράφο. ακόμη οι εικόνες είναι χαραγμένες μέσα μου, η μουσική. Πρέπει να ήταν στο Αττικόν. Πάντα άρεσε στην μητέρα μου να πηγαίνουμε εκεί.

ένα πρόβλημα που αντιμετώπιζα ήταν ότι εγώ έβλεπα την τέχνη ως ένα είδος παιχνιδιού. δεν μου άρεσε ποτέ ένα έργο επειδή αυτό θα με έκανε πιο… έξυπνο. τι να το κάνεις να έχεις καταλάβει όλο το μονόγραμμα αν δεν μπορεί έστω και μία φράση να σου θυμίσει ένα πληγωμένο φιλί, να σου ξύσει μία λαβωματιά κρυμμένη. δεν είμαι ενάντια στην γνώση. τουναντίον λατρεύω την γνώση.

λατρεύω την προσπάθεια κατανόηση του όλου που προσπαθεί μία μειοψηφία ανθρώπων. η κατανόηση μιας κυτταρικής λειτουργίας μπορεί να με ενθουσιάσει. εκεί που οι περισσότεροι μπορεί να βλέπουν μία βαρετή διαδικασία πρωτεϊνοσύνθεσης εγώ βλέπω ένα καλοστημένο βαλς. και μου φαίνεται τόσο όμορφο.  η επιστήμη είναι η μία μορφή αντίληψης της πραγματικότητας ως είναι.

η τέχνη θα μπορούσαμε να πούμε, ότι είναι η μορφή αντίληψης της πραγματικότητας όπως την δεχόμαστε. μην προσπαθήσεις εντελώς νεκρά απλά να δεις τι θέλει να πει ο ποιητής. προσπάθησε πρώτα να σκαλίσεις μέσα σου, να δεις τι μπορεί να λέει σε εσένα πρώτα σε πρωτόλεια βάση. μπορεί να μην ταιριάζετε. μπορεί να μην είσαι έτοιμος. μπορεί απλά να απέτυχε ο ίδιος ο καλλιτέχνης.

επανέρχομαι όμως στο Θόδωρο Αγγελόπουλο. συνήθως όταν μιλάς για αυτόν κι όταν μάλιστα πεις ότι σου αρέσει η εργογραφία , έχουν όλοι έτοιμη την κριτική τους. βιάζονται ακόμη κι αν δεν έχουν δει ποτέ κάποια ταινία του.

γενικά οι άνθρωποι αγχώνονται με τον άλλον κινηματογράφο. όχι άδικα πάντα,  μια και η όποια επαφή μαζί του πιο πολύ με διαδικασία πανελλαδικών μπορεί να παρομοιαστεί παρά με απόλαυση ή πρόταση. όμως ο ίδιος ο Αγγελόπουλος δεν θέλει να αντιμετωπίζονται έτσι οι ταινίες.

Εδώ σε μία συνέντευξη που είχε δώσει σε ένα τοπικό κρητικό κανάλι όπου δυσφορεί στο αναφορά για αναζήτηση μηνυμάτων στις ταινίες του (χρονικό σημείο 25:05) αν και αξίζει να την παρακολουθήσετε ολόκληρη μια και ήταν ένας πολύ συγκροτημένος άνθρωπος και καθόλου νάρκισσος.

 

οι τέσσερις μικροί βάτραχοι

Ένα κλασσικό κομμάτι από τη Λίμνη των Κύκνων είναι το «οι τέσσερις νεαροί κύκνοι» . Όμως εδώ βρήκα μία κινέζικη διασκευή όπου οι κύκνοι γίνονται βάτραχοι και δεν έχουμε χορεύτριες αλλά χορευτές.

Όπως γράφει κι ένας σχολιαστής στο γιουτιούμπ ενώ το κλασσικό κομμάτι είναι γεμάτο θηλυκότητα , εδώ το συγκεκριμένο είναι γεμάτο αρρενωπότητα χωρίς όμως να χάνεται η ευαισθησία του κομματιού. Πραγματικά εκπληκτικό.

Για να συγκρίνετε σας παραθέτω και την κλασσική έκδοση

η λίμνη των κύκνων στο ΔΘΠ

Πρώτη φορά θα δω τη Λίμνη των Κύκνων και είμαι ενθουσιασμένος.

Μου το πρότεινε πολλές φορές η κοπέλα μου αλλά ομολογώ ότι το είχα αμελήσει (βλακωδώς).

Όμως ήρθε στην γειτονιά μας… και γουστάρω πολύ. Ανυπομονώ.:-)

Μία γεύση από παλιό ανέβασμα της παράστασης στο Λένινγκραντ. Δεν είναι μαγεία;:-)