Just another WordPress.com weblog

Ξένος από πάντα σε τούτο το χώρο. Δεν θυμάται να δέθηκε ποτέ. Ξένος εδώ. Ξένος εκεί και παρακεί. Παντού ξένος. Ένας μόνιμος πρόσφυγας. Λες και στην ζωή μπήκε λαθρεπιβάτης.

Η καρδιά του δεν δένει σχοινιά, Πάντα καρτεράει το ταξίδι. Ούτε εδώ είναι το σπίτι μου, λέει, και ετοιμάζεται να φύγει και πάλι. Ξένος για τούτη τη γη, το χώμα. Το όποιο χώμα.

Ίσως ούτε στην καρδιά του να μην έχει ξεμείνει λίγη πατρίδα ουρανός να ξαποστάσει…

-/-

Δεν θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που δάκρυσε…
Δεν θυμάται
.Κι απλά διαβάζει προσεχτικά το κενό

.Αφουγκράζεται τις νότες του κι ακροβατεί
. Ελπίζει ότι κάποτε θα θυμηθεί την χαρά του σάλτο μορτάλε.

Στην γειτονιά έχουμε γεμίσει ενοικιαστήρια. Μόνο κάτι μωρά επιμένουν να σπάνε την ησυχία. Το μέλλον που γκρινιάζει στο παρόν.

Ελάχιστα μαγαζιά αντέχουν και δεν κλείνουν. Όσα έχουν μείνει προσπαθούν.

Όλοι φοβούνται το μπαμ του ντόμινο.

Το Λιμάνι πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις μυρίζει θάνατο.

Σκοτεινιασμένα πρόσωπα και πολύ τρέλα. Άνθρωποι που έχουν σαλέψει και μαλώνουν με τα αγάλματα ή με τα δέντρα. Μιλάνε μόνοι τους κι όχι δεν είναι στελέχη με μπλουτούθ. Μιλάνε στον εαυτό τους, στο χιλιομπαλωμένο ρετάλι που τους έχει μείνει.

Όλο και περισσότεροι ψάχνουν ελπίδα στα σκουπίδια. Αρκετοί και σπίτι να χωθούν.

Κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε. Μας φοβίζουν. Το παραμύθι έχει πολύ εφιάλτη για να είναι όμορφο. Ίσως και να μην αντέχουμε , ίσως και να ‘μαστε δειλοί.

Ο χρόνος μοιάζει να έχει χαθεί, να έχει βαλτώσει σε μία αδράνεια. Τα πάντα γύρω κινούνται αλλά δεν αλλάζουν θέση.

Τα ίδια εκεί και πιο αργά (κινούνται) κι ας μην μπορούμε να τα πιάσουμε,να τα αγγίξουμε.

Το δρόμο διασχίζουν τσακισμένα χαρτιά και σκουπίδια ,ζωές παρασυρμένες από τον καιρό.

(σκέψεις και εικόνες από την Περιοχή του Πειραιά. 04-11-2011)