Σαν χτες πριν 133 χρόνια γεννήθηκε ο Πικάσο

Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν από αυτούς που είχαν αφουγκραστεί πλήρως την Γκουέρνικα. Αρχικά μου φάνηκε ένας σωρός από άμορφες μορφές, τρίγωνα και παραλληλόγραμμα άτακτα αφημένα να θέλουν να αποκτήσουν ζωή. Όμως αφήνοντας το μυαλό να αφεθεί ένοιωσα λίγο τον πανικό που κυριαρχούσε μέσα σε αυτό το έργο. Τον πόνο. Την απόγνωση. Αυτός ο πίνακας είναι μία φρίκη. Το απάνθρωπο της ανθρώπινης φύσης είναι εκεί. Η εκβιομηχανοποίηση του πολέμου είναι εκεί. Γραμμές και παραλληλόγραμμα πάνω σε άτακτες γραμμές ζωής. Επιβάλλονται και φέρνουν πόνο.

Αυτά είδα εγώ. Αυτά βλέπω όσο κοιτώ την Γκουέρνικα ή μάλλον την Γκερνίκα του Πικάσο.

Με βοήθησαν όμως πάνω σε όλα αυτά και το μικρό αφιέρωμα από την ομάδα των συντελεστών της ανοιχτής ΕΡΤ3.

Ορίστε και το αφιέρωμα.

 

Η αντίστασή σας παράγει ομορφιά παιδιά , πολιτισμό που τόσο μας λείπει.

μία βροχερή μέρα στον Πειραιά

raining in Piraeus 24/10/2014 01

Νομίζω ότι όλοι την νοιώσαμε αυτή την μπόρα. Και ήταν κανονική μπόρα. Όχι βροχούλα όπως άκουσα. Και ναι είναι φυσιολογικό να βρέχει τέτοια εποχή.Ήδη θα έπρεπε να βρέχει. Όσο και να μην θέλουμε να το συνειδητοποιήσουμε.

Την ώρα της μεγάλης έντασης ήμουν στα κεντρικά ΕΛΤΑ του Πειραιά. Μόλις είχα καταφέρει να στείλω δύο δέματα και να επιστρέψω στη δουλειά μου όταν αντίκρισα ένα τοίχος βροχής κι ένα δρόμο που είχε γίνει ποταμάκι. Δεν γινόταν με τίποτα να βγω έξω κι ας είχα ομπρέλα κι αδιάβροχο. Μάλλον τα βατραχοπέδιλα θα ήταν πιο καλή λύση.

Το παραπάνω βίντεο το τράβηξα περιμένοντας. Δυστυχώς δεν ακούγεται το πόσο δυνατή ήταν η βροχή όμως πιστέψτε ήταν πολύ δυνατή.

Μετά από αρκετή αναμονή κι αφού είχε κάπως ηρεμήσει ξεκίνησα για να επιστρέψω στη δουλειά μου. Στη διαδρομή αντίκρισα πρώτα αυτό το δέντρο που έσπασε από τον άνεμο. Όσοι δεν το γνωρίζουν στο Λιμάνι όταν φυσά… φυσά. Και το δέντρο δεν είναι καν στην παραλία αλλά στην Ηρώων Πολυτεχνείου. Ευτυχώς είχε έρθει ένα συνεργείο , μάλλον, του Δήμου.
raining in Piraeus 24/10/2014 03
raining in Piraeus 24/10/2014 02

Μετά πρόσεξα ότι έχει πέσει το ρεύμα σε όλη την Καλλίπολη. Ένα δείγμα ήταν ότι τα φανάρια ήταν όλα σβηστά, και σε όλους τους κεντρικούς δρόμους κανένα μαγαζί δεν είχε ρεύμα.
raining in Piraeus 24/10/2014 05

Ενώ από κάποια κτίρια είχαν πέσει κομμάτια. Ένα παράδειγμα είναι το κτίριο δίπλα στο κατάστημα της Vodafone όπου μπορείτε να δείτε τα κομμάτια. Ευτυχώς δεν είχαμε θύματα.
raining in Piraeus 24/10/2014 04
Ενώ για το τέλος στην πλατεία Πηγάδας δείτε που το μετέφερε το τούβλο η βροχή , το οποίο δεν πρόσεξα και βάρεσα πέναλτι.
raining in Piraeus 24/10/2014 06
Αυτά τα ολίγα από το Λιμάνι της χώρας. Όπως είπα και στην αρχή δεν ήταν βροχούλα όμως δεν ήμασταν και προετοιμασμένοι. Είχαμε αφεθεί στην καλοκαιρία των προηγούμενων ημερών. Καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι… ο Χειμώνας έρχεται. Ας προετοιμαστούμε.

Σημείωση , δυστυχώς δεν κατάφερα να βγάλω κάποια βίντεο ή φωτογραφίες από το κεντρικό Λιμάνι.Θα ήταν σίγουρα ενδιαφέρουσες.

τρισδιάστατη καρδιά σώζει ένα μωρό

Συνήθως οι χειρουργοί πριν ξεκινήσουν μία χειρουργική επέμβαση υποθέτουν για το τι μπορεί να αντιμετωπίσουν κατά την διάρκεια της. Τι θα γινόταν όμως αν μπορούσαν πολύ πριν την επέμβαση να έχουν εξασκηθεί στο ίδιο το όργανο; Ή μάλλον σε ένα αντίγραφό του. Έτσι το σκέφτηκαν το λοιπόν και οι γιατροί στο Πρεσβυτοριανό Νοσοκομείο της Κολούμπια για να αντιμετωπίσουν την δύσκολη περίπτωση ενός μωρού δύο εβδομάδων , το οποίο είχε γεννηθεί με εγγενή καρδιακά ελαττώματα. Πιο συγκεκριμένα η καρδιά του είχε τρύπες και δυσμορφικές κοιλότητες*. Οπότε αφού εξασκήθηκαν πρώτα πάνω σε ένα σχεδόν ακριβές αντίγραφο της καρδιά τους νεογνού , με μία μόνο επέμβαση κατάφεραν να επιδιορθώσουν την καρδούλα του. Όπως όμως μας ενημερώνει η ιστοσελίδα Science Alert απ’ όπου κι αλίευσα την είδηση, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Διότι χειρουργοί σε άλλο νοσοκομείο εξασκήθηκαν πρώτα  πάνω σε τρισδιάστατο αντίγραφο του εγκεφάλου ενός βρέφους πριν  επέμβουν στο ίδιο και το σώσουν.

Δεν είναι εντυπωσιακό πραγματικά το τι δυνατότητες πια υπάρχουν;

Και δεν είναι εντυπωσιακό ότι είτε τις αρνιόμαστε ότι υπάρχουν , είτε ότι δεν μπορούν να τις ωφεληθούν άμεσα οι περισσότεροι;

Ένα μέλλον είναι εκεί. Σχεδόν το ακουμπάμε. Αρκεί να το διεκδικήσουμε.


*αναφέρεται στους κόλπους και στις κοιλίες της καρδιάς.

για τα όποια λάθη στις ιατρικές ορολογίες αναλαμβάνω την ευθύνη. όποιος/-α γνωρίζει καλύτερα ας δώσει τα φώτα του/της

Είναι ο Πανούσης αντικομμουνιστής;

Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτάκουσα την συνέντευξη του Πανούση στην Ελληνοφρένεια σοκαρίστηκα. Τόσο μένος ενάντια στο ΚΚΕ και στο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσα να το καταλάβω. Είναι όμως ένα μένος ενάντιά τους;

Αν παρατηρήσει κάποιος προσεκτικά  σε δεύτερη ακρόαση τον Πανούση θα παρατηρήσει ότι το πρόβλημά του είναι ότι η Αριστερά , η κομμουνιστική και η μη, δεν είναι καθόλου ριζοσπαστική. Εξέφρασε αυτό που σκεφτόμαστε οι περισσότεροι/-ες που είμαστε πιο κοντά σε αυτούς τους χώρους. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μία απλή εναλλαγή “προοδευτικής” εξουσίας κι ότι το ΚΚΕ απλά θέλει να το παίζει ορθόδοξος κομμουνιστής που δεν ξεφεύγει κόμμα από όσα είπε ο Μαρξ. Οπότε σε δεύτερη ακρόαση μου ήρθε κατευθείαν το ερώτημα: “Είναι η Αριστερά έτοιμη να αλλάξει κι αυτή; Να γίνει ριζοσπαστική; Είναι έτοιμη να φέρει στο φως τις αλλαγές που κυοφορούνται υπόγεια; Όπου οι περισσότεροι/-ες τις νοιώθουμε ως ανάγκη των καιρών; “

Οι κριτικές από ανθρώπους όπως είναι ο Πανούσης, ο Κοροβέσης, η ομάδα της Ελληνοφρένειας είναι πολύ σημαντικές για τον χώρο της Αριστεράς. Δεν πρέπει να τις φοβάται η Αριστερά αλλά να τις παίρνει σοβαρά υπόψη της. Ο αριστερός δεν πρέπει να φοβάται την κριτική. Ειδικά από αυτούς που πρόσκεινται στις ιδέες του.

Λίγο Μαρξ να είχαν διαβάσει οι σύντροφοι/-ες θα γνώριζαν ότι οι κοινωνικές αλλαγές όταν δεν πραγματοποιούνται τελικά με προοδευτική κατεύθυνση, είναι καταδικασμένες να πραγματοποιηθούν με αντιδραστική κατεύθυνση. Κι αυτό το νοιώθουμε και το φοβόμαστε.

Και ναι το ξέρουμε ότι ο καπιταλισμός είναι ένα άδικο σύστημα και βάρβαρο. Εμείς τι έχουμε να αντιπαραθέσουμε ως εναλλακτικό και δίκαιο. Και ριζοσπαστικό; Την καλύτερη διαχείρισή του;

Εδώ μπορείτε να ακούσετε όλη την συνέντευξη του Τζίμη Πανούση στην Ελληνοφρένεια. Από την άλλη τα παιδιά της Ελληνοφρένειας και ειδικά ο Θύμιος έδειξαν ότι μπορούν να δεχθούν την άλλη άποψη ακόμη κι αυτή τους καθυβρίζει. Οπότε τους αξίζει κι ένα μεγάλο μπράβο.

Η ανάρτηση έγινε με αφορμή το άρθρο της Λίλας Σταμπούλογλου στο protagon.

 

Ερείπια

Η ιστορία με τις “οροθετικές” γυναίκες , είναι μία από εκείνες τις περιπτώσεις ντροπής της ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς φόβο και με εντελώς ανθρωποφαγικές λογικές, με τον σεξισμό να ξεχειλίζει σε κάθε βήμα και λέξη, έστησε στον τοίχο 50 γυναίκες. Ο τότε υπουργός-συνταγματολόγος, έναν σκουπίδι της λογικής και της κοινωνίας ,καθαρά για να τροφοδοτήσει τον αριβισμό του , χρησιμοποίησε το σύστημα υγείας και το μετέτρεψε σε ναζιστικό εργαλείο όπου αντί να βοηθήσει τα απομονωμένα και άρρωστα άτομα, προσπαθούσε να τα στοχεύσει και να τα εξολοθρεύσει, φορτώνοντας πάνω τους τα όποια κρίματα αυτής της σαπισμένης κοινωνίας.

Η γυναίκα, και πιο συγκεκριμένα η γυναίκα μετανάστης ή χρήστρια ουσιών , ως εικόνα, ταυτίστηκε με την πουτάνα, με το φτηνό δοχειόσπερμα. Κανείς δεν έψαξε τον δράστη. Τον όποιο “καλό οικογενειάρχη” που πανεύκολα θα βίαζε (όχι απλά θα πήγαινε) με μία πόρνη-χρήστρια χωρίς προφυλάξεις. Σχεδόν πέρασε από τις ειδήσεις ως ανδρικό δικαίωμα να συμβαίνει αυτό. Το δικαίωμα στον φτηνό βιασμό.

Όμως στο ντοκιμαντέρ που ακολουθεί τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα διότι μαθαίνουμε ότι τελικά αυτές οι γυναίκες κατά μεγάλο ποσοστό δεν ήταν καν χρήστριες, δεν ήταν καν πόρνες. Έτυχε απλά να είναι στο δρόμο ενός επίδοξου υπουργού. Ενός υπουργού που να μην ξεχνάμε, είχε απηυδήσει ότι δεν πεθαίνουν γρήγορα οι συνταξιούχοι/-ες. Μία κοινωνία για ξέρασμα. Από τότε.

Κι αν φαίνονται πομπώδεις αυτές οι λέξεις δείτε το παρακάτω βίντεο.

the entertainer από το Κεντρί

Αυτές τις ημέρες μου είχε κολλήσει η βασική μελωδία από το Κεντρί.


Αφού έλιωσα να την ακούω στο youtube κάθισα και έψαξα και λίγο για αυτήν . Έτσι βρήκα ότι είναι διασκευή παλιού κομματιού. Το κομμάτι λέγεται the entertainer και είναι του Scott Jopplin. Πιο εντυπωσιακό για μένα είναι ότι αυτή η μουσική που ακούμε να παίζεται συνήθως στα σαλούν στις ταινίες έχει όνομα. Και το όνομα αυτής είναι ραγκτάιμ. Περισσότερες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε εδώ στην γουικιπίντια. Μία βασική πληροφορία που βρήκα ενδιαφέρουσα ήταν ότι παιζόταν στα μπουρδέλα των αφροαμερικάνικων περιοχών της Νέας Ορλεάνης. Άλλωστε τα σαλούν , όπως μπορεί λίγο να γνωρίζουμε, εξυπηρετούσαν κι αυτό το σκοπό ως χώρος καθαρά ανδρικός. Οπότε λογικά ακούγεται κι αυτή η μουσική.

 

Έψαξα να βρω μία παρτιτούρα. Έτσι έπεσα στο παρακάτω βίντεο όπου η εταιρεία από την οποία την αγόρασα και κατέβασα μας παρουσιάζει το πώς ακούγεται το κομμάτι από την παρτιτούρα. Όσοι έχουν αγοράσει παρτιτούρες θα έχουν παρατηρήσει το φαινόμενο άλλο τραγούδι να πιστεύουν ότι έχουν αγοράσει άλλο να παίζει η παρτιτούρα. Εδώ όμως ότι αγοράζεις… παίζει :-)

Μου άρεσε πολύ και ο τρόπος όπου έγινε η αγορά. Αφού πλήρωσα μου ήρθε ένα ιμέιλ όπου μου εμφάνισε ένα σύνδεσμο όπου μπορούσα να κατεβάσω την παρτιτούρα. Το περιθώριο για να την κατεβάσεις είναι 24 ώρες όμως μπορείς να το κάνεις όσες φορές θες, δεν έχει περιορισμό αντιτύπων. Είναι σε αρχείο pdf και κάτι που το βρήκα επίσης πολύ καλό είναι ότι μπορείς να την εκτυπώσεις. Σωτήριο διότι δεν είναι πάντα εύκολο με την ταμπλέτα.

Έτσι έβαλα ένα μικρό στόχο αφού έμαθα για αυτό το κομμάτι να το μάθω κιόλας. Καλή ακρόαση.

αγάπη μου, λατρεία μου

το άκουσα μετά από χρόνια στην εκπομπή της Ευγενίας  με αφορμή της συνεργασίας της Λίνας Νικολακοπούλου με τον σταθμό “στο κόκκινο”

όλοι οι στίχοι μου μιλάνε αλλά πιο πολύ αυτό το τετράστιχο:

Αγάπη μου, λατρεία μου
κουβέντα κι ιστορία μου
δικό μου πεπρωμένο
Χριστέ και Παναγία μου

 

πέρα του ότι είναι ένα πολύ τρυφερό τραγούδι, είναι ταυτόχρονα ένα τραγούδι όπου κάθε λέξη κρύβει πολλά κι ας φαίνεται να έχει μπει για απλή ομοιοκαταληξία.
φυσικά δεν είναι μόνο οι στίχοι αλλά  και το ντουέτου του Σταμάτη Κραουνάκη με την Λίνα Νικολακοπούλου που απογειώνει το κομμάτι.

Στίχοι και φωνές , κομμάτια παζλ μιας καθημερινότητας που με απλές, ίσως και τετριμμένες λέξεις εκφράζει αυτά που τόσο βλακωδώς προσπαθώ τόση ώρα να περιγράψω. Όμως όταν αγαπάς μία λέξη, ένα βλέμμα λένε πολύ περισσότερα από όσα αγωνιούμε να πούμε ή να κρύψουμε. Αυτό όμως είναι άλλο κομμάτι κι εγώ φλυαρώ. Το τραγούδι τα λέει όλα και μία ανάλυσή του θα ήταν εκτέλεση ενός έρωτα, αγάπης. Κι ο έρωτας δεν λατρεύει την ανάλυση , χάνει το μυστήριό του. Λατρεύει το άγνωστο που δεν γνωρίζουμε γιατί αγαπάμε.

σε ευχαριστώ Λίνα. σε ευχαριστώ Ευγενία

σε ευχαριστώ  εσένα που ταξιδεύω αυτό το βαλς μαζί σου τόσο καιρό και δεν το μετανιώνω, αλλά πεισμώνω για περισσότερο ταξίδι.