ψάχνοντας για το 2012

Ψάχνοντας πληροφορίες για το επικείμενο τέλος του κόσμου* το 2012 καθώς και για τις διάφορες μαγκανίες τύπου γκέλερ έπεσα στο πολύ ενημερωτικό ιστολόγιο του κυρίου Αλέξανδρου Διαμαντή. Ο κύριος Αλέξανδρος μας παρουσιάζει το μεράκι του και την αγάπη του για την αστρονομία. Τόσο μέσα από άρθρα όπου μας παρουσιάζει διάφορα αστρονομικά φαινόμενα όσο κι από διάφορες αστρονομικές φωτογραφίες που έχει τραβήξει ο ίδιος.

Συγκεκριμένα δύο άρθρα μου έχουν τραβήξει την προσοχή αυτό για την φωτογράφηση του όρους Άργος στην Σελήνη καθώς και αυτό σχετικά με την ανακρίβεια των δεδομένων των καταστροφολόγων για το 2012 (άρθρο που έχει γράψει το 2008 !!!). και το οποίο δικαίως  κοντεύει τα 1000 comments.

παραπομπή για το  blog του κυρίου Αλέξανδρου Διαμαντή

κύριε Αλέξανδρε σας ευχαριστώ !

σημείωση : η φωτογραφία είναι του κυρίου Αλέξανδρου Διαμαντή και μπορείτε να την βρείτε εκτός από το ίδιο του το ιστολόγιο και στην wikipedia.

 

τώρα για τον γιούρι αναλυτικά έχει αναφερθεί ο cyrus σε αυτό το παλιό πια άρθρο του.

εγώ απλά θα παραθέσω ένα βιντεάκι για το πώς θα λυγίσετε κι εσείς ένα κουτάλι καθώς και άλλα τρικς από την ενδιαφέρουσα σειρά βίντεο freemagictricks4u.

*όποιοι καυλώνουν με το τέλος του κόσμου και με τις καταστροφολογίες δεν πάνε να αυτοκτονήσουν να ηρεμήσουμε κι εμείς που απλά θα θέλαμε να γίνει καλύτερος;

ναι κι εσύ μπορείς.

μία πίττα καλαμάκι παρακαλώ ή όπως λέμε μία μπουγάτσα με κρέμα

θητεία τέλος. επιστροφή στο λιμάνι. στους τρελούς και χαοτικούς χωροχρόνους της αθήνας. που μου έλειψαν.

στο παρόν όμως άρθρο δεν θα καθήσω να κάνω μεταθητειακούς απολογισμούς για την μετά στρατό εποχή και για την αξία της στρατιωτικής θητείας. οι υποχρεώσεις με τον Εψιλον Σίγμα έληξαν και τώρα μακρυά κι αγαπημένοι απολαμβάνουμε και πολεμάμε με την πραγματικότητα.

στο παρόν λοιπόν άρθρο θα λύσουμε δύο μεγάλες διατροφικές παρεξηγήσεις μεταξύ βορρά και νότου. μάχες διαλεκτικές έχουν χυθεί για αυτές. ποιες είναι; μα φυσικά αυτές της μπουγάτσας και του καλαμακίου.

εν αρχήν ην η μπουγάτσα

στην αθήνα λέγοντας μπουγάτσα λέμε ένα είδος σφολιατιωτής πίττας με γέμιση κρέμας βανίλιας. όμως στην βόρεια ελλάδα η μπουγάτσα δεν είναι μία πίττα. η μπουγάτσα αγαπητοί μου είναι ένα συγκεκριμένο είδος ζύμης  που οδήγει και στην αντίστοιχη πίττα με το χαρακτηριστικό της φύλλο. η μπουγάτσα είναι ένα είδος διατροφικής απόλαυσης κι όχι απλά ένα γλυκό σφολιάτας. έτσι μπορεί κανείας να απολαύσει πολλά είδη μπουγάτσας με κυριότερες παραλλαγές τις εξής:

- μπουγάτσα σκέτη (χωρίς γέμιση)

- μπουγάτσα με κρέμα με άχνη από πάνω

- μπουγάτσα με τυρί

- μπουγάτσα με κιμά

- μπουγάτσα με σπανάκι

ενώ μοντέρνες εκδοχές της είναι οι:

- μπουγάτσα με κασέρι και ζαμπόν

- μπουγάτσα με κασέρι ζαμπόν μανιτάρι

η μπουγάτσα δεν έχει το ίδιο σχήμα με όλα τα καταστήματα (ασχέτως αν την τεμαχίζουν όλοι). στα περισσότερα θα τη βρείτε σε ορθογώνιο σχήμα (όσο ένα ταψί σε μέγεθος) ή τυλιχτή σε μορφή σαλίγκαρου σε άλλα.

όπως και να χει είναι ένα έδεσμα που μπορεί να φαγωθεί άνετα οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας κυρίως λόγω της ποικιλομορφίας του.

θα μου λείψει η μπουγάτσα παιδιάαααα

μία πίττα καλαμάκι

χμμ πίττα καλαμάκι. στους βόρειους ακούγεται όπως το μπουγάτσα με καπνό για εμάς. το καλαμάκι είναι κυρίως λεκτική εφεύρεση των πελοποννήσιων . η αναφορά αυτή είχε ως σκοπό να υποδείξει το φτηνό σουβλάκι. αυτό που δεν είχε “τρυπηθεί” με μεταλλική σούβλα αλλά από καλάμι (ή από φτηνό ξύλο γενικότερα). απευθυνόταν σε μια πιο μαζική παραγωγή και σε πιο χαμηλές τάξεις. με την εισροή στα μέσα,κυρίως, του προηγούμενο αιώνα κατά βάση χαμουτζ*… χμμ πελοποννήσιων στην αθήνα , η φράση “καλαμάκι” έγινε ένας κοινός αθηναϊκός  διατροφικός λεκτικός κώδικας**.  έτσι εκεί όπου ο βορειοελλαδίτης βλέπει φραπεδιά , ο διαβρωμένος πρωτευουσιάνος βλέπει σουβλατζίδικα με πιττόγυρα, τζατζίκια κτλ.

όπως και να χει και το καλαμάκι είναι ένα απολαυστικό έδεσμα. πολλές φορές σε ταξίδια ή σε βόλτες στο κέντρο (ή στο δωμάτιό μου) ηρέμησα το στομάχι με αυτή τη λιχουδιά.

*χαμουτζής: ο αθηναίος ή ο πελοποννήσιος κατά τους βορειοελλαδίτες από την χρήση της λέξης χάμω αντί για κάτω.

** η καθηγήτριά της έκθεσης θα ήταν υπερήφανη για μένα.

οι φωτογραφίες και οι αναφορές από το ελληνικό τμήμα της wikipedia

όχι στους μπάτσους

Πάντα μισούσα τον μπάτσο. Όχι τον αστυνομικό. Τον μπάτσο. Μπάτσος μπορεί να είναι ο καθένας μας. Ο αστυνομικός είναι δουλειά.

Ο μπάτσος δεν έχει πολιτική ταυτότητα. Μπορεί να είναι τα πάντα. Δεξιός , αριστερός, κεντρώος, αναρχικός , φασίστας. Επιβάλει το θέλω του και το εγώ του. Κρίνει τους πάντες και αποφασίζει για αυτούς. Πάντα σε κοιτάει αφ υψηλού.

Είναι μάνα, πατέρας , αδέρφι, ο κάθε συγγενής και φίλος. Μπορείς παντού να βρεις ένα μπάτσο.

Πάντα μισούσα τους ανθρώπους που χρειαζόντουσαν μπάτσους για να λειτουργήσουν, για να κάνουν το αυτονόητο.

Όμως μην ξεφεύγω. Πάντα μισούσα τους μπάτσους όπως είπα. Και μπάτσοι είναι αυτοί οι δολοφόνοι με τα καλάσνικοφ που την “έπεσαν” στο αστυνομικό τμήμα. Μπάτσοι (στο μυαλό εννοώ) ήταν αυτοί αποφασίζουν ότι η ζωή σου, η ζωή μου, η ζωή του άλλου έχει αξία ή όχι. Μπάτσοι είναι του χείριστου βαθμού. Φασίστες που την έχουν δει σωτήρες και θεοί. Αρχάγγελοι , άγγελοι του θανάτου. Εχθροί μας είναι.

Γιατί όπως δεν γουστάρω τον μπάτσο να με ξεφτιλίζει για να δει τα στοιχεία μου στα Εξάρχεια, άλλο τόσο δεν γουστάρω τον μπάτσο με την κουκούλα τρομοκράτη να αποφασίζει για το σωστό και το λάθος μας. “Για την συνενοχή μας που ζούμε σε αυτό το σύστημα και επιβίωνουμε”.

 

Περίμενα η αριστερά όπως και στην περίπτωση του Αλέξη , έτσι και τώρα να αντιδράσει με μία αντίστοιχη διαμαρτυρία. Γιατί η αριστερά (κανονικά) είναι ενάντια σε οποιαδήποτε τυφλή βία. Γιατί η δημοκρατική αριστερά καταδικάζει και καταπολεμά τις όποιες ενέργειες αμαυρώνουν την δημοκρατία. Γιατί την δημοκρατία έχει στο νου.

Δεν είναι επαναστάτες αυτοί οι τύποι. Είναι φασίστες με αριστερή κουκούλα.

εύχομαι γρήγορα περαστικά στα τραυματισμένα παιδιά

 

πάντα εσύ

πάντα εσύ πίσω από το κάθε φιλί.

να στοιχιώνεις το κενό ‘  των ματιών μου.

τα ταξίδια.

τις μουσικές.

την αρμύρα του ουρανού.

την γλυκιά σκουριά στο φιλί και στο χάδι.

την πίστη και την απιστία μου.

πάντα εσύ.

στην μοναξιά’

μα και στην ελπίδα μου.

κέρι και ανάσα στο σκοτάδι’

εσύ.

υ.γ. ενδοσκόπιο= όχι δεν είναι ποίηση. απλές σκέψεις και εικόνες άτακτα αφημένες...

Krista Muir στο Αλίκη (Καβάλα)

Ένα από τα πράγματα που μου λείπουν από την Αθήνα είναι οι συναυλίες. Όχι απαραίτητα από γνωστά ονόματα.  Πάντα μου τραβούσαν την προσοχή κάποιες συναυλίες ή χώροι περίεργοι. Ένας τέτοιος χώρος ήταν ο ” Η αλίκη έχει λάθος αγόρι” που είναι ένας εναλακτικός χώρος μέσα στην Καβάλα. Και μία συναυλία (δηλαδή όχι ακριβώς συναυλία αν πάρουμε υπόψη ότι ήμασταν το πολύ 20 άτομα) ήταν αυτή της Krista Muir.

O χώρος το λοιπόν αρκετά “πειραγμένος” , με περίεργη καθόλου συμβατική διακόσμηση και διαρύθμιση (δεν νομίζω να έχετε συνηθίσει να βλέπετε πλυντήρια ως τραπέζια για τον ηχολήπτη ή τον dj , ούτε καρέκλες κινηματογράφου απέναντι από τη μουσική σκηνή. Γενικά πυροβολημένο σκηνικό που αντί να με διώχνει αντιθέτως με τραβούσε για αυτόν τον περίεργο , ακριβώς,  συνδυασμό του.

Η συναυλία όπως είπα και πιο πάνω δεν είχε και τα πολλά άτομα. Ήταν πιο πολύ παρεΐστικη , με αέρα σε κάτι από μπουάτ. Η Krista Muir με αρκετό θάρρος και μπόλικο κέφι τραγούδησε το άγνωστο στους περισσότερους (από όσο κατάλαβα) ρεπερτόριό της. Πάντα χαμογελαστή, με την μικρή της κιθάρα (χωρίς πολλά εφέ ή μάλλον σχεδόν καθόλου), προσπαθούσε να πλησιάσει το κοινό της τόσο με την μουσική της όσο  και με τα αστεία της. Αυτή η γνησιότητά της ήταν που  με κίνησε να αγοράσω και   το cd αυτής της τρελούτσικης χαμογελαστής καναδέζας. Δεν πρόκειται για το cd της χρονιάς. Όμως είναι ένα ευχάριστο cd. Σε επίπεδο μουσικής σου περνά μία ζεστασιά. Αυτό ίσως να μην είναι τυχαίο μιας και στο βιβλιαράκι η Krista μας πληροφορεί ότι τα περισσότερα κομμάτια γράφτηκαν σε μία τοπική καφετέρια. Άνετα θα συνδύαζα  ζεστό καφές φίλτρου σε κούπα, μπισκότα και Krista Muir (θα έλεγα ιδανική μουσική για τα Starbucks με βροχή απ έξω στην Πανεπιστημίου). Συνοδευτηκές με την κούπα θα μπορούσαν να είναι και οι “μυστικές” συνταγές για τσάι ginger και μπισκότα που θα βρει κανείς μέσα στο βιβλιάκι. Το όλο concept φαίνεται να έχει γίνει με αρκετό κέφι και μεράκι. Άλλωστε αν μπορεί κανείς να αναγνωρίσει στην Krista είναι το κέφι της και η αγνότητά της σε αυτό που κάνει.

Κατεβαίνοντας προς Αθήνα ελπίζω να πετύχω αντίστοιχες καταστάσεις (το ότι έχασα το party που ήταν αφιερωμένο στους Pearl Jam στο Dasein ήδη ήταν δυνατό χτύπημα αλλά που θα πάει; θα νικήσουμε). Ενώ το myspace αρχίζει να γίνεται ένας μουσικός αναπάντεχος θησαυρός για όποιον αναζητά το διαφορετικό από την μουσική.

p.s. η κρίστα όπως θα δείτε θα είναι και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Ενώ δύο τραγούδια που ξεχώρισα από το τελευταίο της αλμπουμ είναι είναι τα “leave alight” και “croncete lovesong”