the road – η ταινία

Το βιβλίο ο δρόμος του Cormac McCarthy είναι απλά σταθμός. Η γραφή του γρήγορη αλλά ουσιαστική. Το κλίμα σκοτεινό με ένα κεράκι φως να προσπαθεί να αδράξει την ημέρα. Που αργεί. Ένας πατέρας προσπαθεί να επιβιώσει μαζί με τον γιο του. Προσπαθεί να του διδάξει την σωματική αλλά και την ψυχική – ηθική του επιβίωση. Ο κόσμος μας έχει παρέλθει. Όχι όμως με τους πανηγυρισμούς του 2012. Απλά όλα τελείωσαν. Το πώς δεν το ξέρουμε. Ο πολιτισμός και οι δομές του έχουν εξαφανιστεί. Όλα πρέπει να επαναδημιουργηθούν. Σκιές του παρελθόντος ξυπνούν μνήμες στους επιζώντες, τους όποιους επιζώντες.   Η δύναμη δεν βρίσκεται σε αυτούς που αποδέχονται το τέλος αλλά σε αυτούς που βλέπουν πιο πέρα από αυτό, που προχωρούν και προσπαθούν πάλι να “κτίσουν”, σε έναν κόσμο όπου οι αξίες του έχουν διαλυθεί, όπου η επιβίωση και τα ένστικτα παίζουν τον πιο ουσιαστικό ρόλο.

Όμως η “κτίση” αργεί για την ώρα. Ο πατέρας θα πρέπει να προστατέψει τον ανήλικό γιο του και να τον διδάξει αρχές, όπως η καλοσύνη, που σε έναν κόσμο χάους μοιάζουν ανίκανες και ανούσιες. Ο πατέρας δεν είναι κανένας σούπερ πολεμιστής τύπου ράμπο. Είναι απλά πατέρας.

Η σχέση πατέρα γιου είναι το δέντρο που ετοιμάζεται να ανθίσει στο χειμώνα της ανθρωπότητας. Η μητέρα δεν άντεξε την πραγματικότητα και αυτοκτόνησε. Όμως ο γονιός δεν περνάει την παραίτηση αυτή στο παιδί. Όπως δεν περνάει αρνητικές εικόνες της μάνας στο παιδί. Δεν υπάρχει προδότης ή προδοσία.

Το δέντρο της σχέσης αυτής ριζώνει και μεγαλώνει μπροστά μας μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου. Ένας πατέρας τρυφερός , παρότι προστάτης, και δυνατός όταν πρέπει. Πάνω από όλα το παιδί. Δεν μου έχει συμβεί να διαβάσω και πολλά βιβλία που να εκφράζουν αυτή την πλευρά μας, την πατρικότητα. Μια πατρικότητα που ακόμη και σε εμάς τους ίδιους είναι άγνωστη. Και ευνουχισμένοι κοιτάμε τα πλάσματα αυτά που τα λένε παιδιά μας και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με αυτά. Ποτέ δεν με ενθουσίασε ο αρχιδάτος με το σώβρακο που δίνει χαρτζιλίκι και τελειώνει. Πάντοτε πίστευα και πιστεύω ότι ο ρόλος του πατέρα είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Κάτι πολύ πιο πέρα από το ρόλο του μπαμπούλα και του χαζομπαμπά. Σε αυτόν τον δρόμο αυτός ο πατέρας είναι εδώ. Ο πατέρας που προστατεύει αλλά και μαθαίνει. Που φροντίζει αλλά και προσέχει κάθε βήμα του παιδιού για να το προετοιμάζει για τα δικά του προσωπικά του βήματα, όταν πια εκείνος δεν θα είναι εκεί.

Για την ταινία ; Δεν ξέρω πολλά για την ταινία. Από το trailer έχω θετικά δείγματα. Πατέρας και παιδί ταιριάζουν με τις εικόνες που είχα στο βιβλίο. Η μουσική μου αρέσει που δεν έχει πανηγυρισμούς και είναι απλή (είπαμε δεν έχουμε να κάνουμε με ιστορία καταστροφής). Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε στη Wikipedia αλλά και στο επίσημο site της ταινίας. Στην Ελλάδα από όσο έχω πληροφορηθεί θα έρθει προς Δεκέμβρη μεριά. Το μόνο επίσημο που ξέρω είναι ότι ανυπομονώ να την δω.

Με αφορμή την πατρότητα θα ήθελα  να μιλήσω για τα εξής:

Φυσικά και δεν μειώνω τον ρόλο της μάνας που είναι ουσιαστικός (ούτε τίθεται θέμα για αυτό). Όμως πιστεύω ότι παρότι τις γυναίκες τις διδάσκουν από μικρές την μητρότητα , στους άνδρες αποτελεί κενό πεδίο που αντιμετωπίζουμε με πανικό (κυρίως) όταν έρχεται στην ζωή μας.

Ένα κείμενο που μου δημιούργησε ευχάριστους αλλά ριζοσπαστικούς προβληματισμούς για το θέμα αυτό , είναι το δοκίμιο της Lee Comer “Ο μύθος της Μητρότητας“. Στο δοκίμιο αυτό δεν υπάρχει πολεμική για την αξία της μητρότητας αλλά για την μοναδικότητά της. Εξηγούμαι. Στην κοινωνία μας θεωρούμε δεδομένο ότι για την ανατροφή του παιδιού είναι αποκλειστικά υπεύθυνη η μητέρα. Ενώ επίσης θεωρούμε δεδομένο ότι κάθε γυναίκα θέλει να γίνει μητέρα. Στο δοκίμιο αυτό (το οποίο γράφτηκε το 1972) η συγγραφέας εκφράζει την άποψη ότι η πατρική στέρηση είναι το ίδιο ουσιαστική με την μητρική (μιλάμε πάντα για την ψυχοσύνθεση του ατόμου). Ότι εκτός από τις γυναίκες είναι το ίδιο ικανοί και η άντρες για την ανατροφή ενός παιδιού (δεν μιλάμε φυσικά για τον θηλασμό). Κι ότι όπως πολλοί άνδρες δεν θέλουν να γίνουν γονείς αντίστοιχα και αρκετές γυναίκες δεν θέλουν επίσης.

Στην ελληνική έκδοση υπάρχουν επιπλέον τα κείμενα δύο αξιόλογων φεμινιστριών : 1) Γάμος και έρωτας ,  Emma Goldman

2) Η τραγωδία της γυναικείας χειραφέτησης, Emma Goldman

3)  Η γυναικεία κατωτερότητα, Evelyn Reed

Φυσικά τα κείμενα θα πρέπει να διαβαστούν έχοντας υπόψη και την ιστορική περίοδο που γράφτηκαν και ίσως μας κάνει εντύπωση το πόσες φορές μπορεί να μας φανούν σύγχρονα (δυστυχώς).

Τα βιβλία που αναφέρθηκαν παραπάνω είναι τα εξής:

• Ο δρόμος, εκδόσεις Καστανιώτη
• Ο μύθος της μητρότητας, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος

κυνόδοντας ή πώς ο ελληνικός κινηματογράφος αποκτά ενδιαφέρον

Ομολογώ ότι αυτή την περίοδο δεν ήθελα να βλέπω τέτοιου είδους ταινίες. Ήθελα πιο εύπεπτες. Όμως από τις δύο που παρακολούθησα τώρα τελευταία (“ψυχή βαθιά”, “κυνόδοντας”) δεν μπορώ να πω ότι έφυγα απογοητευμένος.

Φαντάζομαι ότι όσοι ασχολούνται με τον κινηματογράφο έχουν διαβάσει αρκετές γνώμες για αυτές τις δύο ταινίες.

Η “ψυχή βαθιά” μου άρεσε γιατί και δεμένη ήταν αλλά και γιατί παρότι θα μπορούσε ευκολα να πέσει στην παγίδα της πολιτικοποίησης και του κυρήγματος αντιθέτως έδωσε μία άλλη άγνωστη πλευρά της ιστορικής εκείνης περιόδου του τόπου μας. Ο εμφύλιος βλέπεις ζει ακόμη στην εποχή μας. Έχει ακόμη τα σημάδια στην κοινωνία μας κι ας μην το παραδεχόμαστε (η χούντα έπεσε πριν 35 χρόνια και το 1981 καταστράφηκαν οι φάκελοι πολιτικών φρονημάτων) . Παρόλη όμως την παρουσία του, ξέρουμε (κυρίως οι πιο νέοι) πολύ λίγα για αυτόν. Κι αυτά με παραμορφωτικούς φακούς διαφόρων πολιτικών αποχρώσεων.  Ταινίες όπως του Βούλγαρη μας δίνουν την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τους ” παπούδες” μας και να μάθουμε για αυτή την ήττα. Γιατί σε αυτή την περίπτωση όλοι ηττήθηκαν.

εξαιρετική και τη μουσική του γιάννη αγγελάκα (αρκετά στοιχεία από τις “ανάσες“

εντόπισα αν και το πήγε αρκετά πιο πέρα).

αντί του trailer παραθέτω την συνέντευξη που έδωσε ο σκηνοθέτης στον ραδιοφωνικό σταθμό “στο κόκκινο”. σε αυτή μας ενημερώνει για την έρευνα που έκανε (και πώς και πόσο) για τον εμφύλιο. Παραπομπή εδώ.

ο κυνόδοντας αποτελεί μία εντελώς άλλη ταινία. πιο ευρωπαϊκή αλλά πιο άμεση με την πραγματικότητά μας. η ιστορία αφορά την οικογένεια καθώς και το κατασταλτικό εκπαιδευτικό ρόλο που μπορεί να παίξει στην ανάπτυξη των μελών της.

μία πλούσια οικογένεια ζει απομονομένη στο εξοχικό της. ο μόνος που βγαίνει εκτός σπιτιού είναι ο πατέρας και πάντα με το αυτοκίνητο. τα παιδιά αρκετά μεγάλα (κοντά στα 20) έχουν εκπαιδευτεί να υπακούουν πειθήνια και αυτιστικά τις εντολές και την πραγματικότητα των γονιών τους. ακραίο σενάριο και περιβάλλον. σίγουρα φλερτάρει με το σινεμά και το χιούμορ του μπουνιουέλ. σίγουρα δεν είναι η ταινία ποπ κορν.

αν είστε ζαλισμένοι από την δουλιά κι αν δεν έχετε συνηθίσει “διαφορετικές” ταινίες πέρα του 2012 μην την προτιμήσετε. θα αδικήσετε και εσάς και την ταινία. η ταινία είναι από αυτές που σου δημιουργούν εικόνες και ερωτήματα,  τροφή σκέψης για μετά.

σε αυτή (όχι κυριολεκτικά φυσικά) είδα την ελληνική οικογένεια. που ευνουχεί τις δυνατότητες και τις δημιουργικότητες των νέων ατόμων της  μέσα από τον υπερπροστατευτισμό της. φοβάται να τα αφήσει ελεύθερα (ακόμη κι όταν φαινομενικά είναι) και παρουσιάζει με ένα παραμορφωτικό και τρομαχτικό καθρέπτη τον κόσμο έξω από αυτήν. στο τέλος αυτή η αγάπη της καταντά μία μορφή καταπίεσης για τα μέλη της που τα οδηγεί σε οδυνηρές ψυχολογικές και μη καταστάσεις.

γιατί σίγουρα δεν έχετε δει κάποιον να τον έχουν αποκλείσει παντελώς από τον έξω κόσμο οι γονείς του. όμως νομίζω ότι έχετε δει αρκετά άτομα 20 , 25 ή και 30 που έχουν αποκλειστεί από την πραγματικότητά από την οικογένειά τους και όπου η οικογένεια τους προστατεύει συνεχώς από αυτήν. που είναι ακόμη μέσα στα βρακιά των γονιών τους (και αφορά και τα δύο φύλα).

παραθέτω το trailer της ταινίας

ψάχνοντας για το 2012

Ψάχνοντας πληροφορίες για το επικείμενο τέλος του κόσμου* το 2012 καθώς και για τις διάφορες μαγκανίες τύπου γκέλερ έπεσα στο πολύ ενημερωτικό ιστολόγιο του κυρίου Αλέξανδρου Διαμαντή. Ο κύριος Αλέξανδρος μας παρουσιάζει το μεράκι του και την αγάπη του για την αστρονομία. Τόσο μέσα από άρθρα όπου μας παρουσιάζει διάφορα αστρονομικά φαινόμενα όσο κι από διάφορες αστρονομικές φωτογραφίες που έχει τραβήξει ο ίδιος.

Συγκεκριμένα δύο άρθρα μου έχουν τραβήξει την προσοχή αυτό για την φωτογράφηση του όρους Άργος στην Σελήνη καθώς και αυτό σχετικά με την ανακρίβεια των δεδομένων των καταστροφολόγων για το 2012 (άρθρο που έχει γράψει το 2008 !!!). και το οποίο δικαίως  κοντεύει τα 1000 comments.

παραπομπή για το  blog του κυρίου Αλέξανδρου Διαμαντή

κύριε Αλέξανδρε σας ευχαριστώ !

σημείωση : η φωτογραφία είναι του κυρίου Αλέξανδρου Διαμαντή και μπορείτε να την βρείτε εκτός από το ίδιο του το ιστολόγιο και στην wikipedia.

 

τώρα για τον γιούρι αναλυτικά έχει αναφερθεί ο cyrus σε αυτό το παλιό πια άρθρο του.

εγώ απλά θα παραθέσω ένα βιντεάκι για το πώς θα λυγίσετε κι εσείς ένα κουτάλι καθώς και άλλα τρικς από την ενδιαφέρουσα σειρά βίντεο freemagictricks4u.

*όποιοι καυλώνουν με το τέλος του κόσμου και με τις καταστροφολογίες δεν πάνε να αυτοκτονήσουν να ηρεμήσουμε κι εμείς που απλά θα θέλαμε να γίνει καλύτερος;

ναι κι εσύ μπορείς.

μία πίττα καλαμάκι παρακαλώ ή όπως λέμε μία μπουγάτσα με κρέμα

θητεία τέλος. επιστροφή στο λιμάνι. στους τρελούς και χαοτικούς χωροχρόνους της αθήνας. που μου έλειψαν.

στο παρόν όμως άρθρο δεν θα καθήσω να κάνω μεταθητειακούς απολογισμούς για την μετά στρατό εποχή και για την αξία της στρατιωτικής θητείας. οι υποχρεώσεις με τον Εψιλον Σίγμα έληξαν και τώρα μακρυά κι αγαπημένοι απολαμβάνουμε και πολεμάμε με την πραγματικότητα.

στο παρόν λοιπόν άρθρο θα λύσουμε δύο μεγάλες διατροφικές παρεξηγήσεις μεταξύ βορρά και νότου. μάχες διαλεκτικές έχουν χυθεί για αυτές. ποιες είναι; μα φυσικά αυτές της μπουγάτσας και του καλαμακίου.

εν αρχήν ην η μπουγάτσα

στην αθήνα λέγοντας μπουγάτσα λέμε ένα είδος σφολιατιωτής πίττας με γέμιση κρέμας βανίλιας. όμως στην βόρεια ελλάδα η μπουγάτσα δεν είναι μία πίττα. η μπουγάτσα αγαπητοί μου είναι ένα συγκεκριμένο είδος ζύμης  που οδήγει και στην αντίστοιχη πίττα με το χαρακτηριστικό της φύλλο. η μπουγάτσα είναι ένα είδος διατροφικής απόλαυσης κι όχι απλά ένα γλυκό σφολιάτας. έτσι μπορεί κανείας να απολαύσει πολλά είδη μπουγάτσας με κυριότερες παραλλαγές τις εξής:

- μπουγάτσα σκέτη (χωρίς γέμιση)

- μπουγάτσα με κρέμα με άχνη από πάνω

- μπουγάτσα με τυρί

- μπουγάτσα με κιμά

- μπουγάτσα με σπανάκι

ενώ μοντέρνες εκδοχές της είναι οι:

- μπουγάτσα με κασέρι και ζαμπόν

- μπουγάτσα με κασέρι ζαμπόν μανιτάρι

η μπουγάτσα δεν έχει το ίδιο σχήμα με όλα τα καταστήματα (ασχέτως αν την τεμαχίζουν όλοι). στα περισσότερα θα τη βρείτε σε ορθογώνιο σχήμα (όσο ένα ταψί σε μέγεθος) ή τυλιχτή σε μορφή σαλίγκαρου σε άλλα.

όπως και να χει είναι ένα έδεσμα που μπορεί να φαγωθεί άνετα οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας κυρίως λόγω της ποικιλομορφίας του.

θα μου λείψει η μπουγάτσα παιδιάαααα

μία πίττα καλαμάκι

χμμ πίττα καλαμάκι. στους βόρειους ακούγεται όπως το μπουγάτσα με καπνό για εμάς. το καλαμάκι είναι κυρίως λεκτική εφεύρεση των πελοποννήσιων . η αναφορά αυτή είχε ως σκοπό να υποδείξει το φτηνό σουβλάκι. αυτό που δεν είχε “τρυπηθεί” με μεταλλική σούβλα αλλά από καλάμι (ή από φτηνό ξύλο γενικότερα). απευθυνόταν σε μια πιο μαζική παραγωγή και σε πιο χαμηλές τάξεις. με την εισροή στα μέσα,κυρίως, του προηγούμενο αιώνα κατά βάση χαμουτζ*… χμμ πελοποννήσιων στην αθήνα , η φράση “καλαμάκι” έγινε ένας κοινός αθηναϊκός  διατροφικός λεκτικός κώδικας**.  έτσι εκεί όπου ο βορειοελλαδίτης βλέπει φραπεδιά , ο διαβρωμένος πρωτευουσιάνος βλέπει σουβλατζίδικα με πιττόγυρα, τζατζίκια κτλ.

όπως και να χει και το καλαμάκι είναι ένα απολαυστικό έδεσμα. πολλές φορές σε ταξίδια ή σε βόλτες στο κέντρο (ή στο δωμάτιό μου) ηρέμησα το στομάχι με αυτή τη λιχουδιά.

*χαμουτζής: ο αθηναίος ή ο πελοποννήσιος κατά τους βορειοελλαδίτες από την χρήση της λέξης χάμω αντί για κάτω.

** η καθηγήτριά της έκθεσης θα ήταν υπερήφανη για μένα.

οι φωτογραφίες και οι αναφορές από το ελληνικό τμήμα της wikipedia

όχι στους μπάτσους

Πάντα μισούσα τον μπάτσο. Όχι τον αστυνομικό. Τον μπάτσο. Μπάτσος μπορεί να είναι ο καθένας μας. Ο αστυνομικός είναι δουλειά.

Ο μπάτσος δεν έχει πολιτική ταυτότητα. Μπορεί να είναι τα πάντα. Δεξιός , αριστερός, κεντρώος, αναρχικός , φασίστας. Επιβάλει το θέλω του και το εγώ του. Κρίνει τους πάντες και αποφασίζει για αυτούς. Πάντα σε κοιτάει αφ υψηλού.

Είναι μάνα, πατέρας , αδέρφι, ο κάθε συγγενής και φίλος. Μπορείς παντού να βρεις ένα μπάτσο.

Πάντα μισούσα τους ανθρώπους που χρειαζόντουσαν μπάτσους για να λειτουργήσουν, για να κάνουν το αυτονόητο.

Όμως μην ξεφεύγω. Πάντα μισούσα τους μπάτσους όπως είπα. Και μπάτσοι είναι αυτοί οι δολοφόνοι με τα καλάσνικοφ που την “έπεσαν” στο αστυνομικό τμήμα. Μπάτσοι (στο μυαλό εννοώ) ήταν αυτοί αποφασίζουν ότι η ζωή σου, η ζωή μου, η ζωή του άλλου έχει αξία ή όχι. Μπάτσοι είναι του χείριστου βαθμού. Φασίστες που την έχουν δει σωτήρες και θεοί. Αρχάγγελοι , άγγελοι του θανάτου. Εχθροί μας είναι.

Γιατί όπως δεν γουστάρω τον μπάτσο να με ξεφτιλίζει για να δει τα στοιχεία μου στα Εξάρχεια, άλλο τόσο δεν γουστάρω τον μπάτσο με την κουκούλα τρομοκράτη να αποφασίζει για το σωστό και το λάθος μας. “Για την συνενοχή μας που ζούμε σε αυτό το σύστημα και επιβίωνουμε”.

 

Περίμενα η αριστερά όπως και στην περίπτωση του Αλέξη , έτσι και τώρα να αντιδράσει με μία αντίστοιχη διαμαρτυρία. Γιατί η αριστερά (κανονικά) είναι ενάντια σε οποιαδήποτε τυφλή βία. Γιατί η δημοκρατική αριστερά καταδικάζει και καταπολεμά τις όποιες ενέργειες αμαυρώνουν την δημοκρατία. Γιατί την δημοκρατία έχει στο νου.

Δεν είναι επαναστάτες αυτοί οι τύποι. Είναι φασίστες με αριστερή κουκούλα.

εύχομαι γρήγορα περαστικά στα τραυματισμένα παιδιά