t0s1 d1m0kr@ti@ 3x0um3 n@ d0um3…

Τρία χρόνια πριν. Σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα από τότε. Τόσο δακρυγόνο, φόβος μέσα στο χάος. Κι όσο δεν συνειδητοποιούμε ότι η δημοκρατία είναι κατά βάση και θέμα οικονομικής ισονομίας τόσο θα βαθαίνουμε στην κατάθλιψή μας και θα νοσταλγούμε καθεστώτα-κλουβιά.

Greek democracy
ενώ υπάρχει έλλειψη δημοκρατίας κάποιοι νοσταλγούν τον απαγχονισμό της. Απογοήτευση.

 

νέο άλμπουμ και μία δροσερή καλοκαιρινή πρόταση

Καταρχήν το αγαπημένο δίδυμο Ροντρίγκο και Γκαμπριέλα μόλις κυκλοφόρησαν την τελευταία τους δουλειά. Δεν το έχω αγοράσει ακόμη αλλά ανυπομονώ. Για όσους δεν τους γνωρίζουν το δίδυμο αυτό ήταν πρώην μεταλάδες και συγκεκριμένα θρασάδες σε μεξικανικό συγκρότημα. Έχοντας ξεμείνει από λεφτά συνέχισαν ως περιπλανώμενοι μουσικοί στους δρόμους. Χωρίς ηλεκτρικές κιθάρες πια αλλά με την συντροφιά της ακουστικής άρχισαν να τραβούν την προσοχή του κοινού. Οι νότες τους δυναμικές και παιχνιδιάρικες, δεν κρύβουν την λατινοαμερικάνικη καταγωγή τους ούτε όμως και την μεταλική. Και πιστέψτε με είναι ένας πολύ ενδιαφέρον συνδυασμός.

Όμως,  ας πάρουμε μία πρόγευση…

-//-

η δροσερή πρόταση που θα κάνω είναι η εξής:

Μία φρέσκια παγωμένη πορτοκαλάδα χωρίς παγάκια. :-P

Ξέρω ότι νομίζετε ότι σας δουλεύω. Όμως το εννοώ. Παγωμένη φρέσκια, όχι δηλαδή αγοραστή αλλά ούτε στυμμένη εδώ κι ώρες, πορτοκαλάδα  χωρίς παγάκια

Τι κάνουμε; Απλά παίρνουμε τα πορτοκάλια και τα βάζουμε για λίγες ώρες στην κατάψυξη, τόσο όσο να μην γίνουν παγάκια αλλά να είναι παγωμένα. Το να μην γίνουν παγάκια σχετίζεται και με το ότι δεν θα μπορούμε να τα κόψουμε ή με κίνδυνο να τραυματιστούμε. Οπότε ας πούμε 4 ώρες ανάλογα με την δύναμη της κατάψυξης του καθενός.  Μετά με προσοχή τα κόβουμε, τα στύβουμε και ουπς έχουμε μία δροσερή φρέσκια πορτοκαλάδα.

Είναι ευκαιρία μάλιστα διότι αυτή την εποχή  τα πορτοκάλια είναι αρκετά πιο φτηνά , ειδικά στις λαϊκές :-)

Ουουουουπς. Δροσιά :-)

 

 

 

 

 

το ελληνικό και το μέλλον(;) του

Δυστυχώς οι ολυμπιακοί αγώνες πέρα από την μικρή ανάπτυξη που μπορεί να έφεραν ,κυρίως σε επίπεδο συγκοινωνίας αποτέλεσαν και το εφαλτήριο ξεπουλήματος οποιασδήποτε δημόσιας περιουσίας. Πρώτο τέτοιο δείγμα αποτέλεσε το Mall. Ένα ολυμπιακό ακίνητο που φτιάχτηκε μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες. Μετά τα ίδια τα ολυμπιακά ακίνητα που τα παράτησαν στο έλεος του θεού αντί να αξιοποιηθούν για το δημόσιο συμφέρον.
Το ελληνικό αποτελεί επίσης μία άλλη περίπτωση. Μετά την δικαιολογημένη μεταφορά του αεροδρομίου στα Σπάτα αφέθηκε κι αυτό στο έλεος του θεού. Θα μπορούσε να έχει πολλές χρήσεις. Δεν έχει. Οι όποιες ιδέες χρήσης ως Μητροπολιτικού πάρκου απορρίφθηκαν ως μη πραγματοποιήσιμες. Το μόνο που είναι πραγματοποιήσιμο είναι να ιδιωτικοποιηθεί. Αν κι αν το δεις λίγο πιο αφαιρετικά απλά οι έχοντες τα πουλούν στους εαυτούς τους και πληρώνουμε εμείς. Πιο αναλυτικά όμως στο βίντεο καθώς και στην σελίδα του στο γιουτιούμπ που έχει και περισσότερες πληροφορίες, όπου μπορείτε να πληροφορηθείτε και για το σχέδιο αξιοποίησής του ως Μητροπολιτικού πάρκου που είχε κάνει το Μετσόβιο.

Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Μελανώματος

Στα πλαίσια της πρόληψης του καρκίνου δέρματος , εθελοντές δερματολόγοι σε όλη την Ελλάδα για το χρονικό διάστημα 5 με 9 Μαΐου θα εξετάζουν δωρεάν όποιον κι όποια ενδιαφέρεται.

Για να κλείσετε ραντεβού επισκεφτείτε τον σύνδεσμο.

Η πρόληψη όπως γνωρίζουμε σώζει κι ο ήλιος μπορεί να είναι φίλος αρκεί να προσέχουμε. Στην ιστοσελίδα που παραπέμπει ο σύνδεσμος , πέρα του να κλείσει κάποιος ραντεβού με τους εθελοντές, μπορεί επίσης να ενημερωθεί σχετικά με το μελάνωμα και γενικά τον καρκίνο του δέρματος. Χωρίς υπερβολές και γενικότητες που μπορεί να συναντάμε αλλού . Χωρίς εκφοβισμούς και παράνοιες.

Για τους αγγλομαθείς και για όσους κι όσες θέλουν να μάθουν ακόμη περισσότερα παραθέτω κι άλλους δύο συνδέσμους.

Ο ένας είναι της αγγλικής wikipedia σχετικά με το μελάνωμα.

Ενώ πιο κωδικοποιημένο αλλά και μεταφρασμένο στα ελληνικά είναι το αντίστοιχο κομμάτι για το μελάνωμα από το Ίδρυμα Καρκίνου του Δέρματος (Skin Cancer Foundation).

η φαντασία της και η σημασία της

Η φαντασία είναι μία πολύ παρεξηγημένη έννοια. Σε όλες τις εποχές, χωρίς η εποχή μας να αποτελεί εξαίρεση ,θεωρείται ότι  αποτελεί κατάλοιπο της παιδικής μας ηλικίας.  Κι ότι αφορά ανώριμα άτομα κι αιθεροβάμονες . Κι επειδή ολοένα η λογικίστικη αντίληψη γίνεται κοινός λόγος και τρόπος σκέψης, οι άνθρωποι συνηθίζουμε να κοιτάμε τις εξελίξεις σε έναν βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα. Μάλιστα παρότι αυτή η αντίληψη , η λογικίστικη, ευαγγελίζεται έναν κόσμο με συνεχή πρόοδο τελικά οδηγεί σε μία στασιμότητα κι αντιπαραγωγικότητα.

Όμως μιλούσα για τη φαντασία. Κι οι πιο ειδικοί είναι πρώτοι απ΄όλους τα παιδιά. Στην παιδική μας ηλικία η φαντασία είναι ένα από τα βασικά μας εργαλεία κατανόησης του κόσμου. Είναι ο τρόπος μας να αντιληφθούμε  την πραγματικότητα και είτε να την αντιμετωπίσουμε είτε να την γευτούμε. Το παράξενο είναι ότι αυτό το εργαλείο τιθασεύεται στο σχολείο και πολλές φορές εκμηδενίζεται.

Την προσωπική αλλά και κοινωνική σημασία της φαντασίας μας της εξηγεί ένας δεύτερος στην βαθμίδα ειδικός, ο συγγραφέας – παραμυθάς Ευγένιος Τριβιζάς στο παρακάτω βίντεο από το TedEx της Αθήνας που έγινε το 2013.

Προσωπικά μου έκανε εντύπωση η συσχέτιση της φαντασίας με την επιστήμη. Δεν  είχα συνειδητοποιήσει την σημασία της και πόσο ουσιαστική είναι για την εξέλιξη της επιστήμης αυτό το εργαλείο.

Θυμήθηκα αυτή τη διάλεξη βλέποντας τελευταία το Cosmos όπου ο παρουσιαστής μας καλεί να φανταστούμε για να κατανοήσουμε αυτά που θα μας πει.

Κλείνοντας δεν θα μπορούσα σε μία ανάρτηση που αφορά την φαντασία να μην έχω το παρακάτω βίντεο. Ένα μικρό κοριτσάκι από την Γαλλία μας αφηγείται μία φανταστική ιστορία που έχει πλάσει με το μυαλό του. Μέσα από την αθώα τυπικά αφήγηση προσέξτε πόσες παρατηρήσεις έχει κάνει, καθώς και τις αντιλήψεις για τον κόσμο γύρω της. Απλά εκπληκτική.

 

“Κάποιες φορές απορώ πώς μπορούν να υπάρχουν τόσα έξυπνα παιδιά και τόσοι απελπιστικά ηλίθιοι ενήλικες.”

Νομίζω ότι το είπε ο Αλέξανδρος Δουμάς ο γιος.

ο γορίλλας κοντά στο Κατράκειο

Ο υπέροχος αυτός γορίλας ήταν ένα τεράστιο γκραφίτι στο πάρκινγκ πίσω από το Κατράκειο Θέατρο της Νίκαιας. Γενικά στο σημείο αυτό μπορεί κανείς να θαυμάσει πολλά υπέροχα γκράφιτι τεραστίων διαστάσεων. Όμως ο γορίλας δεν υπάρχει πια από πέρσι το καλοκαίρι. Ήθελα να περάσω ξανά από το σημείο για να βγάλω τον αντικαταστάτη του, όμως δεν το κατάφερα.

tattoo gorilla

Αυτός ο τεράστιος όγκος μου επιβλήθηκε εξαρχής. Τεράστιος, δυνατός, διαπεραστικός. Και το καταφέρνει με το πιο απρόσμενο. Τα τεράστια παιδικά του μάτια. Σαν παιδί που μόλις έκανε την αταξία και σε κοιτάει να δει πώς θα αντιδράσεις. Ότι σου την έφερε. Το δεξί του χέρι ελεύθερα αφημένο πέφτει προς κάτω, κρύβεται πίσω από τον τατουατζή . Το άλλο κρατά μία παιδική κούκλα. Σαν έφηβος που περνά στην ενηλικίωση , ισορροπώντας ταυτόχρονα στην παιδική ηλικία. Στην ευαισθησία. Μπορεί να είμαι μεγάλος, φοβιστικός όμως κρύβω κι ένα παιδί μέσα μου. Κρύβω ένα παιδί μέσα μου όμως να με φοβάσαι. Τέλος το ταττού Mother-Nature, Μητέρα Φύση. Κατά βάση κι εσύ παιδί της είσαι. Κι όσο κι αν της αντιστέκεσαι. Σε κυριαρχεί, στους φόβους και τις χαρές σου.

Όμως δεν υπάρχει, πια.

Αντίο γοριλάκο.

 


 WD φαντάζομαι ότι είναι το νικνέιμ του/της καλλιτέχνη/-ιδα ή της ομάδας.
Όπως και να χει παιδιά είχατε κάνει καλή δουλειά


 

Οι λεπτομέρειες που είχα προσέξει

Πρώτα το πρόσωπο. Παιδικό κι ανθρώπινο. Βλέμμα που μας εμπαίζει και μας φλερτάρει.

η ματιά του , διαπεραστική.

η ματιά του  διαπεραστική.

Η κουκλίτσα στο χέρι καθώς και οι ρυτίδες του χεριού, το τρίχωμα

 

η αθωότητα μέσα σε ενήλικα χέρια

η αθωότητα μέσα σε ενήλικα χέρια

το ταττού που γράφει Mother Nature

 Mother Nature

Mother Nature

Υ.Γ. Ήθελα να γράψω εδώ και πάρα πολύ καιρό μία αποχαιρετιστήρια ανάρτηση στο γορίλα. Τώρα που έρχεται το καλοκαίρι, που βγήκε το φως, όπως και τότε που βρέθηκα εκεί , τον θυμήθηκα.

webcam girls – the true story

Το BBC3 στις 24 Φεβρουαρίου του 2014 έκανε ένα αφιέρωμα – ντοκιμαντέρ για τα κορίτσια νεαρής ηλικία που βγάζουν χρήματα κάνοντας σεξ ή στριπτίζ πίσω από μία γουέμπ κάμερα.

Μας παρουσιάζει την καθημερινότητά τους, τους λόγους που τις οδήγησαν σε αυτή τη επιλογή, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ή τις περίεργες καταστάσεις που έχουν βιώσει με τους διάφορους πελάτες.

Το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον. Δεν είναι άγνωστο το ότι το σεξ πουλάει αλλά με προβληματίζουν δύο συγκεκριμένα πράγματα:

1) παρότι ζούμε υποτίθεται σε μία απελευθερωμένη σεξουαλικά κοινωνία ολοένα και περισσότερος κόσμος φοβάται την πραγματική επαφή, κι όταν γίνεται αυτή γίνεται κάτω από στερεότυπα

2) παρόλη την ισότητα που έχει επιτευχθεί ανάμεσα στις γυναίκες και τους άνδρες , οι μοναδικοί τρόποι για να βγάλει πολλά λεφτά μία γυναίκα είναι είτε να απαρνηθεί το φύλο της και να καπηλευθεί ένα ανδρικό στερεότυπο ώστε να γίνει αποδεκτή και σεβαστή , ή είτε να παίξει καθαρά με το σώμα της, να γίνει αντικείμενο πόθου. Ειδικά το δεύτερο είναι το πιο συνηθισμένο και το πιο αρρωστημένα αποδεκτό.

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 42 other followers

%d bloggers like this: