με αφορμή μια γκάφα: Αρχαίοι Φίλιπποι

Είναι λίγο κοντά στο Πάσχα και ανεβαίνουμε με την κοπέλα μου στην περιοχή των Φιλίππων. Για όσους δεν το γνωρίζουν οι Φίλιπποι για την περιοχή της Μακεδονίας είναι κάτι σαν την Επίδαυρο. Κάθε καλοκαίρι ανεβαίνουν πολλές θεατρικές παραστάσεις ενώ πραγματοποιούνται και αρκετές συναυλίες στο θέατρο του χώρου. Προσωπικά έχω διδαχθεί τον Φιλοκτήτη του Σοφοκλή με τον Νίκο Κούρκουλου. Για την ηλικία που ήμουν ήταν μία πολύ ωραία παράσταση.

Philipi

Η πόλη των Φιλίππων ήταν μία σημαντική αρχαία πόλη με την ιστορία της να ξεκινά γύρω στα 360 π.Χ. από Θάσιους αποίκους και με αρχικό όνομα Κρηνίδες, ενώ στην συνέχεια πήρε το γνωστό σημερινό της από τον Φίλιππο Β’. Αποτέλεσε την σπουδαιότερη πόλη της Ανατολικής Μακεδονίας τόσο στην ελληνιστική όσο και στην ρωμαϊκή περίοδο. Η πόλη της Καβάλας αποτελούσε το επίνειο των Φιλίππων (κάτι σαν τον Πειραιά για την Αθήνα). Μέχρι και τον 14ο αιώνα έχουμε στοιχεία για την δραστηριότητα της πόλης, ενώ από αναφορές περιηγητών του 17ου αιώνα μιλάμε πια για μία νεκρή πόλη όπου δεσπόζουν μόνο τα ερείπιά της.

Όταν έτυχε να επισκεφτώ πρόσφατα τον χώρο δεν μπορώ να πω ότι δεν εντυπωσιάστηκα. Κυρίως για το περιποιημένο και οργανωμένου του χώρου που δεν είναι και κάτι τόσο συνηθισμένο δυστυχώς. Μάλιστα σαν σε ελληνική ταινία έτυχε να «πέσω πάνω» σε ένα παγκόσμιο συνέδριο Νομικής όπου γινόταν αναπαράσταση δίκης στο χώρο από φοιτητές.
Philipi

Όπως κάθε αρχαιολογικός χώρος θέλει τον χρόνο του και η μία ώρα είναι λίγη. Αλλιώς θα δεις απλά νταμάρια και πέτρες (όπως στους περισσότερους αρχαιολογικούς χώρους). Επειδή βρίσκεται σε οροπέδιο καλό είναι να ενημερωθείτε για το καιρό πριν πάτε. Και φυσικά κρίνεται απαραίτητο να επισκεφτείτε και το σύγχρονο μουσείο των Φιλίππων που βρίσκεται εντός του αρχαιολογικού χώρου.

Καλό είναι εφόσον έχετε χρόνο να περάσετε κι από το πολύ μεγαλύτερο αρχαιολογικό μουσείο της Καβάλας όπου θα σας δώσει μία πιο συνολική εικόνα για την ιστορία τόσο των Φιλίππων όσο και της περιοχής.

Κάτι που προσωπικά μου κάνει εντύπωση για τις δύο αυτές πόλεις , Φίλιπποι και Καβάλα, είναι ότι ξεκίνησαν ως αποικίες της Θάσου  που ήταν νησί κι όχι το αντίστροφο όπως θα ήταν το λογικό και συνηθισμένο.

ένα μέρος των πληροφοριών αντλήθηκε από την Wikipedia

ο γορίλλας κοντά στο Κατράκειο

Ο υπέροχος αυτός γορίλας ήταν ένα τεράστιο γκραφίτι στο πάρκινγκ πίσω από το Κατράκειο Θέατρο της Νίκαιας. Γενικά στο σημείο αυτό μπορεί κανείς να θαυμάσει πολλά υπέροχα γκράφιτι τεραστίων διαστάσεων. Όμως ο γορίλας δεν υπάρχει πια από πέρσι το καλοκαίρι. Ήθελα να περάσω ξανά από το σημείο για να βγάλω τον αντικαταστάτη του, όμως δεν το κατάφερα.

tattoo gorilla

Αυτός ο τεράστιος όγκος μου επιβλήθηκε εξαρχής. Τεράστιος, δυνατός, διαπεραστικός. Και το καταφέρνει με το πιο απρόσμενο. Τα τεράστια παιδικά του μάτια. Σαν παιδί που μόλις έκανε την αταξία και σε κοιτάει να δει πώς θα αντιδράσεις. Ότι σου την έφερε. Το δεξί του χέρι ελεύθερα αφημένο πέφτει προς κάτω, κρύβεται πίσω από τον τατουατζή . Το άλλο κρατά μία παιδική κούκλα. Σαν έφηβος που περνά στην ενηλικίωση , ισορροπώντας ταυτόχρονα στην παιδική ηλικία. Στην ευαισθησία. Μπορεί να είμαι μεγάλος, φοβιστικός όμως κρύβω κι ένα παιδί μέσα μου. Κρύβω ένα παιδί μέσα μου όμως να με φοβάσαι. Τέλος το ταττού Mother-Nature, Μητέρα Φύση. Κατά βάση κι εσύ παιδί της είσαι. Κι όσο κι αν της αντιστέκεσαι. Σε κυριαρχεί, στους φόβους και τις χαρές σου.

Όμως δεν υπάρχει, πια.

Αντίο γοριλάκο.

 


 WD φαντάζομαι ότι είναι το νικνέιμ του/της καλλιτέχνη/-ιδα ή της ομάδας.
Όπως και να χει παιδιά είχατε κάνει καλή δουλειά


 

Οι λεπτομέρειες που είχα προσέξει

Πρώτα το πρόσωπο. Παιδικό κι ανθρώπινο. Βλέμμα που μας εμπαίζει και μας φλερτάρει.

η ματιά του , διαπεραστική.

η ματιά του  διαπεραστική.

Η κουκλίτσα στο χέρι καθώς και οι ρυτίδες του χεριού, το τρίχωμα

 

η αθωότητα μέσα σε ενήλικα χέρια

η αθωότητα μέσα σε ενήλικα χέρια

το ταττού που γράφει Mother Nature

 Mother Nature

Mother Nature

Υ.Γ. Ήθελα να γράψω εδώ και πάρα πολύ καιρό μία αποχαιρετιστήρια ανάρτηση στο γορίλα. Τώρα που έρχεται το καλοκαίρι, που βγήκε το φως, όπως και τότε που βρέθηκα εκεί , τον θυμήθηκα.

μια παρέα στη στέγη

4 featheredf friends

Ακόμη και μία στέγη είναι υπέροχο μέρος για την καλή παρέα. Παρατήρησαν με το γνωστό τους βαθυστόχαστο ύφος τους περαστικούς και τα αυτοκίνητα που βιαζόντουσαν να φτάσουν… κάπου. Ήπιαν λίγο τσιπουράκι, τσιμπολόγησαν και κάτι ακόμη μέχρι να δροσίσει η μέρα, να φύγει πια ο ήλιος και να δώσει την θέση του στο πολύχρωμο βραδινό καρναβάλι. Αργά. Πολύ αργά. Κούρνιασαν για λίγο όλοι μαζί (έπιασε και λίγη πρωινή ψύχρα βλέπεις) και ξεκίνησαν και πάλι την επόμενη μέρα για άλλη στέγη, ταράτσα  κτλ κτλ κτλ

βόλτα στο Μοναστηράκι

sunlight in black

Περπατώντας πριν λίγες ημέρες στο Μοναστηράκι. Λίγο πιο κάτω από τα Starbucks. Είδα μέσα από την οθόνη της κάμερας την περίεργη κλίση και των συνδυασμό του φωτός με τη σκιά. Σε κάποιους θύμισε Γαλλία. Είναι όμως Ελλάδα κι ίσως τελικά να είναι περισσότερο ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα που μπορεί να τα μετασχηματίσει… Έστω και στο μυαλό μας.

πιο μετά πείραξα λίγο με το lightroom την αντίθεση. Την ενίσχυσα για να αποδοθεί το ανάγλυφο του πεζόδρομου.

η ζωή στους εραστές παρακαλώ

The Oak - Η Βελανιδιά

η ζωή στους εραστές παρακαλώ.

αρκετά κακοδαιμονίσαμε με τους ανέραστους.

-//-

λίγο έρωτα στην ψυχή σου ζητάμε.

όχι να είμαστε είλωτες της μιζέριας.

-//-

ζητάμε το φιλί,

το δαγκωμένο.

που πονά, αλλά και γλυκαίνει.

-//-

λίγο έρωτα παρακαλώ.

κι ας πονά.

 

σαν τραγούδι

couple

μία ανάσα καλοκαιριού,

στα χείλη

να σπάσει…

ας σπάσει.

κι ας χαθεί.

σαν τραγούδι