ο γορίλλας κοντά στο Κατράκειο

Ο υπέροχος αυτός γορίλας ήταν ένα τεράστιο γκραφίτι στο πάρκινγκ πίσω από το Κατράκειο Θέατρο της Νίκαιας. Γενικά στο σημείο αυτό μπορεί κανείς να θαυμάσει πολλά υπέροχα γκράφιτι τεραστίων διαστάσεων. Όμως ο γορίλας δεν υπάρχει πια από πέρσι το καλοκαίρι. Ήθελα να περάσω ξανά από το σημείο για να βγάλω τον αντικαταστάτη του, όμως δεν το κατάφερα.

tattoo gorilla

Αυτός ο τεράστιος όγκος μου επιβλήθηκε εξαρχής. Τεράστιος, δυνατός, διαπεραστικός. Και το καταφέρνει με το πιο απρόσμενο. Τα τεράστια παιδικά του μάτια. Σαν παιδί που μόλις έκανε την αταξία και σε κοιτάει να δει πώς θα αντιδράσεις. Ότι σου την έφερε. Το δεξί του χέρι ελεύθερα αφημένο πέφτει προς κάτω, κρύβεται πίσω από τον τατουατζή . Το άλλο κρατά μία παιδική κούκλα. Σαν έφηβος που περνά στην ενηλικίωση , ισορροπώντας ταυτόχρονα στην παιδική ηλικία. Στην ευαισθησία. Μπορεί να είμαι μεγάλος, φοβιστικός όμως κρύβω κι ένα παιδί μέσα μου. Κρύβω ένα παιδί μέσα μου όμως να με φοβάσαι. Τέλος το ταττού Mother-Nature, Μητέρα Φύση. Κατά βάση κι εσύ παιδί της είσαι. Κι όσο κι αν της αντιστέκεσαι. Σε κυριαρχεί, στους φόβους και τις χαρές σου.

Όμως δεν υπάρχει, πια.

Αντίο γοριλάκο.

 


 WD φαντάζομαι ότι είναι το νικνέιμ του/της καλλιτέχνη/-ιδα ή της ομάδας.
Όπως και να χει παιδιά είχατε κάνει καλή δουλειά


 

Οι λεπτομέρειες που είχα προσέξει

Πρώτα το πρόσωπο. Παιδικό κι ανθρώπινο. Βλέμμα που μας εμπαίζει και μας φλερτάρει.

η ματιά του , διαπεραστική.

η ματιά του  διαπεραστική.

Η κουκλίτσα στο χέρι καθώς και οι ρυτίδες του χεριού, το τρίχωμα

 

η αθωότητα μέσα σε ενήλικα χέρια

η αθωότητα μέσα σε ενήλικα χέρια

το ταττού που γράφει Mother Nature

 Mother Nature

Mother Nature

Υ.Γ. Ήθελα να γράψω εδώ και πάρα πολύ καιρό μία αποχαιρετιστήρια ανάρτηση στο γορίλα. Τώρα που έρχεται το καλοκαίρι, που βγήκε το φως, όπως και τότε που βρέθηκα εκεί , τον θυμήθηκα.

μια παρέα στη στέγη

4 featheredf friends

Ακόμη και μία στέγη είναι υπέροχο μέρος για την καλή παρέα. Παρατήρησαν με το γνωστό τους βαθυστόχαστο ύφος τους περαστικούς και τα αυτοκίνητα που βιαζόντουσαν να φτάσουν… κάπου. Ήπιαν λίγο τσιπουράκι, τσιμπολόγησαν και κάτι ακόμη μέχρι να δροσίσει η μέρα, να φύγει πια ο ήλιος και να δώσει την θέση του στο πολύχρωμο βραδινό καρναβάλι. Αργά. Πολύ αργά. Κούρνιασαν για λίγο όλοι μαζί (έπιασε και λίγη πρωινή ψύχρα βλέπεις) και ξεκίνησαν και πάλι την επόμενη μέρα για άλλη στέγη, ταράτσα  κτλ κτλ κτλ

βόλτα στο Μοναστηράκι

sunlight in black

Περπατώντας πριν λίγες ημέρες στο Μοναστηράκι. Λίγο πιο κάτω από τα Starbucks. Είδα μέσα από την οθόνη της κάμερας την περίεργη κλίση και των συνδυασμό του φωτός με τη σκιά. Σε κάποιους θύμισε Γαλλία. Είναι όμως Ελλάδα κι ίσως τελικά να είναι περισσότερο ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα που μπορεί να τα μετασχηματίσει… Έστω και στο μυαλό μας.

πιο μετά πείραξα λίγο με το lightroom την αντίθεση. Την ενίσχυσα για να αποδοθεί το ανάγλυφο του πεζόδρομου.

η ζωή στους εραστές παρακαλώ

The Oak - Η Βελανιδιά

η ζωή στους εραστές παρακαλώ.

αρκετά κακοδαιμονίσαμε με τους ανέραστους.

-//-

λίγο έρωτα στην ψυχή σου ζητάμε.

όχι να είμαστε είλωτες της μιζέριας.

-//-

ζητάμε το φιλί,

το δαγκωμένο.

που πονά, αλλά και γλυκαίνει.

-//-

λίγο έρωτα παρακαλώ.

κι ας πονά.

 

σαν τραγούδι

couple

μία ανάσα καλοκαιριού,

στα χείλη

να σπάσει…

ας σπάσει.

κι ας χαθεί.

σαν τραγούδι

flame tree

flame tree
Οι γλυκές φωτιές των καλοκαιριών

να καίνε τις μαύρες  μας σκέψεις του χειμώνα.

Να τις κάνουν όνειρα ,

γεμάτα έρωτα

αρμυρά ηλιοκαμμένα φιλιά.