φοβάμαι

φοβάμαι τον τελευταίο καιρό. όχι τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. αυτούς δεν τους φοβάμαι. φοβάμαι που γινόμαστε ολοένα και πιο κτήνη , κανίβαλοι. που περπατάμε σαν τα ζόμπι.  φοβάμαι  που συμβιβαζόμαστε και πολλές φορές όχι από ανάγκη. φοβάμαι που μας πλασάρουν την μιζέρια για χλιδή και μεις την προσκυνάμε σαν θείο δώρο. φοβάμαι που έχουμε ξεχάσει να είμαστε χαμογελαστοί και γελάμε μόνο με τον πόνο του άλλου ή με προκατασκευασμένα ανέκδοτα. φοβάμαι που υπάρχουν θεραπείες γέλιου, δείχνει κοινωνικό αυτισμό. φοβάμαι που η λογιστική ταυτίζεται με την λογική και ο ορθολογισμός με έναν στείρο κυνισμό. φοβάμαι που σκεφτόμαστε σαν τα ποντίκια και γινόμαστε εκούσια μεζέδες. φοβάμαι που την ασχήμια την κάναμε αφίσα σε δωμάτιο όπως λέει ο ποιητής. και δεν μιλάω φυσικά για την φυσική ασχήμια αλλά την συναισθηματική ασχήμια. άνθρωποι που σαν την κολοβή αλεπού θέλουν να γίνουμε κι εμείς κολοβοί για να μην κλαίνε για το νοητικό και συναισθηματικό τους κενό, για την αναπηρία τους που έφτιαξαν οι ίδιοι.
φοβάμαι που όλο και περισσότεροι τους πιστεύουν και τους λατρεύουν σαν θεούς.

φοβάμαι που βλέπω ανθρώπους που βγήκαν από τον βούρκο και με ένα χαμόγελο σαν ολάκερος ήλιος προσπαθούν και ζητάνε να πατήσουν σε αυτή την ζωή και μεις  να τους το αρνούμαστε. σε αυτούς τους πραγματικούς ήρωες.

φοβάμαι που σταματήσαμε να αντέχουμε τον ήλιο και λαχταράμε το πότε θα κρυφτούμε στην γη.

μα περισσότερο από όλα φοβάμαι εμένα που ακόμη διστάζω να φωνάξω, να αντισταθώ (πραγματικά) σε αυτή την μπόχα. όχι από ηρωισμό. δεν είναι καιροί για ήρωες και όχι δεν χρειαζόμαστε ήρωες. χρειαζόμαστε ανθρώπους.

και το πιο δύσκολο από όλα είναι να είσαι άνθρωπος. για αυτό φοβάμαι πιο πολύ.

τώρα που δεν είναι της μόδας η ανθρωπιά να δούμε πόσοι θα μείνουμε πιστοί στα ιδανικά.

Advertisements

ράδιο μπλα μπλα

το ραδιόφωνο είναι ένα ιδιαίτερο μέσο. με θυμάμαι πολύ μικρό με το δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι να προσπαθώ να γράψω μία εκπομπή ή ένα τραγούδι από το ηχείο του ραδιόφωνου. το ραδιόφωνο έχει μία μαγική ικανότητα να σου κρατά συντροφιά χωρίς όμως να σε αποσπά, κάτι που ούτε η τηλεόραση αλλά ούτε το διαδίκτυο μπορεί να το κάνει.

ως έφηβος θυμάμαι την γέννηση της ελεύθερης (;) ραδιοφωνίας. τις πρώτες εκπομπές του τζερόνιμο γκρούβι και του μελωδία ή του ρόδον fm, σταθμοί εντελώς διαφορετικοί που όμως είχαν το προσωπικό του στίγμα.

από εκπομπές θυμάμαι την χαρά που με είχε γεμίσει όταν ανακάλυψα τον μουσικό πλούτο του γεραμάνη καθώς και του γιάννη πετρίδη.

με έχει γεμίσει πίκρα που το ραδιόφωνο έχει καταντήσει μουσικό σούπερ μάρκετ και κακή αντιγραφή της τηλεόρασης, ενώ είναι ένα πολύ δυνατό μέσο. η μαγιονέζα δεν απέχει και πολύ από το τελευταίο σιγκλάκι.

ελάχιστους σταθμούς πια παρακολουθώ , μετρημένους στο δάκτυλα του ενός χεριού. τον μελωδία απλά τον έχω εγκαταλείψει με το κόψιμο της εκπομπής του λάμπη λιάβα. οι σταθμοί μουσικές λίστες δεν με ενδιαφέρουν είτε παίζουν ποιοτικά είτε σκουπίδια, το ίδιο μου κάνει. δεν μου λέει κάτι αν το γιουχου και το ουάου λέγεται με λα μινόρε και χάχανα.

ίσως είναι μία εποχή που θα πρέπει να απαιτήσουμε την ποιότητα και να μην μας αντιμετωπίζουν σαν πελάτες που αγοράζουν μαγιονέζα (κι όχι δεν είναι το ίδιο ). φυσικά κι εμείς θα πρέπει να απαιτήσουμε από τον εαυτό μας να σταματήσουμε να τα αντιμεωπίζουμε όλα επιφανειακά και στο τέλος και τον ίδιο μας τον εαυτό. το να είσαι επιφανειακός είναι το εύκολο γιατί δεν κουράζει.

το μέλλον ίσως δεν συντονίζεται στους μεγάκυκλους πια μια και αρκετοί διαδικτυακοί σταθμοί έχουν εμφανιστεί, θυμίζοντας λίγο της εποχή της ραδιοφωνοπειρατίας αλλά που σίγουρα γίνεται από ανθρώπους με μεράκι. δεν έχω καθήσει ακόμη να τους παρακολουθήσω στενά οπότε δεν μπορώ να εκφέρω ξεκάθαρη γνώμη.

μέχρι στιγμής τις περισσότερες επιλογές μου τις βρίσκω στο κόκκινο 105,5fm που έχει αρκετή μουσικοποικιλότητα.

υ.γ. η συγκεκριμένη ανάρτηση γράφτηκε με αφορμή την αναζήτηση για το παρόν της εκπομπής «αλάτι της γης» η οποία ανακάλυψα ότι κατοικεί στους 89,5 μεγάκυκλους , σταθμού της εκκλησίας της ελλάδος , καθημερινά στις 6 το απόγευμα.

sea happens

σε μία υποθετικό και αφασικό μέλλον , μία παρέα νέων ανθρώπων στήνουν την δική τους εικονική πραγματικότητα σ’ ένα μπαλκόνι. εκεί γίνεται η ιδανική παραλία και ο ιδανικός τόπος για να χαρούν μία επαφή που έχει προ πολλού χαθεί…

μία ταινία μικρού μήκους , ελληνική , βραβευμένη στις κάννες και που λέει πολλά.

η παραγωγή της ταινίας έχει γίνει από την ohmydog

συνηθίσαμε στη βία

συνηθίσαμε στη βία.

αν έχουν σε κάτι κερδίσει σε κάτι οι τρομοκράτες και οι τρομολάγνοι είναι που την συνηθίσαμε. το πρώτο δείγμα ήταν με τον νεκρό 25χρονο. το δεύτερο είναι τώρα με τον 15χρονο.

καμία αντίδραση σε όλη αυτή την παράνοια που μπήκαμε κι όλο προχωράμε τυφλά και χωρίς αντίσταση. ή για να είμαι δίκαιος κάποιες σποραδικές αντιδράσεις.

όλοι έχουμε ευθύνη σε αυτό. όμως υπάρχουν τρόποι έστω ακόμη και τώρα για να αντιδράσουμε. ειδικά για τον 15χρονο είναι μία τραγική ευκαιρία (με όλες τις σημασίες της τραγική) να αντιδράσουμε στην τρομοκρατία και στην τρομογλαγνία. μία αντίδραση για αυτό το αθώο θύμα που επειδή ήταν μετανάστης δεν σημαίνει ότι δεν είχε αξία.

όμως είμαστε ρατσιστές. ας το παραδεχθούμε. επειδή ήταν μετανάστης και φτωχός θεωρήσαμε μικρή την απώλεια. ένα ακόμη συμβάν στο δελτίο ειδήσεων, ένας ακόμη αριθμός. όχι δεν ήμουν εγώ. δεν θα μπορούσα να είμαι εγώ. μια ευχάριστη οδυνηρά ψευδαίσθηση.

όπως δεν χρειαζόμαστε να μας εκφοβίζουν με τα φαντάσματα τρομοκρατών έτσι δεν χρειαζόμαστε και ζορό να δικάζουν για εμάς. δεν ήταν παράπλευρη απώλεια το παιδί αυτό. ήταν θύμα τους, θύμα μας γιατί  τους ανεχόμαστε.

οι μετανάστες είχαν καλέσει σε σιωπηρή διαμαρτυρία έξω από την βουλή. δεν είχε γίνει γνωστό όπως είχα γράψει και στο προηγούμενο post. καλύφθηκε. καπελώθηκε. και το κείμενο του καλέσματος έγινε γνωστό από παράπλευρα εναλλακτικά μέσα όπως το indy.gr, το indymedia ή το tvxs . δεν είναι ντροπή;

και η αριστερά; δεν θα έπρεπε να αντιδράσει; από τα εθνίκια δεν περιμένω κάτι παρά τις γνωστές μαλακίες αλλά από εσάς ρε παιδιά; τότε σιωπή και τώρα σιωπή. ούτε κρατική ούτε «επαναστατική» τρομοκρατία. κανέναν τους.

είναι ανάγκη να γίνει μία διαμαρτυρία, να υπάρξει μία αντίδραση. να ξυπνήσουμε. να μην μαζευτούμε στο σπίτι μας κι απλά να βλέπουμε την ζωή μέσα από την γυάλα. δεν είναι τη tv το παράθυρό μας στην ζωή. μπορούμε πολύ περισσότερα από όσα δείχνουν στα δελτία των 8.

στη θέση του έφηβου θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας .

καλή δύναμη στους γονείς και στην αδερφούλα του.

τι θέλει να πει ο ποετής;

Πολλοί θα μιλήσουν για ποίηση, για το τι είναι ποίηση. Σίγουρα δεν είναι το τι θέλει να πει ο ποιητής (*). Μία από τις πρώτες μορφές έκφρασης του ανθρώπου, αυτό σίγουρα. Σίγουρα επίσης δεν είναι για τους λίγους αλλά όχι και για τους πολύ πολλούς. Δεν έχει νόημα να ψάχνεις συνεχώς το νόημα πίσω από τις λέξεις, αν δεν σε έχει αγγίξει ούτε μία χροιά των στίχων. Και ναι μοιάζει τρελό που μέσα από τόσους παράλογους συνειρμούς βγαίνει νόημα  που ίσως μία διατριβή να μην έφτανε. Συνήθως είναι θλιμμένη, μια και στη λύπη ψάχνουμε να βρούμε τα σπασμένα κομμάτια μας και να τα μαζέψουμε, να βρούμε ίσως το γιατί. Κι από τα «άσχετα» θραύσματα, τις άσχετες εικόνες εμφανίζεται αυτή.

και κάτι ακόμα, θέλει χρόνο, δεν απευθύνεται στους βιαστικούς.

Μία ωραία σχετική σκηνή (σε δύο συνέχειες στο youtube) από την ταινία «ο κύκλος των χαμένων ποιητών«.

Για το ποίημα Oh captain my captain που αποτελεί βασικό στοιχείο αυτής της ταινίας .μπορείτε να βρείτε πληροφορίες εδώ από την wikipedia

(*) έχεις μία γεύση τρικυμίας στα χείλη… [Μαρίνα των βράχων, Οδυσσέας Ελύτης] το ερωτευμένο το φιλί τέτοια γεύση δεν έχει; χρειάζεται λυσάρι;

μια πλατεία που ζήλεψα

μια πλατεία που ζήλεψα, όχι γιατί είναι η πιο όμορφη. η πιο όμορφη μπορεί να μην είναι αλλά έχει μία ιδιαιτερότητα. είναι μία πλατεία που οι κάτοικοι γύρω της αγωνίστηκαν για να να υπάρξει.

για όσους δεν γνωρίζουν το παραπάνω σημείο (ναβαρίνου και χαριλάου τρικούπη στα εξάρχεια) ανήκε στο τεε, το οποίο το είχε παραχωρήσει στον δήμο αθήνας. το δημοτικό συμβούλιο είχε αποδεχθεί την πρόταση και την υλοποίηση όμως ο χώρος από το 1990 που είχε γίνει η μεταβίβαση λειτουργούσε ως ιδιόκτητο υπαίθριο parking. πέρσι τέτοια εποχή που έληξε η μίσθωση του parking οι κάτοικοι αποφάσισαν να υλοποιηθεί η απόφαση που τόσο απροκάλυπτα αγνοήθηκε και να φτιάξουν έναν ελεύθερο χώρο για αυτούς και τα παιδιά τους.

έτσι τα όποια έργα θα δείτε εκεί (δεντροφύτευση, παγκάκια, παιδική χαρά) έχουν γίνει από τους κατοίκους που εθελοντικά προσφέρθηκαν να συνεισφέρουν σε αυτή την πρωτοβουλία. χωρίς καμπάνιες, κανάλια και σπόνσορες έστησαν τον όποιο χώρο και τον συντηρούν, με αρκετές δυσκολίες. μέσα από το blog τους θα δείτε τις διάφορες εκδηλώσεις τους καθώς και τις ανάγκες που έχει το όλο θέμα.

σε αυτή την ανάρτησή τους μπορείτε να βρείτε αναλυτικά την ιστορία του πάρκου

διάσπαρτες λίστες και σκέψεις

Απλές απορίες :

  • που πήγαν τα λεφτά των ταμείων; ποιοι τα έφαγαν;
  • ποιοι έφαγαν τις επιχορηγήσεις της Ε.Ε. ;
  • ποιοι ήταν μέσα στο φιάσκο του χρηματιστηρίου;
  • ποιοι συμμετείχαν στον σκάνδαλο της siemens
  • το ίδιο και για το Βατοπέδι
  • ο δημοσιογράφος που δέχτηκε μίζα 5 εκατομμύρια ευρώ γιατί κυκλοφορεί ανενόχλητος κι έχει και δική του εφημερίδα;
  • γιατί οι συνδικαλιστές ευτέλησαν την αξία της απεργίας και της διαδήλωσης (φαίνεται άσχετο αλλά δεν είναι);
  • από πότε η δημοκρατία νοείται ως δημοκρατία των ολίγων;
  • γιατί τόση κάψα για το πανεπιστημιακό άσυλο όταν το βουλευτικό παραμένει απείραχτο σε πολύ χοντρά και σοβαρά οικονομικά σκάνδαλα
  • γιατί βουλευτές που μιλάνε με ανακρίβειες και συκοφαντούν και πάνω στις συκοφαντίες στηρίζουν πολιτικές τους δε δέχονται κυρώσεις (λέγε με Άδωνη και Καρατζαφέρη);
  • γιατί εσύ συμπολίτη μου όλο λες ότι μας χρειάζεται μία χούντα μεταθέτοντας απλά την ευθύνη σε άλλους για την ανικανότητά σου να παρέμβεις στην πραγματικότητα και στο μέλλον σου;

όλα τα παραπάνω έχουν στηριχτεί σε μεγάλο βαθμό στην ανύπαρκτη συμμετοχή μας. τους έχουμε αφήσει να μας διαφεντεύουν. δεν τους ελέγχουν και δεν μας φοβούνται. νομίζουμε ότι μπαλώνοντας την κατάσταση με απάθεια και ρουσφέτια ότι λύνουμε τα πράγματα. όμως το μπάλωμα όλο και μεγαλώνει.

δεν είναι πρόβλημα η δημοκρατία όπως η λαοπλάνοι δεξιοί και  ακροδεξίοι διατυμπανίζουν. και αυτή τη στιγμή έχουμε πρόβλημα γιατί υπάρχει έλλειμα δημοκρατίας. δημοκρατία δεν είναι ψηφίζω κάθε 4 χρόνια ή 3 και μετά τελείωσε. αυτοί που είναι από πάνω πρέπει να ελέγχονται. από εμάς. δεν γίνεται να ανεχόμαστε να έχουν παιχτεί και να παίζονται στις πλάτες μας εκατομμύρια από πολλά λαμόγια που δηλητηρίαζαν και δηλητηριάζουν την κοινωνία μας και εμείς να μένουμε απαθείς. αν δεν προστατεύουμε την ζωή μας πώς θα προστατεύσουμε την ζωή των παιδιών μας, των δικών μας ανθρώπων; η απομόνωση είναι η παγίδα, γλυκιά παγίδα. ο καθένας για τον εαυτόν του. από την εποχή που είχαμε φτάσει η κοινωνία να ελέγχει κάθε κίνησή μας (εξίσου παράλογο) έχουμε φτάσει στην εποχή που συγκροτούμε μία κατακερματισμένη κοινωνία. ακόμη και σε μία πολυκατοικία δεν μπορούν να συνεννοηθούν για τα βασικά σε μία συνέλευση.

όχι άλλη απάθεια. αυτή είναι το όπλο τους…