Στέλλες

‘Εχει πάψει εδω κι καιρό αυτός ο τόπος να γεννά Στέλλες.

Με την πρώτη τους πνοή,

τις σκοτώνει ‘

τίποτα να μην θυμίζει,

ότι κάποτε,

φλόγες , διψασμένοι παλμοί

μεθούσαν

περπατώντας σε δρόμους

που χαράζαν τα όνειρά τους.

 

Δεν είναι τόπος για ονειροπόλους πια εδώ.

Μόνο νεκροζώντανοι συνετούν

τις παρεκκλίσεις από προκαθορισμένα

θέλω και σκοπούς.

 

(Υ.Γ. μετά από καιρό σε ελεύθερη μορφή, μία προσπάθεια)

 

 

η ζωή στους εραστές παρακαλώ

The Oak - Η Βελανιδιά

η ζωή στους εραστές παρακαλώ.

αρκετά κακοδαιμονίσαμε με τους ανέραστους.

-//-

λίγο έρωτα στην ψυχή σου ζητάμε.

όχι να είμαστε είλωτες της μιζέριας.

-//-

ζητάμε το φιλί,

το δαγκωμένο.

που πονά, αλλά και γλυκαίνει.

-//-

λίγο έρωτα παρακαλώ.

κι ας πονά.

 

και χρώμα κόκκινο

κάτω από τους στίχους που δεν τραγουδήσαμε ποτέ

τρέξαμε να προφυλαχτούμε

κάτω από μία λέξη

σ’ αγαπώ.

με την αφή την μάθαμε, την νοιώσαμε κι ακόμη την εξερευνούμε,

τρομαγμένοι, χαμένοι , μα πιο γυμνοί από ποτέ

σ’ αγαπώ

μία ανάσα.

και χρώμα κόκκινο.

πάντα

και τι με νοιάζει

 

και τι με

μας

νοιάζει;

εμένα;

εμάς;

ο πόνος σου ,

σας.

το προ-

βλημα σου,

σας.

δεν δια-

περνά,

αλλά προς-

περνά

τις σκέψεις μου,

μας.

τις δια-

βάσεις

των ονείρων;

μας

μου

μόνος επιλέγω

να πεθαίνω

κάθε βράδυ

να μην πληγώνω

με σκέψεις την ζωή μου

.μας.

μην ενοχλείς

μας ενοχλείς

με ενοχλείς.

φωνάζω

όταν ανά-

πνέεις

μην αντιδράς, κι

ας πονάς

μην σπας

την εγωπαθή σιωπή μου.

εγώ

εγώ

εγώ

.

με αφορμή τον εγωπαθή μικροαστισμό της lifo, παραφυλλάδας της μεγαλοφυλλάδας Καθημερινής

 

 

 

κρυμμένα πρωινά

με θέα τον λυκαβηττό

 

Είναι τα χείλη σου
που σμίλεψαν αυτόν το ήλιο.

Και χάθηκε στο σώμα,
εκεί δα,
δίπλα στην καρδιά.

Να χτυπά ρυθμικά,
χωρίς βιασύνη,
κρυμμένα πρωινά

Που χαμε πλάσει ,
στην αγκαλιά της νύχτας,
μες τις ανάσες μας.

όταν τα κορμιά,
διψώντας,
απαιτούσαν ουρανό.

 

το λουλούδι

ένα λουλούδι έσπασε στο πάτωμα.

σαν μικρές κραυγές  τα πέταλά του,

κομμάτια από καθρέπτες,

υγρά χάθηκαν στο ματωμένο χώμα.

τώρα έμειναν μονάχα τα αρώματα

στο υγρό αέρα

αναμνήσεις μιας φωτιάς.

τι θέλει να πει ο ποετής;

Πολλοί θα μιλήσουν για ποίηση, για το τι είναι ποίηση. Σίγουρα δεν είναι το τι θέλει να πει ο ποιητής (*). Μία από τις πρώτες μορφές έκφρασης του ανθρώπου, αυτό σίγουρα. Σίγουρα επίσης δεν είναι για τους λίγους αλλά όχι και για τους πολύ πολλούς. Δεν έχει νόημα να ψάχνεις συνεχώς το νόημα πίσω από τις λέξεις, αν δεν σε έχει αγγίξει ούτε μία χροιά των στίχων. Και ναι μοιάζει τρελό που μέσα από τόσους παράλογους συνειρμούς βγαίνει νόημα  που ίσως μία διατριβή να μην έφτανε. Συνήθως είναι θλιμμένη, μια και στη λύπη ψάχνουμε να βρούμε τα σπασμένα κομμάτια μας και να τα μαζέψουμε, να βρούμε ίσως το γιατί. Κι από τα «άσχετα» θραύσματα, τις άσχετες εικόνες εμφανίζεται αυτή.

και κάτι ακόμα, θέλει χρόνο, δεν απευθύνεται στους βιαστικούς.

Μία ωραία σχετική σκηνή (σε δύο συνέχειες στο youtube) από την ταινία «ο κύκλος των χαμένων ποιητών«.

Για το ποίημα Oh captain my captain που αποτελεί βασικό στοιχείο αυτής της ταινίας .μπορείτε να βρείτε πληροφορίες εδώ από την wikipedia

(*) έχεις μία γεύση τρικυμίας στα χείλη… [Μαρίνα των βράχων, Οδυσσέας Ελύτης] το ερωτευμένο το φιλί τέτοια γεύση δεν έχει; χρειάζεται λυσάρι;