η μανταρινιά

clementine in black

Τον συνάντησα την ώρα που την φωτογράφιζα. μου μίλησε για αυτή σαν να ήταν παιδί του.

-«Από τόσο δα σποράκι ξεφύτρωσε», μου είπε. «Μου χε δώσει μία φίλη μου κάτι υπέροχα μανταρίνια. Όχι αυτά του εμπορίου. Από τον κήπο της. Είναι δίφορη, δύο φορές τον χρόνο βγάζει μανταρίνια και είναι άλλο πράμα. Άρωμα, γεύση. Έτσι την έβαλα εδώ. Όχι για τους καρπούς. Να, δώρο για αυτούς που θα μείνουν. Εγώ θα φύγω σε λίγο καιρό. Σύνταξη. Αυτό θα μείνει δώρο. Να ας πούμε εσύ τώρα την φωτογραφίζεις. Θα περάσουν κάποια χρόνια , 20 ας πούμε και θα την δεις να χει γίνει σωστό δέντρο. Θα θυμάσαι ότι αυτή την μανταρινιά την είχες φωτογραφίσει τότε που ήτανε δεντράκι.»

Μου άρεσε η σκέψη του. Έχει αρχοντιά, μεράκι.

Μου έσφιξε το χέρι και με άφησε.

Συνέχισα να την φωτογραφίζω να ξεπροβάλει μέσα από το τσιμέντο, μπροστά στο παλιό βουλκανιζατέρ.

Το καραβάκι σε λίγο θα ερχόταν για τον Πειραιά.

Έκανε κρύο, μα εγώ ήδη ένιωθα σαν να είχε ξαναξημερώσει.

φοβάμαι

φοβάμαι τον τελευταίο καιρό. όχι τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. αυτούς δεν τους φοβάμαι. φοβάμαι που γινόμαστε ολοένα και πιο κτήνη , κανίβαλοι. που περπατάμε σαν τα ζόμπι.  φοβάμαι  που συμβιβαζόμαστε και πολλές φορές όχι από ανάγκη. φοβάμαι που μας πλασάρουν την μιζέρια για χλιδή και μεις την προσκυνάμε σαν θείο δώρο. φοβάμαι που έχουμε ξεχάσει να είμαστε χαμογελαστοί και γελάμε μόνο με τον πόνο του άλλου ή με προκατασκευασμένα ανέκδοτα. φοβάμαι που υπάρχουν θεραπείες γέλιου, δείχνει κοινωνικό αυτισμό. φοβάμαι που η λογιστική ταυτίζεται με την λογική και ο ορθολογισμός με έναν στείρο κυνισμό. φοβάμαι που σκεφτόμαστε σαν τα ποντίκια και γινόμαστε εκούσια μεζέδες. φοβάμαι που την ασχήμια την κάναμε αφίσα σε δωμάτιο όπως λέει ο ποιητής. και δεν μιλάω φυσικά για την φυσική ασχήμια αλλά την συναισθηματική ασχήμια. άνθρωποι που σαν την κολοβή αλεπού θέλουν να γίνουμε κι εμείς κολοβοί για να μην κλαίνε για το νοητικό και συναισθηματικό τους κενό, για την αναπηρία τους που έφτιαξαν οι ίδιοι.
φοβάμαι που όλο και περισσότεροι τους πιστεύουν και τους λατρεύουν σαν θεούς.

φοβάμαι που βλέπω ανθρώπους που βγήκαν από τον βούρκο και με ένα χαμόγελο σαν ολάκερος ήλιος προσπαθούν και ζητάνε να πατήσουν σε αυτή την ζωή και μεις  να τους το αρνούμαστε. σε αυτούς τους πραγματικούς ήρωες.

φοβάμαι που σταματήσαμε να αντέχουμε τον ήλιο και λαχταράμε το πότε θα κρυφτούμε στην γη.

μα περισσότερο από όλα φοβάμαι εμένα που ακόμη διστάζω να φωνάξω, να αντισταθώ (πραγματικά) σε αυτή την μπόχα. όχι από ηρωισμό. δεν είναι καιροί για ήρωες και όχι δεν χρειαζόμαστε ήρωες. χρειαζόμαστε ανθρώπους.

και το πιο δύσκολο από όλα είναι να είσαι άνθρωπος. για αυτό φοβάμαι πιο πολύ.

τώρα που δεν είναι της μόδας η ανθρωπιά να δούμε πόσοι θα μείνουμε πιστοί στα ιδανικά.

καλό φθινόπωρο

καλό φθινόπωρο

σύνθεση σε βαθύ πορτοκαλί

πηγάδια, κάρπαθος

καλό μας φθινόπωρο

Μου χει λείψει ένα ξαφνικό μπουρίνι. Τότε που η ζέστη ξαφνικά σπάει σε σταγόνες και μεταμορφώνεται σε  δροσιά. Τότε που την ησυχία ή και την βουή σπάει το μπουμπουνητό , ήχος παραδόξως υπόγειος, σαν από καρδιάς ένα πράγμα.

ύστερα γλυκό μουρμουρητό , ολιγόλεπτο συνήθως, αφηγείται τις ιστορίες που γεννήσαμε το καλοκαίρι. κάθε σταγόνα, ο ήχος της, η μορφή της , μας καλεί να κοιτάξουμε μέσα μας, να αναπολήσουμε στιγμές και επιθυμίες.


πειρατικό ή ελεύθερο;

Σε λίγο ο Richard Stallman θα μιλήσει στο bfestival που διεξάγεται στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην οδό Πειραιώς.

Ο Richard Stallman αποτελεί μία από τις κεντρικές μορφές , ίσως η πιο κεντρική, πίσω από την δημιουργία, ύπαρξη και διάδοση του ελεύθερου λογισμικού και της φιλοσοφίας του. Παραδείγματα ελεύθερου λογισμικού αποτελούν τα προγράμματα OpenOffice , Firefox, Gimp ενώ κλασσικό πια αποτελεί το λειτουργικό σύστημα linux. Σχετικά με την φιλοσοφία του ελεύθερου λογισμικού μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Με αφορμή το ελεύθερο λογισμικό θα ήθελα να αναφέρω μία δήλωση του Βασίλη Πύλη για το πώς χρησιμοποιείται η πειρατεία για την εδραίωση εμπορικών εφαρμογών.

«It’s easier for our software to compete with Linux when there’s piracy than when there’s not.»

και συμπληρώνει:

«As long as they are going to steal it, we want them to steal ours. They’ll get sort of addicted, and then we’ll somehow figure out how to collect sometime in the next decade.»

πηγή Wikipedia

για όσους δεν προλαβαίνουν ή γενικά δεν μπορούν να πάνε, μπορούν να παρακολουθήσουν την ομιλία και συζήτηση από εδώ ζωντανά.

R.I.P. Dio

Μία από τις καλύτερες φωνές της μέταλ και της μουσικής γενικότερα έφυγε χτες. Καλό ταξίδι Dio, για πολλούς από εμάς ήσουν ένας πραγματικός θεός της μουσικής και πιο συγκεκριμένα της σκληρής μουσικής.

Από σκρίνσοτ της επίσημης ιστοσελίδας του Ronnie James Dio.

Οι πιο πολλοί/-ες θα τον αναγνωρίσουν στην παρακάτω μπαλάντα

(νέα προσθήκη)

επίσης ένα τραγούδι φόρος τιμής από τον Jack Black για τον Dio.

συνηθίσαμε στη βία

συνηθίσαμε στη βία.

αν έχουν σε κάτι κερδίσει σε κάτι οι τρομοκράτες και οι τρομολάγνοι είναι που την συνηθίσαμε. το πρώτο δείγμα ήταν με τον νεκρό 25χρονο. το δεύτερο είναι τώρα με τον 15χρονο.

καμία αντίδραση σε όλη αυτή την παράνοια που μπήκαμε κι όλο προχωράμε τυφλά και χωρίς αντίσταση. ή για να είμαι δίκαιος κάποιες σποραδικές αντιδράσεις.

όλοι έχουμε ευθύνη σε αυτό. όμως υπάρχουν τρόποι έστω ακόμη και τώρα για να αντιδράσουμε. ειδικά για τον 15χρονο είναι μία τραγική ευκαιρία (με όλες τις σημασίες της τραγική) να αντιδράσουμε στην τρομοκρατία και στην τρομογλαγνία. μία αντίδραση για αυτό το αθώο θύμα που επειδή ήταν μετανάστης δεν σημαίνει ότι δεν είχε αξία.

όμως είμαστε ρατσιστές. ας το παραδεχθούμε. επειδή ήταν μετανάστης και φτωχός θεωρήσαμε μικρή την απώλεια. ένα ακόμη συμβάν στο δελτίο ειδήσεων, ένας ακόμη αριθμός. όχι δεν ήμουν εγώ. δεν θα μπορούσα να είμαι εγώ. μια ευχάριστη οδυνηρά ψευδαίσθηση.

όπως δεν χρειαζόμαστε να μας εκφοβίζουν με τα φαντάσματα τρομοκρατών έτσι δεν χρειαζόμαστε και ζορό να δικάζουν για εμάς. δεν ήταν παράπλευρη απώλεια το παιδί αυτό. ήταν θύμα τους, θύμα μας γιατί  τους ανεχόμαστε.

οι μετανάστες είχαν καλέσει σε σιωπηρή διαμαρτυρία έξω από την βουλή. δεν είχε γίνει γνωστό όπως είχα γράψει και στο προηγούμενο post. καλύφθηκε. καπελώθηκε. και το κείμενο του καλέσματος έγινε γνωστό από παράπλευρα εναλλακτικά μέσα όπως το indy.gr, το indymedia ή το tvxs . δεν είναι ντροπή;

και η αριστερά; δεν θα έπρεπε να αντιδράσει; από τα εθνίκια δεν περιμένω κάτι παρά τις γνωστές μαλακίες αλλά από εσάς ρε παιδιά; τότε σιωπή και τώρα σιωπή. ούτε κρατική ούτε «επαναστατική» τρομοκρατία. κανέναν τους.

είναι ανάγκη να γίνει μία διαμαρτυρία, να υπάρξει μία αντίδραση. να ξυπνήσουμε. να μην μαζευτούμε στο σπίτι μας κι απλά να βλέπουμε την ζωή μέσα από την γυάλα. δεν είναι τη tv το παράθυρό μας στην ζωή. μπορούμε πολύ περισσότερα από όσα δείχνουν στα δελτία των 8.

στη θέση του έφηβου θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας .

καλή δύναμη στους γονείς και στην αδερφούλα του.

les mondes engloutis – Αρκαδία

Βρισκόμαστε στα αρχές της δεκαετίας του 90, υπάρχει ακόμη ΕΡΤ και στην τηλεόραση παίζει  τη παρακάτω σειρά κινουμένων σχεδίων.

Η σειρά είναι γαλλική και είναι επιστημονικής φαντασίας. Η μετάφραση του γαλλικού τίτλου στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδωθεί ως » Οι καταποντιμένοι κόσμοι» βέβαια και το «οι εγκλωβισμένοι κόσμοι» που προτείνει η ελληνική wikipedia δεν είναι άσχετο. Τελικά η σειρά στην Ελλάδα έγινε γνωστή ως Σάγκμα.

Πρόκειται για μία αξιόλογη δουλειά. Και δω τα εύσημα δεν θα έπρεπε να πάνε μόνο στους δημιουργούς της αλλά και στην ομάδα της ΕΡΤ που έκανε μία πολύ καλή δουλειά πίσω από την μετάφραση και απόδοση.

Η μουσική είναι από τις πιο ονειρικές που θυμάμαι σε παιδικό. Το τραγούδι με ωραίους στίχους και όμορφη ερμηνεία.

Την  ιστοσελίδα της σειράς θα την βρείτε εδώ.