ubuntu όπως λέμε ubunchu

Ubuntu Anime Boston Button

Μία αρκετά ενδιαφέρουσα ιδέα για την προώθηση της διανομής linux ubuntu είναι το ubunchu. Όπου ubunchu είναι μία σειρά manga μέσα στην οποία οι τρεις κεντρικοί ήρωες μας εισάγουν στον κόσμο του ubuntu και κατ’ επέκταση του linux. Τι μαθαίνουμε μέσα από τις ιστορίες τους. Αρχικά για τις ευκολίες της διανομής. Υπάρχουν αρκετές διαφωνίες πάνω σε αυτό αλλά προχωράμε. Στην συνέχεια τόσο για την χρήση προγραμμάτων όσο και της γραμμής εντολών (όπου αναλόγως την κατάσταση έχει κάποια πλεονεκτήματα πολύ παραπάνω).

Πιστεύω ότι είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και ξεφεύγει αρκετά από την «ρετσινιά» των geeks αυτή η σειρά και μπορεί να αποτελέσει ένα καλό εισαγωγικό για τον κόσμο τόσο της συγκεκριμένης διανομής όσο και του linux γενικότερα.

Το πρώτο τεύχος είναι και στα ελληνικά μεταφρασμένο.

Περισσότερα τεύχη εδώ.

Φυσικά το linux δεν είναι ubuntu αλλά το ubuntu είναι linux.

Ακριβώς το ίδιο άρθρο έχει δημοσιευτεί στο παράλληλο ιστολόγιό μου για το linux.

μια πλατεία που ζήλεψα

μια πλατεία που ζήλεψα, όχι γιατί είναι η πιο όμορφη. η πιο όμορφη μπορεί να μην είναι αλλά έχει μία ιδιαιτερότητα. είναι μία πλατεία που οι κάτοικοι γύρω της αγωνίστηκαν για να να υπάρξει.

για όσους δεν γνωρίζουν το παραπάνω σημείο (ναβαρίνου και χαριλάου τρικούπη στα εξάρχεια) ανήκε στο τεε, το οποίο το είχε παραχωρήσει στον δήμο αθήνας. το δημοτικό συμβούλιο είχε αποδεχθεί την πρόταση και την υλοποίηση όμως ο χώρος από το 1990 που είχε γίνει η μεταβίβαση λειτουργούσε ως ιδιόκτητο υπαίθριο parking. πέρσι τέτοια εποχή που έληξε η μίσθωση του parking οι κάτοικοι αποφάσισαν να υλοποιηθεί η απόφαση που τόσο απροκάλυπτα αγνοήθηκε και να φτιάξουν έναν ελεύθερο χώρο για αυτούς και τα παιδιά τους.

έτσι τα όποια έργα θα δείτε εκεί (δεντροφύτευση, παγκάκια, παιδική χαρά) έχουν γίνει από τους κατοίκους που εθελοντικά προσφέρθηκαν να συνεισφέρουν σε αυτή την πρωτοβουλία. χωρίς καμπάνιες, κανάλια και σπόνσορες έστησαν τον όποιο χώρο και τον συντηρούν, με αρκετές δυσκολίες. μέσα από το blog τους θα δείτε τις διάφορες εκδηλώσεις τους καθώς και τις ανάγκες που έχει το όλο θέμα.

σε αυτή την ανάρτησή τους μπορείτε να βρείτε αναλυτικά την ιστορία του πάρκου

εθελοντισμός και διακοπές (μέρος 3 και τέλος)

Αφήνουμε την όμορφη Ιθάκη και αρχίζουμε το ταξίδι της επιστροφής για την ηπειρωτική Ελλάδα. Το να επιστρέφεις σε αυτήν μετά από τόσο καιρό σε νησιά σου δημιουργεί μία περίεργη αίσθηση. Το σημείο «προσγείωσης» Αστακός μας δέχτηκε σχετικά νωρίς το πρωί. Δεν καθήσαμε καθόλου αλλά αμέσως αναχωρήσαμε για το Μεσολόγγι. Είχα ξεχάσει πώς είναι να οδηγείς σε ευθεία. Πέρα από ένα σημείο όπου έχασα τον προσανατολισμό μου φτάσαμε σχετικά καλά στο Μεσολόγγι.

Στο Μεσολόγγι ήταν και η παρθενική μας εμφάνιση σε ημερίδα. Άγχος για το τι θα πούμε , τι θα παρουσιάσουμε. Όμως η λύση δώθηκε από την Α. (συντονίστριά μας από το Praxis) όπου μας είπε ότι το μόνο που έπρεπε να κάνουμε είναι να παρουσιάσουμε το πρόγραμμα και να πούμε την εμπειρία μας. Παρόλα αυτά το άγχος άγχος μια και σε δύο άτομα να μιλήσεις θα πρέπει να είσαι αρκετά προετοιμασμένος.Η ημερίδα πήγε τελικά σχετικά καλά. Δεν γίναμε και τόσο ρεζίλι παρότι τρέμαμε σαν κοτόπουλα.

Φωτογραφίες από το Μεσολόγγι δεν έχω. Έχω όμως να πω πολλά για την φιλοξενία τους. Καταρχήν από την αρχή που φτάσαμε πήγαμε να φάμε σε μία ταβέρνα. Μόλις ο μαγαζάτορας κατάλαβε ότι είμαστε ξένοι (ίσως να έπαιζε βέβαια και το γεγονός ότι ήμασταν και σπουδαστές) μας κερνούσε. Ειδικά το ουζάκι ήταν θεϊκό. Μετά την ημερίδα σχεδόν μας κερνούσαν ή μας βοηθούσαν παντού (να σημειώσω ότι δεν ήξεραν παντού ότι είμαστε εθελοντές ΜΚΟ).

Όμως προσωπικά θα μιλήσω για την Κ. Η Κ. είναι πλανώδια. Φτιάχνει πολύ όμορφα βραχιολάκια από δέρμα και κλωστή και τα πουλάει. Με την Κ. τα είπαμε εκείνο το βράδυ που μείναμε στο Μεσολόγγι. Συζητήσαμε πολύ ώρα. Ανοιχτή καρδιά. Είναι από εκείνες τις στιγμές που το πεζοδρόμιο μοιάζει βασίλειο και πιο κυριλέ από το κυριλέ. Μην φανταστείτε κάτι το πονηρό (δεν θα έβγαζα άλλωστε ποτέ κάτι τέτοιο σε blog και μάλιστα τόσο φάτσα κάρτα). Απλά με την Κ είπαμε ιστορίες σαν φίλοι από παλιά. Όταν βρεθώ ξανά στο Μεσολόγγι θα την αναζητήσω να πούμε καινούριες ιστορίες και να την κεράσω εγώ αυτή τη φορά την μπύρα.

Την επομένη αναχωρήσαμε για την Ναύπακτο όπου είχαμε μία ακόμη ημερίδα. Παρόλο το άγχος ένα από τα πρώτα πράγματα που κάναμε ήταν να επισκευτούμε το κάστρο της πόλης. Ανεβήκαμε το λοιπόν πάνω πάνω από όπου και η φωτογραφία. Η Ναύπακτος περίεργη πόλη. Σε κάποια σημεία της ένιωσα να βρίσκομαι στο Μεταξουργείο μετανάστης, σε άλλα  (στο κέντρο βασικά) σαν επισκέπτης μία ξένης πόλης. Ειδικά το βράδυ φωτίζεται περίεργα. Ένα παράδοξο που βρήκα είναι στην πύλη δίπλα στο άγαλμα του Δον Κιχώτη. Εκεί υπάρχει μία πύλη που οδηγεί στη παραλία. Το βράδυ το λοιπόν μόλις την διαβείτε θα προσέξετε ότι σε ένα βήμα σας θα έχει φύγει ο θόρυβος πίσω της πόλης και θα έχει αντικατασταθεί από τον ήχο των κυμάτων. Τα φώτα θα έχουν φύγει, θα χει σκοτεινιάσει και μόνο απέναντι στην Πελοπόνησο θα αχνοφαίνονται κάποια σημάδια πολιτισμού.

Αν θέλετε να φάτε στην Ναύπακτο μην φάτε κοντά στο κέντρο. Δυστυχώς εκεί είναι τα τουριστικά (με ότι συνεπάγεται αυτό). Τα καλύτερα θα τα βρείτε 200 μέτρα πιο μακριά από το κέντρο. Όχι τόσο κυριλέ αλλά με φρέσκο φαγητό και φιλικότατη εξυπηρέτηση.

Πέρα όμως των τουριστικών πληροφοριών στην Ναύπακτο είδαμε και την περισσότερη νεολαία (που ήταν και το target group μας). Άλλοτε επιφυλακτικοί άλλοτε πολύ φιλικοί (εδώ το φύλο έπαιζε πολύ βασικό ρόλο). Εδώ έφυγε κι ένα βασικότατο μέρος του υλικού μας.

Στην ημερίδα δεν αντιμετωπίσαμε ιδιαίτερο πρόβλημα (πήραμε ίσως το κολάι). Μας βγήκαν σχετικά αβίαστα , σχεδόν χωρίς να κοιτάμε το ενημερωτικό φυλλάδιο.

Μετά από την Ναύπακτο ομως έρχεται και το τέλος της όλης διαδρομής. Τα παιδιά της επόμενης ομάδας μας περιμέναν στην Πάτρα όπου θα γινόταν η αλλαγή. Επιτέλους θα περνούσα κι αυτή την γέφυρα του Ρίου – Αντιρίου που την είχα και άχτι. Θα έβλεπα και την Πάτρα που δεν την είχα ξαναδεί. Η γέφυρα ωραία, η Πάτρα ολίγον τι χάος και τεράστια. Σαν προάστιο της Αθήνας μου φάνηκε με ένα συνδυασμό Γλυφάδας και Περάματος. Όμως έμεινα για 3 ώρες οπότε η γνώμη μου δεν έχει και πολύ βάση.

Εδώ όμως τελείωσε η διαδρομή. Τελείωσε το ταξίδι.

Αν θα το ξαναέκανα; Θα το ξαναέκανα και μάλιστα με περισσότερο ενθουσιασμό παρόλα τα όποια προβλήματα και δυσκολίες.

Και σε τέτοια ταξίδια να γνωρίζετε ότι το δύσκολο δεν είναι αν θα βρεις δωμάτιο ή αν θα φας αλλά το αν θα μπορέσεις να συνεννοηθείς, συνεργαστείς και επικοινωνήσεις με τα άτομα που απαρτίζετε την ομάδα.

το βιντέακι από τον καινούριο δίσκο των sigur ros (η γλώσσα ισλανδική οπότε μην ψάχνετε lyrics)

εθελοντισμός και διακοπές (μέρος 2)

Μετά από ένα σχεδόν μήνα το δεύτερο μέρος. Πολλά τρεξίματα. Λίγος χρόνος. Τώρα που κάπως κάλμαρε η κατάσταση και κάπως καθάρισε το μυαλό είπα να συνεχίσω. Έτσι παρόλες τις (φυσιολογικότατες) φθινοπωρινές βροχές , επιστρέψτε για λίγο στον αυγουστιάτικο ήλιο.

Για Κεφαλονιά ξεκινήσαμε από τον Άγιο Νικόλαο Ζακύνθου. Σκεφτήκαμε ότι ένας εποικοδομιτικός τρόπος να περάσουμε την ώρα μας  θα ηταν να μοιράζαμε φυλλάδια. Καλή η ιδέα μια και ο κόσμος ήταν αρκετά δεκτικός (ιδέα που αξιοποιήσαμε και στις δύο επόμενες θαλάσσιες μεταβιβάσεις μας).

Έτσι φτάσαμε στην Κεφαλονιά. Πρώτη κίνηση να κατευθυνθούμε προς Αργοστόλι. Το Αργοστόλι δεν μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε, μου θύμισε μία κανονική επαρχιακή πόλη. Πολύ κίνηση και πρόβλημα με το πάρκινγκ.

Ενοικιαζόμενο βρήκαμε στα Βλαχάτα , χωριό 20 λεπτά από το Αργοστόλι. Όσο δεν με εντυπωσίασε το Αργοστόλι με εντυπωσιασε όλη η υπόλοιπη Κεφαλονιά. Ένα νησί με ετερόκλητες ομορφιές. Η Κεφαλονιά δεν είναι από τα νησιά που θα πεις ότι πήγες σε μία παραλία του και ότι την έμαθες, την είδες. Ακόμη κι αν αυτή ήταν η παραλία του Μύρτου (εικόνα παρακάτω). Ετερόκλητα τοπία, είτε ξερά , είτε μέσα στο δάσος, απότομα αλλά και ομαλά, δυτικά αλλά και ανατολίτικα, κοσμοπολίτικα αλλά και λαϊκά. Και ένα μεγάλο συν σε όλα αυτά οι αρκετά καλοί δρόμοι (ίσως με εξαίρεση το δρόμο από Μύρτο προς Φισκάρδο).

Όμως απολαύστε την πανέμορφη παραλία του Μύρτου. Σε μία από τις στροφές του δρόμου πρόσβασης λίγο πριν τον εγκαταλείψουμε.

Μύρτος Κεφαλονιάς

Μύρτος Κεφαλονιάς

Η νυχτερινή ζωή στην Κεφαλονιά δεν είναι τόσο έντονη σε σχέση με την Ζάκυνθο. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι νεκρή. Η διασκέδαση βρίσκεται διακλαδισμένη με κέντρο το Αργοστόλι και πιάνει και κοντινά μέρη όπως της Λάσση (μπορεί να είναι και του αλλά λόγω τηλεοπτικής παιδείας μου έμεινε η ) και του Λυξουρίου. Αξίζει την ημέρα να περάσετε με το Καραβάκι απέναντι στο Ληξούρι από το Αργοστόλι, ενώ το βραδάκι και οι δύο πόλεις μοιάζουν μαγικά όμορφες η μία απέναντι από την άλλη.

Η Κεφαλονιά είναι γεμάτη φυσικές ομορφιές. Δύο αξιόλογα φυσικά αξιοθέατα είναι των δύο σπηλαίων αυτών της Μελισάνης και Δρογκαράτη.

Όμως οι μέρες τελειώνουν πολλά τα μέρη οπότε αναχωρούμε για Ιθάκη από τη Σάμη (όπου παρεπιπτόντως φάγαμε το πιο ωραίο φαγητό στην Κεφαλονιά).

Η Ιθάκη όσο κοντά είναι στην Κεφαλονιά άλλο τόσο διαφορετική είναι.  Εδώ οι παραλίες είναι τραγικά μικρές , με βότσαλο και πανομοιότυπες. Το τοπίο ομοιόμορφο. Όμως από τα τρία νησιά τούτο το αγάπησα λιγουλάκι παραπάνω. Η Ιθάκη μπορεί να περιγραφθεί ως ένα νησί μεταξύ Ύδρας (κοσμοπολίτικο) και Ικαρίας (χαλαρό). Δεν είναι μεγάλο (μέσα σε δύο ώρες το έχεις γυρίσει) όμως οι κολπίσκοι του μοιάζουν με μικρές αγκαλιές. Μάλιστα το βράδυ που μείναμε έτυχε να ανακαλύψω μία παραλία όπου δεν φυσούσε καθόλου σε αντίθεση με όλο το άλλο νησί όπου φυσούσε τραγικά. Θέλησα να περάσω το βράδυ μου εκεί, παρέα με την όμορφη πανσέληνο όμως οι Ο και Μ δεν με άφησαν (λέγανε ότι με λυπόντουσαν αλλά υποπτεύομαι ότι ήθελαν να είναι σίγουρες ότι ο οδηγός θα ξυπνούσε στην ώρα του). Μείναμε στο Βαθύ ενώ η παραλία που ανέφερα ήταν το Φιλιατρό.

Στην Ιθάκη απόλαυσα επίσης μία από τις πιο πανομαρικές «δορυφορικές» θέες από την Μονή των Καθαρών. Πολύ ψηλά και με αέρα που παίρνει φούστες και κοπέλες η θέα είναι μαγευτική (για το νησί μιλάω). Μία άποψη αυτής της θέας μπορείτε να δείτε παρακάτω.

Μονή καθαρών

Μονή καθαρών

Όμως η ανάρτηση παραμεγάλωσε και μένουν άλλα δύο (ή και δυομιση) μέρη να επισκευτούμε ακόμη. Θα σας τα παρουσιάσω στο επόμενο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτού του μικρού αφιερώματος.

υ.γ. το βιντεάκι είναι από τους MGMT και το τραγουδάκι έπαιξε πολύ φέτος. Ο προτελευταίος τους δίσκος είναι αρκετά ενδιαφέρον ( ο τελευταίος νομίζω βγήκε πριν λίγες μέρες) και σας τον προτείνω ανεπιφύλακτα.

εθελοντισμός και διακοπές (μέρος 1)

Φέτος το καλοκαίρι αποφάσισα να συνδυάσω τις διακοπές μου με εθελοντισμό. Είναι κάτι που από καιρό ήθελα να δοκιμάσω αλλά είχα αναβάλει. Το εθελοντικό πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχα ήταν της ΜΚΟ PRAKSIS και είχε την ονομασία «Πρώτα ρώτα». Λεπτομέριες για το πρόγραμμα αυτό αλλά και για την PRAKSIS μπορείτε να βρείτε εδώ.

Η εθελοντική ομάδα απότελείτω (sic) από τρία άτομα. Τον γράφοντα και δύο κοπέλες την Ο. και την Μ. . Αποστολή της ομάδας μας ήταν το μοίρασμα ενημερωτικών φυλλαδίων του προγράμματος στις ομάδες στόχους , ενημέρωση σχετικά με το πρόγραμμα και τη θεματική του, καθώς και τη συμμετοχή σε ημερίδες όπου συμμετείχε η PRAKSIS. Ένας λόγος που μου άρεσε το πρόγραμμα ήταν ότι απαρτιζόταν από νέους που απευθύνονταν σε νέους μέσα από πρωτότυπο υλικό (οι πληροφορίες του φυλλαδίου δίνονταν με τη μορφή παιχνιδιού  – το γνωστό φιδάκι).

Οι 10-11 αυτές ημέρες αποτέλεσαν για εμένα μια εμπειρία ζωής και δεν υπερβάλω. Καταρχήν γιατί πρώτη φορά συμμετείχα σε εθελοντικό πρόγραμμα. Η επαφή με τον κόσμο, η εύρεση τρόπων αλλά και τόπων προσέγγισής του, καθώς και τη αντίδρασή του απέναντί στο πρόγραμμα (θετική ή αρνητική ). Το στοιχείο της ομάδας, η αντιμετώπιση κρίσεων μέσα σε αυτή, οι αμοιβαίες υποχωρήσεις, η ανταλλαγή απόψεων, η συμβίωση με άτομα που δεν γνώριζα μέχρι χτες αλλά που μέσα από αυτό το ταξίδι (με ή χωρίς εισαγωγικά) άρχιζα να γνωρίζω πιο στενά , οι στιγμές μοναξιάς ή συντροφικότητας ήταν οι άλλες παράμετροι που έκαναν τόσο σημαντική για μένα αυτή την εμπειρία. Καταστάσεις που σε έβγαζαν αρκετές φορές από αυτά που θεωρείς όρια, γιατί η ύπαρξη της ομάδας το απαιτεί αρκετές φορές αυτό και παραδόξως σε φέρνει πιο κοντά με τον εαυτό σου καθώς και με τους άλλους.

Γνωρίσαμε πολλά καινούρια ,για εμάς, μέρη και διαφορετικούς ανθρώπους. Κυρίως ,να πω την αλήθεια , θετικούς ανθρώπους. Κάθε τόπος με την δική του φιλοξενία (θα ξεχωρίσω αυτή των Μεσολογγιτών ), με το δικό του στίγμα. Αλλά ας ξεκινήσω την διαδρομή μας…

Ξεκινήσαμε από την Καλαμάτα για την Ζαχάρω όπου και διανυκτερεύσαμε. Παρόλη τη ζεστή φιλοξενία και προθυμία των κατοίκων δεν μπορέσαμε να βρούμε δωμάτιο οπότε διανυκτερεύσαμε στην πανέμορφη παραλία της περιοχής σε σκηνή.

Την επομένη ξεκινήσαμε για την Κυλήνη για μεταβίβαση με το πλοίο για Ζάκυνθο (σημείωση: όπου πηγαίναμε έπρεπε εκείνη τη στιγμή να κλείσουμε δωμάτιο μια και την διαμονή και το φαγητό η οργάνωση το άφηνε ελεύθερο σε εμάς. Αυτό φυσικά είχε και τα θετικά αλλά και τα αρνητικά του). Εκεί μετά από αρκετό ψάξιμο καταφέραμε και βρήκαμε ενοικιαζόμενα δωμάτιο στην περιοχή του Βασιλικού, 14 χιλιόμετρα από τη Χώρα, σε ένα γεμάτο στροφές δρόμο αλλά σε μία πανέμορφη περιοχή και διαδρομή (σχετικά με τη διαδρομή η Μ. έχει άλλη γνωμή λόγω των στροφών). Οι δρόμοι της Ζακύνθου γενικά πρόκειται για κλασσικούς επαρχιακούς στενούς δρόμους, με ελλειπή φωτισμό αλλά και προβληματική σήμανση (τονίζω φυσικά ότι δεν είναι χαρακτηριστικό της Ζακύνθου μόνο).

Δεν θα σας κουράσω πολύ με τα διαδικαστικά του προγράμματος, αλλά θα σας αναφέρω τα σημεία στα οποία καταλήξαμε ως ομάδα σχετικά με το πρόγραμμα.

  • Η ενημέρωση στου κόσμου στις παραλίες δεν ήταν επιτυχημένη (μας περνούσε για πλασιέ ή μέλη πολιτικής οργάνωσης)
  • Ήταν πολύ πιο θετικός ο ίδιος κόσμος στους χώρους διασκέδασης (bar, clubs, cafeτέριες)
  • Ενώ το ίδιο το νησί προσφέρεται για ενημέρωση και ξένου πληθυσμού σε σημείο που σε κάποια σημεία του νησιού η ελληνική παύει να είναι η «επίσημη».

Όμως σταματώ και θα σας παρουσιάσω κάποια πανέμορφα γνωστά ή άγνωστα σημεία του νησιού που επισκευτήκαμε.

Καταρχήν το Ναυάγιο που η Μ. ερωτεύτηκε (το είχε ερωτευτεί βασικά πολύ πριν το δει) όπου όμως το είδαμε από ψηλά μια και η πρόσβαση με τα καραβάκια δεν ήταν δυνατή λόγω των ισχυρών ανέμων.

Ενώ το επόμενο σημείο είναι κοντά στον άγιο Λέοντα. Δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή το όνομά του. Πρόκειται για κόλπο με σπηλιές όπου μπορείς να κάνεις μπάνιο στα καταγάλανα νερά τους. Παρότι απόκρυμνα υπάρχει μία όμορφη ταβερνούλα στην περίπτωση που πεινάσετε ή κουραστείτε. Ο δρόμος για να φτάσετε εκεί αρκετά δύσκολος και επικίνδυνος (κάποια στιγμή ο δρόμος γίνεται από διπλής κατευθύνσεως μονής με γύρω ντουβάρια από μαντριά) αλλά οι σπηλιές θα σας ανταμείψουν.

Εδώ σταματώ. Ήδη μεγάλο το κείμενο και είναι αρκετά τα μέρη που έχω και για μετά…

το βίντεο είναι από το soundtrack της ταινίας Into the wild και είναι αφιερωμένο σε ένα σέξι,
 πανέμορφο 25χρονο χαμόγελο.