Κριτική για το «Στο πίσω κάθισμα»

Το βιβλίο «Στο πίσω κάθισμα» της Ευτυχίας Γιαννάκη ήταν από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις μέσα στην καινούρια χρονιά. Είχα καιρό να διαβάσω ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο. Ένα βιβλίο που να μην πλατειάζει, να ρέει , να έχει χαρακτήρες με δομή, ένα βιβλίο με εικόνες.  Αλλά ας προσπαθήσω να τα πιάσω τα πράγματα από την αρχή.

Το βιβλίο μου το πρότεινε ο υπάλληλος του «Ίκαρου» ως ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα. Προσωπικά δεν είμαι τόσο οπαδός του αστυνομικού μυθιστορήματος και μάλιστα του ελληνικού. Όχι γιατί δεν είναι λογοτεχνία ή γιατί η ελληνική λογοτεχνία είναι υποδεέστερη. Αλλά λίγες φορές ένα αστυνομικό μυθιστόρημα έχει πραγματική πρωτοτυπία και πλοκή και η ελληνική λογοτεχνία τελευταία μοιάζει να πελαγοδρομεί. Να ανοίξω μία παρένθεση λέγοντας  ότι συνήθως τα ξένα βιβλία που μεταφράζονται στα ελληνικά είναι επιλεγμένα. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει αντίστοιχη σκαρταδούρα κι εκεί.  Κλείνει η παρένθεση.

Το βιβλίο της Ευτυχίας Γιαννάκη και λογοτεχνία είναι και αστυνομικό είναι. Κάτι που θα παρατηρήσει κάποιος είναι ότι πέρα από τον κεντρικό ήρωα, τον αστυνόμο Χάρη, θα έχουμε την ευκαιρία ανά στιγμές να γνωρίσουμε και τους υπόλοιπους χαρακτήρες του βιβλίου. Οι χαρακτήρες είναι πραγματικοί. Είναι άνθρωποι που θα μπορούσαμε να συναντήσουμε και να μιλήσουμε μαζί τους. Οι διάλογοι και οι σκέψεις είναι πραγματικές. Είναι άνθρωποι που ζουν στο σήμερα. Που μιλούν όπως μιλάμε στο σήμερα. Που έχουν σύγχρονα προβλήματα. Χωρίς υπερβολές.  Χωρίς ηθικισμούς.

Κάτι που λάτρεψα είναι οι εικόνες της Αθήνας (συμπεριλαμβανομένου και του Πειραιά). Όποιος έχει γυρίσει την Αθήνα και τις περιοχές της θα αναγνωρίσει όλες αυτές τις εικόνες. Η συγγραφέας δεν σνομπάρει το σήμερα, την πόλη ή τις πόλεις που ζούμε. Μιλάει για την Ελλάδα της κρίσης χωρίς να μισμιρίζει*. Μεταφέρει τις κρυφές στιγμές που ζούμε καθημερινά όσοι χανόμαστε στους λαβυρίνθους της με δόση χιούμορ σε πολλά σημεία.

Α ναι,  το χιούμορ. Πόσο μου χει λείψει ένα συγγραφέας που να μην φοβάται το χιούμορ. Η Γιαννάκη το χει αυτό. Τους αγαπά τους ήρωές της και δεν φοβάται να μας παρουσιάσει και τις «αδύναμες» στιγμές τους. Βλέπει και τις υπερβολικές τους στιγμές όπου χάνουν τον έλεγχο και μοιάζουν σαν στιγμιαίες καρικατούρες του εαυτού τους. Είναι πολλές φορές που η συγγραφέας μας κλείνει το μάτι. Που μας παρουσιάζει τις διάφορες υπερβολές που βλέπουμε στις διάφορες αστυνομικές σειρές, μέσα από τις σκέψεις των ηρώων,  και τις φέρνει πρόσωπο σε πρόσωπο με την πραγματικότητα. Φυσικά η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Το βιβλίο βρίθει αναφορών του αστυνομικού (αλλά κι όχι μόνο) είδους. Ενώ η πολιτική ανάτμηση της κοινωνίας μας γίνεται με δεξιοτεχνικό τρόπο χωρίς να βαραίνει.

Το «Στο πίσω κάθισμα» είναι ένα σύγχρονο λογοτεχνικό βιβλίο. Πραγματικά σύγχρονο. Μας δίνει πολλές ελπίδες για μία διαφορετική στροφή στην ελληνική λογοτεχνία. Η Ευτυχία Γιαννάκη είναι μία συγγραφέας που πράγματι μας κάνει να ελπίζουμε για βιβλία με καλή λογοτεχνία. Είναι από τα βιβλία που προτείνεις.

Αξίζει να μπει κανείς και στην προσωπική ιστοσελίδα της συγγραφέας.

*μισμιρίζω:(δική μου έμπνευσης λέξη – τουλάχιστον δεν γνωρίζω να την χρησιμοποιεί κάποιος άλλος) στην Καβάλα χρησιμοποιούμε την λέξη μισμίζης για να πούμε τον μίζερο. Οπότε με το «μισμιρίζω»  εννοώ το μιζεριάζω. Ακουστικά μου φαίνεται ότι τονίζεται πιο έντονα το μίζερο.

μία μικρή αναδρομή

«Αυτό που φοβάται περισσότερο ένας μη Εβραίος Αμερικανός όταν μιλάει για την Παλαιστινιακή Αντίσταση, είναι ότι μπορεί να κατηγορηθεί για αντισιωνισμό. Ο λαός του Ισραήλ υποφέρει και οι Εβραίοι ξέρουν καλά τι θα πει καταπίεση εδώ και πολλά χρόνια. Έχουμε ακόμα κάποια ευθύνη γι’ αυτό, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να τραβήξουμε μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πολιτική του Ισραήλ ως κράτους και τον Εβραϊκό λαό. Αυτό δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυΐα για να το καταλάβεις, αλλά υπάρχει πολύ μεγάλη πίεση με σκοπό να συγχωνευτούν αυτά τα δύο. Εγώ αναρωτιέμαι, ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί το να ταυτίζουμε την ισραηλινή πολιτική με ολόκληρο το Εβραϊκό έθνος;»


» Βρίσκομαι στην Παλαιστίνη εδώ και δύο εβδομάδες και μία ώρα, κι ακόμα δεν βρίσκω τις λέξεις για να περιγράψω αυτά που βλέπω. Δεν ξέρω αν πολλά απ’ τα παιδιά εδώ έχουν ζήσει ποτέ χωρίς τρύπες από οβίδες των τανκς στους τοίχους τους. Νομίζω ότι ακόμα και το μικρότερο απ’ αυτά τα παιδιά καταλαβαίνει ότι η ζωή δεν είναι έτσι παντού. Λατρεύουν να με βάζουν να εξασκώ τα περιορισμένα αραβικά μου. Σήμερα προσπάθησα να μάθω να λέω, «ο Μπους είναι ένα πιόνι», αλλά δεν νομίζω ότι μεταφράστηκε σωστά. Αλλά τέλος πάντων, υπάρχουν οχτάχρονα εδώ πιο συνειδητοποιημένα για τους μηχανισμούς της παγκόσμιας δομής της εξουσίας απ’ όσο ήμουν εγώ μόλις λίγα χρόνια πριν – τουλάχιστον σ’ ότι αφορά το Ισραήλ.

Τίποτε δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει για την πραγματικότητα της κατάστασης εδώ. Απλώς δεν μπορείς να το φανταστείς αν δεν το έχεις δει. Κι ακόμα και τότε η εμπειρία σου δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα: τι γίνεται με τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε ο ισραηλινός στρατός εάν πυροβολούσε έναν άοπλο Αμερικανό πολίτη, το γεγονός ότι εγώ έχω λεφτά να αγοράσω νερό ενώ ο στρατός καταστρέφει τα πηγάδια και, φυσικά, το γεγονός ότι εγώ έχω την επιλογή να φύγω. Εμένα μου επιτρέπεται να δω τον ωκεανό.»

Τα παραπάνω κείμενα είναι αποσπάσματα από το βιβλίο της παράστασης»  «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι», εκδόσεις Αιώρα. Η παράσταση βασίστηκε στο ημερολόγιο και την ηλεκτρονική αλληλογραφία της Ρέιτσελ Κόρι, ακτιβίστριας που δολοφονήθηκε από μπουλντόζα που πέρασε από πάνω της καθώς εκείνη με άλλους ακτιβιστές προσπαθούσε να εμποδίσει την κατεδάφιση ενός σπιτιού μίας οικογένειας Παλαιστινίων στις 16 Μαρτίου 2003.

άλλη η εικόνα στις ειδήσεις των 8 κι άλλο η πραγματικότητα.  στα ψιλά των εφημερίδων ακόμη σκοτώνονται στο ιράκ , στο αφγανιστάν. στην σομαλία χτες σκοτώθηκαν 28 άτομα και τραυματίστηκαν 60. στα ψιλά πάντα. δεν πουλάει βλέπεις γιατί δεν είμαστε εμείς, γιατί συνηθίσαμε και τον θάνατο τον κοστολογήσαμε με διαφημίσεις. δεν το συνειδητοποίησα τώρα, πάντα γινόταν. και πάντα αυτούς που προσπαθούσαν να βοηθήσουν να αλλάξει η κατάσταση τους πυροβολούσαν από παντού. ποιος είσαι εσύ τάχα που προσπαθείς να μας βγάλεις από την συνήθεια… από την αγία μας συνήθεια.

σάμπως εμείς πεθάναμε;

δυστυχώς ο φανατισμός νίκησε την αξιοπρέπεια. και δεν αφορά μόνο τον ένα πόλο αυτό.

χρόνος, ένα πολύτιμο αγαθό.

Στα χέρια μου αυτή την περίοδο έπεσε το κείμενο του Σενέκα , Για το Σύντομο Βίο. Ο Σενέκας ήταν ένας αρχαίος λατίνος και στο κείμενο αυτό αναλύει την σπουδαιότητα του χρόνου ως αγαθού στην ζωή του ανθρώπου. Είναι ένα απίστευτα επίκαιρο κείμενο όπου μόνο οι ιστορικές του αναφορές σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι την παλαιότητά του.

Για τον Σενέκα ο χρόνος είναι το σπουδαιότερο αγαθό του ανθρώπου. Ο χρόνος δεν αγοράζεται και δεν επιστρέφεται. Όσο χρόνο καταφέρεις να κερδίσεις δημιουργικά για τον εαυτό σου τόσο πιο ισορροπημένος θα είσαι και ευχαριστημένος. Για τον Σενέκα οι άνθρωποι που κυνηγούν την εξουσία και μετά την καταριούνται γιατί τους στερεί την ελευθερία τους (του χρόνου) είναι ανόητοι. Πρώτο γιατί οι ίδιοι έχουν επιλέξει να «χαραμίζονται» έτσι και δεύτερο γιατί μπορούν οποιαδήποτε στιγμή να το αλλάξουν.

Δεν θεωρεί ότι να είμαστε μίζεροι με τους υπολοίπους είναι το σωστό απλά φιδολοί, να έχουμε υπόψη την αξία αυτού του αγαθού που τόσος κόσμος προσφέρει απλόχερα και μετά παραπονιέται ότι το έχασε.

Τρέχουμε για να αποκτήσουμε πλούτη, τα αποκτούμε ή συνεχίζουμε να πιεζόμαστε για να τα αποκτήσουμε και προσπαθούμε συνεχώς σπαταλώντας το χρόνο μας να μην τα χάσουμε. Σε μία περίπτωση πχ όμως που διαπιστώσουμε ότι πιθανόν έρχεται το τέλος σπαταλάμε όλη αυτή την περιουσία για να κερδίσουμε έστω και ένα δέκατο του δευτερολέπτου , παράταση ζωής.

Ζήσε την ζωή σου σαν να ήταν η τελευταία προτείνει ο Σενέκας. Ασχολήσου με κάτι δημιουργικό. Κάτι που να μην νιώθεις ότι την σπαταλάς. Γιατί ο χρόνος χάνεται και ένα είναι σίγουρο ότι η ζωή σίγουρα κάποια στιγμή τελειώνει.

Προτείνει να διαβάζουμε φιλοσόφους (στην εποχή του δεν ήταν μόνο όσοι έφτιαχναν διάφορα συστήματα εξήγησης του κόσμου ή τρόπου ζωής αλλά και άνθρωποι με επιστημονικές γνώσεις). Διαβάζοντας φιλοσόφους κερδίζουμε χρόνο , σημειώνει. Διότι την σοφία που αυτοί απόκτησαν μέσα από την ζωή και την διαδρομή τους εμείς θα την πάρουμε έτοιμη.

Γενικά ένα κείμενο που σε κάθε εποχή (που τρέχουμε, τρέχαμε και θα τρέχουμε) είναι επίκαιρο.

Το βιβλίο υπάρχει στην εξαιρετική και προσεγμένη σειρά από τις εκδόσεις ποντίκι (ίσως η μόνη εφημερίδα που από πολύ παλιά ασχολιόταν και με τις εκδόσεις βιβλίων) πρόσωπα και ιδέες. Για όσους δεν το γνωρίζουν τα βιβλία μπορούν να τα βρουν στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων κοντά στην Νομική.

Είναι πραγματικά παράξενο ότι αυτή την περίοδο που ο έντυπος τύπος αντιμετωπίζει κρίση (και ετοιμάζεται πολύ πιο μεγάλη) οι εφημερίδες έχουν προσεγμένες και ιδιαίτερες προσφορές. Εξαίρεση στις μεγάλες εφημερίδες η έκδοση της βιογραφίας του jackson από την σαββατιάτικη ελευθεροτυπία . Όσο και να με άρεσε ο μακαρίτης αυτή τη έκδοση ήταν για να την βγάλει η espresso ή το tv zaping όχι η ελευθεροτυπία που μας έχει συνηθίσει σε άλλου επιπέδου εκδόσεις. Πολύ ενδιαφέρουσα και η σειρά του βήματος βιβλία που άλλαξαν τον κόσμο. Ήδη η καταγωγή των ειδών έχει μπει στην βιβλιοθήκη και ετοιμάζεται προς ανάγνωση φυσικά (κι όχι προς έκθεση – κοιτάξτε πόσο διαβαστερός είμαι ).

ελπίζω να σας κέντρισα το ενδιαφέρον και φυσικά να ευχαριστηθείτε το κείμενο όπως το ευχαριστήθηκα κι εγώ!

καλή ανάγνωση!

τούτο του mov πολύ με βαβέλ μοιάζει

κυκλοφόρησε το περιοδικό mov αυτές τις ημέρες. παρακάτω το εξώφυλλό του.

μπορεί να μην αναφέρεται τίποτα είτε μέσα στο ίδιο το περιοδικό είτε στην ανακοίνωση κυκλοφορίας του αλλά αυτή είναι η βαβέλ με άλλο όνομα.

ίδιο στήσιμο , οι περισσότεροι συνεργάτες οι ίδιοι με της βαβέλ, η υπεύθυνη έκδοσης η ίδια (νίκη τζούδα). ενώ οι εκδόσεις λέγονται babelart. εντάξει για όσους γνωρίζουν απλά δουλευόμαστε. βαβέλ με νέο όνομα.

αλλά οκ δεν πειράζει. οι συνθήκες οδήγησαν σε τέτοιες αλλαγές αλλά η συνταγή ίδια και τα παιδιά φαίνεται να έχουν αρκετή όρεξη.

καλή αρχή παίδες.

α και υπόψη. υποσχεθήκατε να βγαίνετε κάθε δίμηνο μην το χρονίσουμε πάλι 🙂

evolution by fatboy slim (and the proof from dawkins)

Με αφορμή την έκδοση και στα ελληνικά του καινούριου βιβλίου του Ντόκινς: «Το μεγαλύτερο θέαμα στη Γη» ας θυμηθούμε κι ένα παλιό beatάκι.

Πληροφορίες για το βιβλίο κι από τον ίδιο τον συγγραφέα στην ιστοσελίδα του.

Συνέχεια

the road – η ταινία

Το βιβλίο ο δρόμος του Cormac McCarthy είναι απλά σταθμός. Η γραφή του γρήγορη αλλά ουσιαστική. Το κλίμα σκοτεινό με ένα κεράκι φως να προσπαθεί να αδράξει την ημέρα. Που αργεί. Ένας πατέρας προσπαθεί να επιβιώσει μαζί με τον γιο του. Προσπαθεί να του διδάξει την σωματική αλλά και την ψυχική – ηθική του επιβίωση. Ο κόσμος μας έχει παρέλθει. Όχι όμως με τους πανηγυρισμούς του 2012. Απλά όλα τελείωσαν. Το πώς δεν το ξέρουμε. Ο πολιτισμός και οι δομές του έχουν εξαφανιστεί. Όλα πρέπει να επαναδημιουργηθούν. Σκιές του παρελθόντος ξυπνούν μνήμες στους επιζώντες, τους όποιους επιζώντες.   Η δύναμη δεν βρίσκεται σε αυτούς που αποδέχονται το τέλος αλλά σε αυτούς που βλέπουν πιο πέρα από αυτό, που προχωρούν και προσπαθούν πάλι να «κτίσουν», σε έναν κόσμο όπου οι αξίες του έχουν διαλυθεί, όπου η επιβίωση και τα ένστικτα παίζουν τον πιο ουσιαστικό ρόλο.

Όμως η «κτίση» αργεί για την ώρα. Ο πατέρας θα πρέπει να προστατέψει τον ανήλικό γιο του και να τον διδάξει αρχές, όπως η καλοσύνη, που σε έναν κόσμο χάους μοιάζουν ανίκανες και ανούσιες. Ο πατέρας δεν είναι κανένας σούπερ πολεμιστής τύπου ράμπο. Είναι απλά πατέρας.

Η σχέση πατέρα γιου είναι το δέντρο που ετοιμάζεται να ανθίσει στο χειμώνα της ανθρωπότητας. Η μητέρα δεν άντεξε την πραγματικότητα και αυτοκτόνησε. Όμως ο γονιός δεν περνάει την παραίτηση αυτή στο παιδί. Όπως δεν περνάει αρνητικές εικόνες της μάνας στο παιδί. Δεν υπάρχει προδότης ή προδοσία.

Το δέντρο της σχέσης αυτής ριζώνει και μεγαλώνει μπροστά μας μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου. Ένας πατέρας τρυφερός , παρότι προστάτης, και δυνατός όταν πρέπει. Πάνω από όλα το παιδί. Δεν μου έχει συμβεί να διαβάσω και πολλά βιβλία που να εκφράζουν αυτή την πλευρά μας, την πατρικότητα. Μια πατρικότητα που ακόμη και σε εμάς τους ίδιους είναι άγνωστη. Και ευνουχισμένοι κοιτάμε τα πλάσματα αυτά που τα λένε παιδιά μας και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με αυτά. Ποτέ δεν με ενθουσίασε ο αρχιδάτος με το σώβρακο που δίνει χαρτζιλίκι και τελειώνει. Πάντοτε πίστευα και πιστεύω ότι ο ρόλος του πατέρα είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Κάτι πολύ πιο πέρα από το ρόλο του μπαμπούλα και του χαζομπαμπά. Σε αυτόν τον δρόμο αυτός ο πατέρας είναι εδώ. Ο πατέρας που προστατεύει αλλά και μαθαίνει. Που φροντίζει αλλά και προσέχει κάθε βήμα του παιδιού για να το προετοιμάζει για τα δικά του προσωπικά του βήματα, όταν πια εκείνος δεν θα είναι εκεί.

Για την ταινία ; Δεν ξέρω πολλά για την ταινία. Από το trailer έχω θετικά δείγματα. Πατέρας και παιδί ταιριάζουν με τις εικόνες που είχα στο βιβλίο. Η μουσική μου αρέσει που δεν έχει πανηγυρισμούς και είναι απλή (είπαμε δεν έχουμε να κάνουμε με ιστορία καταστροφής). Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε στη Wikipedia αλλά και στο επίσημο site της ταινίας. Στην Ελλάδα από όσο έχω πληροφορηθεί θα έρθει προς Δεκέμβρη μεριά. Το μόνο επίσημο που ξέρω είναι ότι ανυπομονώ να την δω.

Με αφορμή την πατρότητα θα ήθελα  να μιλήσω για τα εξής:

Φυσικά και δεν μειώνω τον ρόλο της μάνας που είναι ουσιαστικός (ούτε τίθεται θέμα για αυτό). Όμως πιστεύω ότι παρότι τις γυναίκες τις διδάσκουν από μικρές την μητρότητα , στους άνδρες αποτελεί κενό πεδίο που αντιμετωπίζουμε με πανικό (κυρίως) όταν έρχεται στην ζωή μας.

Ένα κείμενο που μου δημιούργησε ευχάριστους αλλά ριζοσπαστικούς προβληματισμούς για το θέμα αυτό , είναι το δοκίμιο της Lee Comer «Ο μύθος της Μητρότητας«. Στο δοκίμιο αυτό δεν υπάρχει πολεμική για την αξία της μητρότητας αλλά για την μοναδικότητά της. Εξηγούμαι. Στην κοινωνία μας θεωρούμε δεδομένο ότι για την ανατροφή του παιδιού είναι αποκλειστικά υπεύθυνη η μητέρα. Ενώ επίσης θεωρούμε δεδομένο ότι κάθε γυναίκα θέλει να γίνει μητέρα. Στο δοκίμιο αυτό (το οποίο γράφτηκε το 1972) η συγγραφέας εκφράζει την άποψη ότι η πατρική στέρηση είναι το ίδιο ουσιαστική με την μητρική (μιλάμε πάντα για την ψυχοσύνθεση του ατόμου). Ότι εκτός από τις γυναίκες είναι το ίδιο ικανοί και η άντρες για την ανατροφή ενός παιδιού (δεν μιλάμε φυσικά για τον θηλασμό). Κι ότι όπως πολλοί άνδρες δεν θέλουν να γίνουν γονείς αντίστοιχα και αρκετές γυναίκες δεν θέλουν επίσης.

Στην ελληνική έκδοση υπάρχουν επιπλέον τα κείμενα δύο αξιόλογων φεμινιστριών : 1) Γάμος και έρωτας ,  Emma Goldman

2) Η τραγωδία της γυναικείας χειραφέτησης, Emma Goldman

3)  Η γυναικεία κατωτερότητα, Evelyn Reed

Φυσικά τα κείμενα θα πρέπει να διαβαστούν έχοντας υπόψη και την ιστορική περίοδο που γράφτηκαν και ίσως μας κάνει εντύπωση το πόσες φορές μπορεί να μας φανούν σύγχρονα (δυστυχώς).

Τα βιβλία που αναφέρθηκαν παραπάνω είναι τα εξής:

ετοιμαζόμεθα και διαβαζόμεθα

φθινοπωρινό διάβασμα

φθινοπωρινό διάβασμα

Αυτή την περίοδο ετοιμαζόμεθα για φαντάροι. Προσπαθούμε να μπούμε στο όλο κλίμα. Να ετοιμάσουμε τα χαρτιά που χρειάζονται και τα τυχόν συμπράγκαλα και να είμαστε εντάξει. Πελοπόννησο θα την βγάλουμε για αρχή. Όμως έχουμε κάνα μήνα ακόμη για εκεί οπότε προσπαθούμε να το γλεντήσουμε και λίγο (αν και κάποιες πληροφορίες λένε κι ότι μέσα πανηγύρι είναι αλλά οκ μην πάμε με το σφινάκι στο χέρι). Με το σακίδιο ανα χείρας ή επ’όμου γεμίζουμε εικόνες.

———    ———    ———    ———    ———    ———    ———    ———

Η Αθήνα είναι μία πολύ που της πάει το φθινόπωρο. Συνήθως λέμε για το αττικό καλοκαίρι όμως σε μία πόλη όπου η ζεστη γίνεται καύσωνας καταντώντας ανυπόφορη, το φθινόπωρο με τις μεταβατικές του θερμοκρασίες λειτουργεί σαν μια μικρή ανάσα. Η Αθήνα είναι όμορφη το φθινόπωρο γιατί υπάρχουν ακόμη μέρη της με δέντρα. Και είναι τόσο διαφορετικά τα δέντρα του κέντρου από αυτά των προαστίων (δεν μιλάω φυσικά για προάστια τύπου Αγιου Στέφανου). Μια βόλτα κοντά στην αρχαία αγορά είναι μία μικρή απόλαυση , λίγα λεπτά απόδρασης από την καθημερινότητα.

Στο σακίδιο έχω πάντα μία φωτογραφική μηχανή. Όμως δεν μπορούσα να «τραβήξω». Η εποχή αυτή έχει μία περίεργη σιωπή που σε καλεί να την ακολουθήσεις. Οι ήχοι σε καλούν να τους προσέξεις (κάτι πουλάκια που έχουν ξεχαστεί στο άστυ, κάποιες σταγόνες που προμυνήουν το κονσέρτο κρουστών και πνευστών). Σε αυτή τη σιωπή μια φωτογραφία μου μοιάζει φλύαρη.

———    ———    ———    ———    ———    ———    ———    ———

Τώρα που ουσιαστικά οι τυπικές υποχρεώσεις έχουν τελειώσει το χω ρίξει το διάβασμα. Όχι φυσικά της σχολής αλλά ,κυρίως, λογοτεχνικών βιβλίων. Είναι που και το φθινόπωρο βοηθά σαν εποχή για διάβασμα. Ειδικά τις μέρες που έβρεχε ή μάλλον που καρεκλοποδάριαζε ήταν σαν καταφύγιο.

Έτσι αυτή την περίοδο τελείωσα το «Άρωμα του Ονείρου«, του Τομ Ρόμπινς. Περίεργη γραφή. Ολίγον χαοτική αλλά παρόλα αυτά ξεκούραστη. Ένας περίεργος συνδυασμός τρέλας, φαντασίας και φιλοσοφίας. Εκεί που γελάς σου ρχεται το quote σαν σφαλιάρα και τα πατζάρια αποκτούν μία άλλη οπτική στα μάτια σου (ειδικά αυτό το τελευταίο μόνο αν το διαβάσετε το βιβλίο θα το κατανοήσετε). Ειδική σημασία αποκτά η πληροφορία που βρήκα ότι προηγήθηκε του Αρώματος του Ζικστιν (το οποίο είναι καθαρά πιο γκόθικ και γαλλικό). Δύο βιβλία γεμάτα αρώματα , με το πρώτο να υπερτερεί σε αυτό του έρωτα.

Ενώ χωμένο καθημερινά στο βάθος και ακολουθεί το Ubik του φιλιπ ντικ. Δεν το έχω τελειώσει αλλά η γραφή του με έχει παρασύρει. Το διαβάζω ταυτόχρονα με το «Αρμενίζοντας για το Βυζάντιο» του Silverberg που μου το δάνησε ένας φίλος. Και τα δύο της κατηγορίας sf (science fiction) κάτω από διαφορετικές προοπτικές και γραφές από δύο όμως αξιόλογους συγγραφείς που αποτελούν ο καθένας τους έναν σταθμό στην λογοτεχνία της επιστημονικής φαντασίας.

Μετά από αυτά ακολουθεί ανυπόμονα το φρεσκοεκδιδόμενο «Όλες οι χάρες του ουρανού» από τις εκδόσεις Πόλις. Ένα από τα λίγα που με έχει ελκύσει και το εξώφυλλο.

Αλήθεια εσάς ποια βιβλία σας τράβηξαν το ενδιαφέρον αυτή την περίοδο;

Ή αλλιώς ποια βιβλία έχετε στο σακίδιό σας; 🙂