φοβάμαι

φοβάμαι τον τελευταίο καιρό. όχι τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. αυτούς δεν τους φοβάμαι. φοβάμαι που γινόμαστε ολοένα και πιο κτήνη , κανίβαλοι. που περπατάμε σαν τα ζόμπι.  φοβάμαι  που συμβιβαζόμαστε και πολλές φορές όχι από ανάγκη. φοβάμαι που μας πλασάρουν την μιζέρια για χλιδή και μεις την προσκυνάμε σαν θείο δώρο. φοβάμαι που έχουμε ξεχάσει να είμαστε χαμογελαστοί και γελάμε μόνο με τον πόνο του άλλου ή με προκατασκευασμένα ανέκδοτα. φοβάμαι που υπάρχουν θεραπείες γέλιου, δείχνει κοινωνικό αυτισμό. φοβάμαι που η λογιστική ταυτίζεται με την λογική και ο ορθολογισμός με έναν στείρο κυνισμό. φοβάμαι που σκεφτόμαστε σαν τα ποντίκια και γινόμαστε εκούσια μεζέδες. φοβάμαι που την ασχήμια την κάναμε αφίσα σε δωμάτιο όπως λέει ο ποιητής. και δεν μιλάω φυσικά για την φυσική ασχήμια αλλά την συναισθηματική ασχήμια. άνθρωποι που σαν την κολοβή αλεπού θέλουν να γίνουμε κι εμείς κολοβοί για να μην κλαίνε για το νοητικό και συναισθηματικό τους κενό, για την αναπηρία τους που έφτιαξαν οι ίδιοι.
φοβάμαι που όλο και περισσότεροι τους πιστεύουν και τους λατρεύουν σαν θεούς.

φοβάμαι που βλέπω ανθρώπους που βγήκαν από τον βούρκο και με ένα χαμόγελο σαν ολάκερος ήλιος προσπαθούν και ζητάνε να πατήσουν σε αυτή την ζωή και μεις  να τους το αρνούμαστε. σε αυτούς τους πραγματικούς ήρωες.

φοβάμαι που σταματήσαμε να αντέχουμε τον ήλιο και λαχταράμε το πότε θα κρυφτούμε στην γη.

μα περισσότερο από όλα φοβάμαι εμένα που ακόμη διστάζω να φωνάξω, να αντισταθώ (πραγματικά) σε αυτή την μπόχα. όχι από ηρωισμό. δεν είναι καιροί για ήρωες και όχι δεν χρειαζόμαστε ήρωες. χρειαζόμαστε ανθρώπους.

και το πιο δύσκολο από όλα είναι να είσαι άνθρωπος. για αυτό φοβάμαι πιο πολύ.

τώρα που δεν είναι της μόδας η ανθρωπιά να δούμε πόσοι θα μείνουμε πιστοί στα ιδανικά.

ράδιο μπλα μπλα

το ραδιόφωνο είναι ένα ιδιαίτερο μέσο. με θυμάμαι πολύ μικρό με το δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι να προσπαθώ να γράψω μία εκπομπή ή ένα τραγούδι από το ηχείο του ραδιόφωνου. το ραδιόφωνο έχει μία μαγική ικανότητα να σου κρατά συντροφιά χωρίς όμως να σε αποσπά, κάτι που ούτε η τηλεόραση αλλά ούτε το διαδίκτυο μπορεί να το κάνει.

ως έφηβος θυμάμαι την γέννηση της ελεύθερης (;) ραδιοφωνίας. τις πρώτες εκπομπές του τζερόνιμο γκρούβι και του μελωδία ή του ρόδον fm, σταθμοί εντελώς διαφορετικοί που όμως είχαν το προσωπικό του στίγμα.

από εκπομπές θυμάμαι την χαρά που με είχε γεμίσει όταν ανακάλυψα τον μουσικό πλούτο του γεραμάνη καθώς και του γιάννη πετρίδη.

με έχει γεμίσει πίκρα που το ραδιόφωνο έχει καταντήσει μουσικό σούπερ μάρκετ και κακή αντιγραφή της τηλεόρασης, ενώ είναι ένα πολύ δυνατό μέσο. η μαγιονέζα δεν απέχει και πολύ από το τελευταίο σιγκλάκι.

ελάχιστους σταθμούς πια παρακολουθώ , μετρημένους στο δάκτυλα του ενός χεριού. τον μελωδία απλά τον έχω εγκαταλείψει με το κόψιμο της εκπομπής του λάμπη λιάβα. οι σταθμοί μουσικές λίστες δεν με ενδιαφέρουν είτε παίζουν ποιοτικά είτε σκουπίδια, το ίδιο μου κάνει. δεν μου λέει κάτι αν το γιουχου και το ουάου λέγεται με λα μινόρε και χάχανα.

ίσως είναι μία εποχή που θα πρέπει να απαιτήσουμε την ποιότητα και να μην μας αντιμετωπίζουν σαν πελάτες που αγοράζουν μαγιονέζα (κι όχι δεν είναι το ίδιο ). φυσικά κι εμείς θα πρέπει να απαιτήσουμε από τον εαυτό μας να σταματήσουμε να τα αντιμεωπίζουμε όλα επιφανειακά και στο τέλος και τον ίδιο μας τον εαυτό. το να είσαι επιφανειακός είναι το εύκολο γιατί δεν κουράζει.

το μέλλον ίσως δεν συντονίζεται στους μεγάκυκλους πια μια και αρκετοί διαδικτυακοί σταθμοί έχουν εμφανιστεί, θυμίζοντας λίγο της εποχή της ραδιοφωνοπειρατίας αλλά που σίγουρα γίνεται από ανθρώπους με μεράκι. δεν έχω καθήσει ακόμη να τους παρακολουθήσω στενά οπότε δεν μπορώ να εκφέρω ξεκάθαρη γνώμη.

μέχρι στιγμής τις περισσότερες επιλογές μου τις βρίσκω στο κόκκινο 105,5fm που έχει αρκετή μουσικοποικιλότητα.

υ.γ. η συγκεκριμένη ανάρτηση γράφτηκε με αφορμή την αναζήτηση για το παρόν της εκπομπής «αλάτι της γης» η οποία ανακάλυψα ότι κατοικεί στους 89,5 μεγάκυκλους , σταθμού της εκκλησίας της ελλάδος , καθημερινά στις 6 το απόγευμα.

sea happens

σε μία υποθετικό και αφασικό μέλλον , μία παρέα νέων ανθρώπων στήνουν την δική τους εικονική πραγματικότητα σ’ ένα μπαλκόνι. εκεί γίνεται η ιδανική παραλία και ο ιδανικός τόπος για να χαρούν μία επαφή που έχει προ πολλού χαθεί…

μία ταινία μικρού μήκους , ελληνική , βραβευμένη στις κάννες και που λέει πολλά.

η παραγωγή της ταινίας έχει γίνει από την ohmydog

ποιανού υπάλληλος είσαι;

ποιανούς υπάλληλος είσαι ρε πάγκαλε; πόσο ξεφτίλας μπορείς να είσαι; γιατί μπορεί να διαφωνώ σε αρκετά με την αριστερά αλλά δεν είναι αυτή που διέλυσε την χώρα. κάτι λαμόγια σαν και του λόγου σου είναι που την κατέστρεψαν.  κάτι λαμόγια που αναλύουν με μιντιακούς όρους τα γεγονότα, επιφανειακά. κάντε το παφάκ να τελειώνουμε. πάντε να γαμηθείτε ένα πράγμα .γκέμπελς του μπατσόκ.

έχουν βγει τα πορίσματα για τα άτομα που ευθύνονται για τις τρομοκρατικές επιθέσεις; αν όχι πώς σπιλώνεις τόσο άνετα έναν πολιτικό χώρο; πώς μιλάς με υποθέσεις κι όχι με στοιχεία, με αποδείξεις;

υποδείξεις δημοκρατικότητας αρχιλακέ της εξουσίας, σίχαμα και πράσινη μύξα του «σοσιαλισμού¨και του ¨εκσυγχρονισμού¨, να κάνεις αλλού. όπως να κάνεις αλλού και υποδείξεις λιτότητας όταν κοντεύεις να αποκτήσεις δική σου βαρύτητα από τον όγκο των φαγητών.

όμως δεν απάντησες ποιανού υπάλληλος είσαι; γιατί βουλευτής δεν είσαι. ο βουλευτής δουλεύει για τα συμφέροντα του λαού. εσύ όμως ποιανής εταιρίας υπάλληλος είσαι;

μία μικρή αναδρομή

«Αυτό που φοβάται περισσότερο ένας μη Εβραίος Αμερικανός όταν μιλάει για την Παλαιστινιακή Αντίσταση, είναι ότι μπορεί να κατηγορηθεί για αντισιωνισμό. Ο λαός του Ισραήλ υποφέρει και οι Εβραίοι ξέρουν καλά τι θα πει καταπίεση εδώ και πολλά χρόνια. Έχουμε ακόμα κάποια ευθύνη γι’ αυτό, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να τραβήξουμε μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πολιτική του Ισραήλ ως κράτους και τον Εβραϊκό λαό. Αυτό δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυΐα για να το καταλάβεις, αλλά υπάρχει πολύ μεγάλη πίεση με σκοπό να συγχωνευτούν αυτά τα δύο. Εγώ αναρωτιέμαι, ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί το να ταυτίζουμε την ισραηλινή πολιτική με ολόκληρο το Εβραϊκό έθνος;»


» Βρίσκομαι στην Παλαιστίνη εδώ και δύο εβδομάδες και μία ώρα, κι ακόμα δεν βρίσκω τις λέξεις για να περιγράψω αυτά που βλέπω. Δεν ξέρω αν πολλά απ’ τα παιδιά εδώ έχουν ζήσει ποτέ χωρίς τρύπες από οβίδες των τανκς στους τοίχους τους. Νομίζω ότι ακόμα και το μικρότερο απ’ αυτά τα παιδιά καταλαβαίνει ότι η ζωή δεν είναι έτσι παντού. Λατρεύουν να με βάζουν να εξασκώ τα περιορισμένα αραβικά μου. Σήμερα προσπάθησα να μάθω να λέω, «ο Μπους είναι ένα πιόνι», αλλά δεν νομίζω ότι μεταφράστηκε σωστά. Αλλά τέλος πάντων, υπάρχουν οχτάχρονα εδώ πιο συνειδητοποιημένα για τους μηχανισμούς της παγκόσμιας δομής της εξουσίας απ’ όσο ήμουν εγώ μόλις λίγα χρόνια πριν – τουλάχιστον σ’ ότι αφορά το Ισραήλ.

Τίποτε δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει για την πραγματικότητα της κατάστασης εδώ. Απλώς δεν μπορείς να το φανταστείς αν δεν το έχεις δει. Κι ακόμα και τότε η εμπειρία σου δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα: τι γίνεται με τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε ο ισραηλινός στρατός εάν πυροβολούσε έναν άοπλο Αμερικανό πολίτη, το γεγονός ότι εγώ έχω λεφτά να αγοράσω νερό ενώ ο στρατός καταστρέφει τα πηγάδια και, φυσικά, το γεγονός ότι εγώ έχω την επιλογή να φύγω. Εμένα μου επιτρέπεται να δω τον ωκεανό.»

Τα παραπάνω κείμενα είναι αποσπάσματα από το βιβλίο της παράστασης»  «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι», εκδόσεις Αιώρα. Η παράσταση βασίστηκε στο ημερολόγιο και την ηλεκτρονική αλληλογραφία της Ρέιτσελ Κόρι, ακτιβίστριας που δολοφονήθηκε από μπουλντόζα που πέρασε από πάνω της καθώς εκείνη με άλλους ακτιβιστές προσπαθούσε να εμποδίσει την κατεδάφιση ενός σπιτιού μίας οικογένειας Παλαιστινίων στις 16 Μαρτίου 2003.

άλλη η εικόνα στις ειδήσεις των 8 κι άλλο η πραγματικότητα.  στα ψιλά των εφημερίδων ακόμη σκοτώνονται στο ιράκ , στο αφγανιστάν. στην σομαλία χτες σκοτώθηκαν 28 άτομα και τραυματίστηκαν 60. στα ψιλά πάντα. δεν πουλάει βλέπεις γιατί δεν είμαστε εμείς, γιατί συνηθίσαμε και τον θάνατο τον κοστολογήσαμε με διαφημίσεις. δεν το συνειδητοποίησα τώρα, πάντα γινόταν. και πάντα αυτούς που προσπαθούσαν να βοηθήσουν να αλλάξει η κατάσταση τους πυροβολούσαν από παντού. ποιος είσαι εσύ τάχα που προσπαθείς να μας βγάλεις από την συνήθεια… από την αγία μας συνήθεια.

σάμπως εμείς πεθάναμε;

δυστυχώς ο φανατισμός νίκησε την αξιοπρέπεια. και δεν αφορά μόνο τον ένα πόλο αυτό.

πειρατικό ή ελεύθερο;

Σε λίγο ο Richard Stallman θα μιλήσει στο bfestival που διεξάγεται στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην οδό Πειραιώς.

Ο Richard Stallman αποτελεί μία από τις κεντρικές μορφές , ίσως η πιο κεντρική, πίσω από την δημιουργία, ύπαρξη και διάδοση του ελεύθερου λογισμικού και της φιλοσοφίας του. Παραδείγματα ελεύθερου λογισμικού αποτελούν τα προγράμματα OpenOffice , Firefox, Gimp ενώ κλασσικό πια αποτελεί το λειτουργικό σύστημα linux. Σχετικά με την φιλοσοφία του ελεύθερου λογισμικού μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Με αφορμή το ελεύθερο λογισμικό θα ήθελα να αναφέρω μία δήλωση του Βασίλη Πύλη για το πώς χρησιμοποιείται η πειρατεία για την εδραίωση εμπορικών εφαρμογών.

«It’s easier for our software to compete with Linux when there’s piracy than when there’s not.»

και συμπληρώνει:

«As long as they are going to steal it, we want them to steal ours. They’ll get sort of addicted, and then we’ll somehow figure out how to collect sometime in the next decade.»

πηγή Wikipedia

για όσους δεν προλαβαίνουν ή γενικά δεν μπορούν να πάνε, μπορούν να παρακολουθήσουν την ομιλία και συζήτηση από εδώ ζωντανά.

that’s why i love them!

ούτε μισή μέρα δεν πέρασε

και το πειρατικό ξανασαλπάρησε

*ναι είναι μπαγιάτικη είδηση αλλά ήθελα να βγει