η ζωή στους εραστές παρακαλώ

The Oak - Η Βελανιδιά

η ζωή στους εραστές παρακαλώ.

αρκετά κακοδαιμονίσαμε με τους ανέραστους.

-//-

λίγο έρωτα στην ψυχή σου ζητάμε.

όχι να είμαστε είλωτες της μιζέριας.

-//-

ζητάμε το φιλί,

το δαγκωμένο.

που πονά, αλλά και γλυκαίνει.

-//-

λίγο έρωτα παρακαλώ.

κι ας πονά.

 

Advertisements

και χρώμα κόκκινο

κάτω από τους στίχους που δεν τραγουδήσαμε ποτέ

τρέξαμε να προφυλαχτούμε

κάτω από μία λέξη

σ’ αγαπώ.

με την αφή την μάθαμε, την νοιώσαμε κι ακόμη την εξερευνούμε,

τρομαγμένοι, χαμένοι , μα πιο γυμνοί από ποτέ

σ’ αγαπώ

μία ανάσα.

και χρώμα κόκκινο.

πάντα

flame tree

flame tree
Οι γλυκές φωτιές των καλοκαιριών

να καίνε τις μαύρες  μας σκέψεις του χειμώνα.

Να τις κάνουν όνειρα ,

γεμάτα έρωτα

αρμυρά ηλιοκαμμένα φιλιά.

κρυμμένα πρωινά

με θέα τον λυκαβηττό

 

Είναι τα χείλη σου
που σμίλεψαν αυτόν το ήλιο.

Και χάθηκε στο σώμα,
εκεί δα,
δίπλα στην καρδιά.

Να χτυπά ρυθμικά,
χωρίς βιασύνη,
κρυμμένα πρωινά

Που χαμε πλάσει ,
στην αγκαλιά της νύχτας,
μες τις ανάσες μας.

όταν τα κορμιά,
διψώντας,
απαιτούσαν ουρανό.