Ματ. όπως λέμε…

Σαν τον Βασιλιά που πέφτει. Ματ. Και πρέπει να είσαι εκεί, έτοιμος να δεχτείς την νίκη αλλά και την ήττα. Το σκοτάδι απλώνεται σαν ομίχλη. Οι λεπίδες του επιβάλουν τον νόμο. Και αφήνεις το αίμα να χυθεί πάνω στο χώμα, ελπίζεις. Αφήνεσαι να χαθείς στην σιωπή, αφήνεσαι στην μελωδία της. Γαλήνια.

Είναι από καιρό πια που χουν χαθεί οι άμυνες. Η επίθεση είναι η μόνη μας επιλογή.
Κι αυτοί οι παλμοί της καρδιάς πόσο φοβίζουν.

Τα βήματα ηχούν μοναχικά στο πεζοδρόμιο. Η μεγάλη στιγμή φτάνει, η στιγμή που πρέπει να σπάσεις τον καθρέπτη. Όμως φοβάσαι τι υπάρχει μέσα του. Φοβάσαι το τι κρύβεις.

Το τζάμι χώνεται στην σάρκα. Παιδικές φωνές φωλιάζουν στο κεφάλι σου. Πονάνε τόσο αυτές οι φωνές. Σαν συρματοπλέγματα. Πρέπει να τα κόψεις. Να βγεις εκεί έξω. Μην φοβηθείς που θα χαθεί το σκοτάδι.

από τον ορίζοντα ανατέλλει ένας κατακόκκινος ήλιος. ερημιά. ίσως και κρύο. αλλά ελεύθερος.

Ματ. όπως λέμε…

Δεν έχει απαραίτητα νόημα το παραπάνω κείμενο. Είναι εικόνες που βγήκαν όσο άκουγα αυτή τη μουσική,. Προσπάθησα να έχει μία συνοχή. Αν δεν έχει δεν με πειράζει.

Πείραμα Atlas κι ένα μικρό ταξίδι στην σωματιδιακή φυσική

Χτες η ιστοσελίδα του πειράματος  Άτλας  (Atlas)  που αποτελεί ένα από τα τέσσερα μείζονα πειράματα που πραγματοποιούνται στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων ( LHC, Large Hadron Collider) που πραγματοποιείται στο Σερν (CERN), ανέβασε ένα βίντεο όπου παρουσιάζεται μία εκπληκτική ιστορία.

Με μία σειρά εικόνων από το παρελθόν έως το σήμερα,  μας αφηγείται το πώς απεικονιζόντουσαν αρχικά οι συγκρούσεις των σωματιδίων στο φωτογραφικό φιλμ αρχικά κι ύστερα πάνω στο χαρτί , έως το σήμερα όπου πια οι επιστήμονες έχουν τρισδιάστατες απεικονίσεις γεγονότων υψηλής ευκρίνειας.

Ταυτόχρονα με αυτή την αφήγηση έχουμε μία παράλληλη, αυτής της εξέλιξης της  σωματιδιακής Φυσικής.

Τέλος αυτά τα περίπλοκα σχήματα έχουν και μία ιδιαίτερη χαοτική ομορφιά. Μία χαοτική ομορφιά της απεικόνισης του αόρατου στα μάτια αλλά υπαρκτού.

Το βίντεο είναι δημιουργία των Riccardo Maria Bianchi, Emma Ward & Katarina Anthony, ενώ το άρθρο αναφορά στο βίντεο όπου έχει ανεβεί στην ιστοσελίδα του Άτλας είναι της Katarina Anthony

Ακόμη Όχι

Η Ευρώπη του Πολιτισμού , αφού πρώτα ισοπέδωσε τις χώρες τους και τις ισοπεδώνει με ατελείωτη πετρελαϊκή λύσσα ακόμη, τώρα απλά σου λέει , πνίξτε τους. Για αυτήν την γενοκτονία , αλήθεια, πόσο υπεύθυνοι είναι οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι; Πριν διαλυθεί αυτή η σύναξη μαφιόζων πόσες ακόμη ζωές θα ισοπεδώσει και θα αφανίσει; Οι ίδιο διέλυσαν χώρες με αιώνες πολιτισμών, ξερίζωσαν πατρίδες για τα όποια συμφέροντά τους, εξόπλισαν βιαστές, δολοφόνους, βανδάλους. Οι ίδιοι μετά έκαναν τους ανεύθυνους. Πάντα ανεύθυνοι οι βιαστές της ζωής και της λογικής. Πάντα αδίστακτοι.

Με αυτή την Ευρώπη εγώ δεν θέλω να έχω καμία σχέση. Όποιος θέλει να έχει παρέα βιαστές και δολοφόνους ας πάει να γίνει μέλος του ΙΚ. Δεν διαφέρουν και πολύ οι ναζιστές μεταξύ τους. Μόνο στο θρήσκευμα. Την ίδια ηθική μοιράζονται και τον ίδιο εγκέφαλο.

Επιλέγω τη ζωή κι αυτή δεν αποτελεί αξία καμίας ένωσης. Το αποδεικνύουν καθημερινά. Δώστε τους λίγα ευρώ παραπάνω. Θα σου πουλήσουν και την μάνα τους, τον πατέρα τους, τα παιδιά τους. Πόσα ευρώ ή δολλάρια αξίζει η ζωή και η ηθική σας ρε;

ο άλλος κινηματογράφος

η πρώτη ταινία που είχα δει του Θόδωρου Αγγελόπουλου ήταν το βλέμμα του Οδυσσέα. δεν ήμουν ενήλικας. ήμουν μόλις 14 ετών έφηβος. ήταν τότε που ξεκίνησε ένας έρωτας. η αγάπη για τον κινηματογράφο. για τον άλλο κινηματογράφο. ακόμη οι εικόνες είναι χαραγμένες μέσα μου, η μουσική. Πρέπει να ήταν στο Αττικόν. Πάντα άρεσε στην μητέρα μου να πηγαίνουμε εκεί.

ένα πρόβλημα που αντιμετώπιζα ήταν ότι εγώ έβλεπα την τέχνη ως ένα είδος παιχνιδιού. δεν μου άρεσε ποτέ ένα έργο επειδή αυτό θα με έκανε πιο… έξυπνο. τι να το κάνεις να έχεις καταλάβει όλο το μονόγραμμα αν δεν μπορεί έστω και μία φράση να σου θυμίσει ένα πληγωμένο φιλί, να σου ξύσει μία λαβωματιά κρυμμένη. δεν είμαι ενάντια στην γνώση. τουναντίον λατρεύω την γνώση.

λατρεύω την προσπάθεια κατανόηση του όλου που προσπαθεί μία μειοψηφία ανθρώπων. η κατανόηση μιας κυτταρικής λειτουργίας μπορεί να με ενθουσιάσει. εκεί που οι περισσότεροι μπορεί να βλέπουν μία βαρετή διαδικασία πρωτεϊνοσύνθεσης εγώ βλέπω ένα καλοστημένο βαλς. και μου φαίνεται τόσο όμορφο.  η επιστήμη είναι η μία μορφή αντίληψης της πραγματικότητας ως είναι.

η τέχνη θα μπορούσαμε να πούμε, ότι είναι η μορφή αντίληψης της πραγματικότητας όπως την δεχόμαστε. μην προσπαθήσεις εντελώς νεκρά απλά να δεις τι θέλει να πει ο ποιητής. προσπάθησε πρώτα να σκαλίσεις μέσα σου, να δεις τι μπορεί να λέει σε εσένα πρώτα σε πρωτόλεια βάση. μπορεί να μην ταιριάζετε. μπορεί να μην είσαι έτοιμος. μπορεί απλά να απέτυχε ο ίδιος ο καλλιτέχνης.

επανέρχομαι όμως στο Θόδωρο Αγγελόπουλο. συνήθως όταν μιλάς για αυτόν κι όταν μάλιστα πεις ότι σου αρέσει η εργογραφία , έχουν όλοι έτοιμη την κριτική τους. βιάζονται ακόμη κι αν δεν έχουν δει ποτέ κάποια ταινία του.

γενικά οι άνθρωποι αγχώνονται με τον άλλον κινηματογράφο. όχι άδικα πάντα,  μια και η όποια επαφή μαζί του πιο πολύ με διαδικασία πανελλαδικών μπορεί να παρομοιαστεί παρά με απόλαυση ή πρόταση. όμως ο ίδιος ο Αγγελόπουλος δεν θέλει να αντιμετωπίζονται έτσι οι ταινίες.

Εδώ σε μία συνέντευξη που είχε δώσει σε ένα τοπικό κρητικό κανάλι όπου δυσφορεί στο αναφορά για αναζήτηση μηνυμάτων στις ταινίες του (χρονικό σημείο 25:05) αν και αξίζει να την παρακολουθήσετε ολόκληρη μια και ήταν ένας πολύ συγκροτημένος άνθρωπος και καθόλου νάρκισσος.

 

ΑΜΠ* ένα μουσείο που οι περισσότεροι το αγνοούν

Σήμερα στο *Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά είχε μία πολύ ενδιαφέρουσα και μάλλον πολύ όμορφη μουσική βραδιά. Μάλλον διότι δεν μπόρεσα δυστυχώς να πάω. Για την συγκεκριμένη εκδήλωση μπορείτε να ενημερωθείτε εδώ από το culturenow.

Όμως ας μιλήσουμε για το Μουσείο. Το Μουσείο βρίσκεται στην Χαριλάου Τρικούπη 31 απέναντι από την Ελληνογαλλική Σχολή ο Άγιος Παύλος.

Όπως πιθανόν θα μπορείτε να δείτε στον χάρτη, το μουσείο αυτό παρότι μικρό περιλαμβάνει στα εκθέματά του ένα αρχαίο θέατρο, το οποίο κατά τις καλοκαιρινές περιόδους φιλοξενεί διάφορες εκδηλώσεις. Στα εκθέματά του περιλαμβάνονται όπως θα ήταν και λογικό αρκετά ευρήματα από τις εμπορικές δραστηριότητες του λιμανιού. Υπάρχουν εκθέματα από όλες σχεδόν τις περιόδους (αρχαϊκή, κλασσική, ελληνιστική, ρωμαϊκή) ενώ σε μία αίθουσά του μπορεί να δείτε ένα αναστηλωμένο ταφικό μνημείο. Επίσης εντυπωσιακά είναι το άγαλμα της Αθηνάς, του Ανδριανού αλλά και του τεράστιου λιονταριού, το οποίο μάλιστα θα δείτε πρώτο πρώτο εισερχόμενοι/-ες στην έκθεση.

Το μουσείο υπάρχει από το 1935 όμως οι περισσότεροι Πειραιώτες το αγνοούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε συνέντευξή  του ,πριν τις δημοτικές εκλογές,  ο ίδιος ο Μαρινάκης ανέφερε αυτή την άγνοια των νέων Πειραιωτών. Και μπορεί ο Μαρινάκης να το είπε για να δείξει ότι είναι ευαισθητοποιημένος και καλλιεργημένος όμως το γεγονός είναι πραγματικό.

Αν αποφασίσετε να κατεβείτε στο Δημοτικό Θέατρο ή στην Πλατεία Τερψιθέας και να πάτε ποδαράτα στο Μουσείο, θα μπορέσετε να δείτε κι άλλα αρχαιολογικά αλλά κι όχι μόνο μνημεία. Όπως ρωμαϊκά ερείπια ή η προτομή του Δημήτρη Ροντήρη που βρίσκεται μέσα σε ένα πράσινο αλλά ερειπωμένο παγκάκι. Ο Ροντήρης ήταν ηθοποιός, σκηνοθέτης  ενώ από την σχολή του είχανε περάσει η Μελίνα Μερκούρη αλλά και η Ζωρζ Σαρή.

Στον παράλληλο με την κεντρική οδό δρόμο, την Καραΐσκου μπορείτε να δείτε αρχαιελληνικά κτίσματα ή μάλλον ερείπια κτισμάτων. Χαρακτηριστικό τους, όπως με είχε ενημερώσει παλιά μία αρχαιολόγος, είναι ότι ο Ιπποδάμειος τρόπος με τον οποίο έχουν οργανωθεί. Τι είναι αυτός ο τρόπος; Είναι αυτό που δεν κάνουν οι νεοέλληνες. Ο Ιππόδαμος θεωρείται ο πατέρας της πολεοδομίας και είναι ο εισηγητής της ιδέας ότι ένα σχέδιο πόλεως μπορεί να ενσωματώνει μια λογική κοινωνική διάταξη (από το αντίστοιχο λήμμα της βικιπίντια) . Δηλαδή πολύ λογικά είχε σκεφτεί ο άνθρωπος ότι πρώτα σχεδιάζουμε το που θα μπουν οι δρόμοι, οι αποχετεύσεις και τα κτίσματα και μετά αρχίζουμε να χτίζουμε.

Αν επισκεφτείτε την περιοχή μέρα κι έχετε χρόνο περάστε κι από τον ναό του Αγίου Νικολάου. Όχι τόσο για θρησκευτικούς λόγους αλλά πολύ περισσότερο για αρχιτεκτονικούς – καλλιτεχνικούς λόγους. Ο ναός αυτός παρότι ορθόδοξος έχει έντονα αρχαιοελληνικά στοιχεία ενώ μέσα οι εικόνες έχουν έντονο το ρεαλιστικό στοιχείο, κάτι που δεν είναι και τόσο συνηθισμένο στις ορθόδοξες εκκλησίες.

Στο Μουσείο κανείς μπορεί να φτάσει με το 040 ερχόμενος στον Πειραιά , τρόπος ο οποίος κατά την γνώμη μου είναι κι ο πιο σύντομος. Με το αυτοκίνητο δεν το συνιστώ διότι το πρόβλημα με την στάθμευση είναι μεγάλο και στον Πειραιά. Με την ίδια γραμμή μπορεί να επιστρέψει στην Αθήνα.

Ελπίζω να ήρθατε σε επαφή με άλλον Πειραιά που ίσως αγνοούσατε. Και οι αναφορές στους αρχαίους και στο μουσείο είναι κυρίως για να έρθουμε σε επαφή με το παρελθόν μας δημιουργικά. Όχι με εθνικιστικές ονειρώξεις που κυρίως έχουν στόχο να καλύψουν το πνευματικό μας κενό.

Firefox και μυαλά στα κάγκελα

Με την αλεπού άρχισα να καταλαβαίνω την σημασία του ανοιχτού δικτύου, της ανοιχτής πληροφορίας, την αίσθηση (έστω στο ελάχιστο) του να μπορείς να προσαρμόζεις τον φυλλομετρητή στα μέτρα σου κι όχι να προσαρμόζεσαι εσύ στα δικά του.Να μπορείς να κάνεις γρήγορα και λειτουργικά την δουλειά σου. Και γιατί ίσως να είναι μαζί με τον vlc τα πιο πετυχημένα και ευέλικτα προγράμματα ανοιχτού κώδικα.

Δεν γράφω συχνά για προγράμματα αλλά…
Χρόνια πολλά Firefox. 🙂
Είσαι σχεδόν μία στάση ζωής.

Για τα δέκα χρόνια η Mozilla έχει στήσει μία ιστοσελίδα όπου μας δείχνει τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να μεταφέρουμε την αγάπη μας για τον firefox.Για όσους/-ες ενδιαφέρονται ας πατήσουν εδώ.

 

Ενώ επετειακές ταπετσαρίες για υπολογιστές, κινητά ή ταμπλέτες μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

Είναι ο Πανούσης αντικομμουνιστής;

Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτάκουσα την συνέντευξη του Πανούση στην Ελληνοφρένεια σοκαρίστηκα. Τόσο μένος ενάντια στο ΚΚΕ και στο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσα να το καταλάβω. Είναι όμως ένα μένος ενάντιά τους;

Αν παρατηρήσει κάποιος προσεκτικά  σε δεύτερη ακρόαση τον Πανούση θα παρατηρήσει ότι το πρόβλημά του είναι ότι η Αριστερά , η κομμουνιστική και η μη, δεν είναι καθόλου ριζοσπαστική. Εξέφρασε αυτό που σκεφτόμαστε οι περισσότεροι/-ες που είμαστε πιο κοντά σε αυτούς τους χώρους. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μία απλή εναλλαγή «προοδευτικής» εξουσίας κι ότι το ΚΚΕ απλά θέλει να το παίζει ορθόδοξος κομμουνιστής που δεν ξεφεύγει κόμμα από όσα είπε ο Μαρξ. Οπότε σε δεύτερη ακρόαση μου ήρθε κατευθείαν το ερώτημα: «Είναι η Αριστερά έτοιμη να αλλάξει κι αυτή; Να γίνει ριζοσπαστική; Είναι έτοιμη να φέρει στο φως τις αλλαγές που κυοφορούνται υπόγεια; Όπου οι περισσότεροι/-ες τις νοιώθουμε ως ανάγκη των καιρών; »

Οι κριτικές από ανθρώπους όπως είναι ο Πανούσης, ο Κοροβέσης, η ομάδα της Ελληνοφρένειας είναι πολύ σημαντικές για τον χώρο της Αριστεράς. Δεν πρέπει να τις φοβάται η Αριστερά αλλά να τις παίρνει σοβαρά υπόψη της. Ο αριστερός δεν πρέπει να φοβάται την κριτική. Ειδικά από αυτούς που πρόσκεινται στις ιδέες του.

Λίγο Μαρξ να είχαν διαβάσει οι σύντροφοι/-ες θα γνώριζαν ότι οι κοινωνικές αλλαγές όταν δεν πραγματοποιούνται τελικά με προοδευτική κατεύθυνση, είναι καταδικασμένες να πραγματοποιηθούν με αντιδραστική κατεύθυνση. Κι αυτό το νοιώθουμε και το φοβόμαστε.

Και ναι το ξέρουμε ότι ο καπιταλισμός είναι ένα άδικο σύστημα και βάρβαρο. Εμείς τι έχουμε να αντιπαραθέσουμε ως εναλλακτικό και δίκαιο. Και ριζοσπαστικό; Την καλύτερη διαχείρισή του;

Εδώ μπορείτε να ακούσετε όλη την συνέντευξη του Τζίμη Πανούση στην Ελληνοφρένεια. Από την άλλη τα παιδιά της Ελληνοφρένειας και ειδικά ο Θύμιος έδειξαν ότι μπορούν να δεχθούν την άλλη άποψη ακόμη κι αυτή τους καθυβρίζει. Οπότε τους αξίζει κι ένα μεγάλο μπράβο.

Η ανάρτηση έγινε με αφορμή το άρθρο της Λίλας Σταμπούλογλου στο protagon.