Κακό χιούμορ ή πικρό αντίο;

Πολύ κωλόπαιδο

Το συγκεκριμένο σύνθημα γράφτηκε στο κέντρο του Πειραιά την επομένη του θανάτου του Στάθη Ψάλτη. Όταν το είδα πάγωσα. Μου φάνηκε ηλίθιο και κακόγουστο. Σοκαρίστηκα. Δεν έχει σημασία τι γνώμη έχω για τον ηθοποιό Στάθη Ψάλτη. Μου φάνηκε να ξεπερνά τα όρια κατά πολύ. Ποιος μπορεί να είναι τόσο αναίσθητος;

Τα ξεπερνούσε όμως;

Σε δεύτερη ανάγνωση βγάζει πίκρα. Πικρό χιούμορ που θα ταίριαζε στην λογική της εποχής της βιντεοκασέτας. Όσοι την προλάβαμε γνωρίζουμε την αισθητική της. Χοντροκομμένο αντίο ίσως με διάθεση ξορκισμού του καρκίνου. Σατυρικό αντίο που μόνο οι πραγματικοί του φίλοι-θαυμαστές θα μπορούσαν να σκεφτούν. Ίσως τελικά να μην είναι κακόγουστο. Ίσως ήταν το μόνο ειλικρινές αντίο για τους ξένους αλλά φίλους του. Που ίσως μόνο αυτός θα μπορούσε να καταλάβει και να απαντήσει:

«Ναι πολύ κωλόπαιδο αυτός ο καρκίνος φίλε μου. Αντίο»

ω πόσο ευλογημένη η πόλη του Πειραιά

Ω πόσο ευλογημένη η πόλη του Πειραιά. Με τα τόσα αυτοκίνητα φυτεμένα ευλαβικά στις διαβάσεις. Τόσο αγέρωχα και ιερά που δεν τολμά να τ αγγίξει ούτε ένας γεωπόνος. Να τα μεταφυτέψει έστω λίγο πιο πέρα. Φυσικά για ξυλοκόπο κανείς να μην μιλήσει. Ποιος θα αγγίξει την ιερή τροχοφόρα αγελάδα μας;

Όσο για τα δέντρα. Πόσο αναίσχυντα τολμούν να θέλουν να παρκάρουν πάνω σε πλατείες. Άθλια η τόλμη τους, ίδια με την όψη τους. Και έχουμε κάνει τόσες προσπάθειες να τα συνετίσουμε με γρήγορο κούρεμα, σχεδόν σύριζα. Μα εκεί επιμένουν, όσους τροχονόμους με πριόνια κι τους στείλουμε.

Πόσο ευλογημένη η πόλη του Πειραιά , να ζει στο παρελθόν, αλλά να μην ξέρει ποιοι ονειρεύτηκαν στο λιμάνι της. Να μην γνωρίζει ούτε έναν από τους προγόνους. Μια πόλη θρυλική να ζει σε μία αιώνια άγνοια.

Ω πόσο ευλογημένη η πόλη του Πειραιά. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το λιοντάρι της είναι έτοιμο να κλάψει.

ΑΜΠ* ένα μουσείο που οι περισσότεροι το αγνοούν

Σήμερα στο *Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά είχε μία πολύ ενδιαφέρουσα και μάλλον πολύ όμορφη μουσική βραδιά. Μάλλον διότι δεν μπόρεσα δυστυχώς να πάω. Για την συγκεκριμένη εκδήλωση μπορείτε να ενημερωθείτε εδώ από το culturenow.

Όμως ας μιλήσουμε για το Μουσείο. Το Μουσείο βρίσκεται στην Χαριλάου Τρικούπη 31 απέναντι από την Ελληνογαλλική Σχολή ο Άγιος Παύλος.

Όπως πιθανόν θα μπορείτε να δείτε στον χάρτη, το μουσείο αυτό παρότι μικρό περιλαμβάνει στα εκθέματά του ένα αρχαίο θέατρο, το οποίο κατά τις καλοκαιρινές περιόδους φιλοξενεί διάφορες εκδηλώσεις. Στα εκθέματά του περιλαμβάνονται όπως θα ήταν και λογικό αρκετά ευρήματα από τις εμπορικές δραστηριότητες του λιμανιού. Υπάρχουν εκθέματα από όλες σχεδόν τις περιόδους (αρχαϊκή, κλασσική, ελληνιστική, ρωμαϊκή) ενώ σε μία αίθουσά του μπορεί να δείτε ένα αναστηλωμένο ταφικό μνημείο. Επίσης εντυπωσιακά είναι το άγαλμα της Αθηνάς, του Ανδριανού αλλά και του τεράστιου λιονταριού, το οποίο μάλιστα θα δείτε πρώτο πρώτο εισερχόμενοι/-ες στην έκθεση.

Το μουσείο υπάρχει από το 1935 όμως οι περισσότεροι Πειραιώτες το αγνοούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε συνέντευξή  του ,πριν τις δημοτικές εκλογές,  ο ίδιος ο Μαρινάκης ανέφερε αυτή την άγνοια των νέων Πειραιωτών. Και μπορεί ο Μαρινάκης να το είπε για να δείξει ότι είναι ευαισθητοποιημένος και καλλιεργημένος όμως το γεγονός είναι πραγματικό.

Αν αποφασίσετε να κατεβείτε στο Δημοτικό Θέατρο ή στην Πλατεία Τερψιθέας και να πάτε ποδαράτα στο Μουσείο, θα μπορέσετε να δείτε κι άλλα αρχαιολογικά αλλά κι όχι μόνο μνημεία. Όπως ρωμαϊκά ερείπια ή η προτομή του Δημήτρη Ροντήρη που βρίσκεται μέσα σε ένα πράσινο αλλά ερειπωμένο παγκάκι. Ο Ροντήρης ήταν ηθοποιός, σκηνοθέτης  ενώ από την σχολή του είχανε περάσει η Μελίνα Μερκούρη αλλά και η Ζωρζ Σαρή.

Στον παράλληλο με την κεντρική οδό δρόμο, την Καραΐσκου μπορείτε να δείτε αρχαιελληνικά κτίσματα ή μάλλον ερείπια κτισμάτων. Χαρακτηριστικό τους, όπως με είχε ενημερώσει παλιά μία αρχαιολόγος, είναι ότι ο Ιπποδάμειος τρόπος με τον οποίο έχουν οργανωθεί. Τι είναι αυτός ο τρόπος; Είναι αυτό που δεν κάνουν οι νεοέλληνες. Ο Ιππόδαμος θεωρείται ο πατέρας της πολεοδομίας και είναι ο εισηγητής της ιδέας ότι ένα σχέδιο πόλεως μπορεί να ενσωματώνει μια λογική κοινωνική διάταξη (από το αντίστοιχο λήμμα της βικιπίντια) . Δηλαδή πολύ λογικά είχε σκεφτεί ο άνθρωπος ότι πρώτα σχεδιάζουμε το που θα μπουν οι δρόμοι, οι αποχετεύσεις και τα κτίσματα και μετά αρχίζουμε να χτίζουμε.

Αν επισκεφτείτε την περιοχή μέρα κι έχετε χρόνο περάστε κι από τον ναό του Αγίου Νικολάου. Όχι τόσο για θρησκευτικούς λόγους αλλά πολύ περισσότερο για αρχιτεκτονικούς – καλλιτεχνικούς λόγους. Ο ναός αυτός παρότι ορθόδοξος έχει έντονα αρχαιοελληνικά στοιχεία ενώ μέσα οι εικόνες έχουν έντονο το ρεαλιστικό στοιχείο, κάτι που δεν είναι και τόσο συνηθισμένο στις ορθόδοξες εκκλησίες.

Στο Μουσείο κανείς μπορεί να φτάσει με το 040 ερχόμενος στον Πειραιά , τρόπος ο οποίος κατά την γνώμη μου είναι κι ο πιο σύντομος. Με το αυτοκίνητο δεν το συνιστώ διότι το πρόβλημα με την στάθμευση είναι μεγάλο και στον Πειραιά. Με την ίδια γραμμή μπορεί να επιστρέψει στην Αθήνα.

Ελπίζω να ήρθατε σε επαφή με άλλον Πειραιά που ίσως αγνοούσατε. Και οι αναφορές στους αρχαίους και στο μουσείο είναι κυρίως για να έρθουμε σε επαφή με το παρελθόν μας δημιουργικά. Όχι με εθνικιστικές ονειρώξεις που κυρίως έχουν στόχο να καλύψουν το πνευματικό μας κενό.

μία βροχερή μέρα στον Πειραιά

raining in Piraeus 24/10/2014 01

Νομίζω ότι όλοι την νοιώσαμε αυτή την μπόρα. Και ήταν κανονική μπόρα. Όχι βροχούλα όπως άκουσα. Και ναι είναι φυσιολογικό να βρέχει τέτοια εποχή.Ήδη θα έπρεπε να βρέχει. Όσο και να μην θέλουμε να το συνειδητοποιήσουμε.

Την ώρα της μεγάλης έντασης ήμουν στα κεντρικά ΕΛΤΑ του Πειραιά. Μόλις είχα καταφέρει να στείλω δύο δέματα και να επιστρέψω στη δουλειά μου όταν αντίκρισα ένα τοίχος βροχής κι ένα δρόμο που είχε γίνει ποταμάκι. Δεν γινόταν με τίποτα να βγω έξω κι ας είχα ομπρέλα κι αδιάβροχο. Μάλλον τα βατραχοπέδιλα θα ήταν πιο καλή λύση.

Το παραπάνω βίντεο το τράβηξα περιμένοντας. Δυστυχώς δεν ακούγεται το πόσο δυνατή ήταν η βροχή όμως πιστέψτε ήταν πολύ δυνατή.

Μετά από αρκετή αναμονή κι αφού είχε κάπως ηρεμήσει ξεκίνησα για να επιστρέψω στη δουλειά μου. Στη διαδρομή αντίκρισα πρώτα αυτό το δέντρο που έσπασε από τον άνεμο. Όσοι δεν το γνωρίζουν στο Λιμάνι όταν φυσά… φυσά. Και το δέντρο δεν είναι καν στην παραλία αλλά στην Ηρώων Πολυτεχνείου. Ευτυχώς είχε έρθει ένα συνεργείο , μάλλον, του Δήμου.
raining in Piraeus 24/10/2014 03
raining in Piraeus 24/10/2014 02

Μετά πρόσεξα ότι έχει πέσει το ρεύμα σε όλη την Καλλίπολη. Ένα δείγμα ήταν ότι τα φανάρια ήταν όλα σβηστά, και σε όλους τους κεντρικούς δρόμους κανένα μαγαζί δεν είχε ρεύμα.
raining in Piraeus 24/10/2014 05

Ενώ από κάποια κτίρια είχαν πέσει κομμάτια. Ένα παράδειγμα είναι το κτίριο δίπλα στο κατάστημα της Vodafone όπου μπορείτε να δείτε τα κομμάτια. Ευτυχώς δεν είχαμε θύματα.
raining in Piraeus 24/10/2014 04
Ενώ για το τέλος στην πλατεία Πηγάδας δείτε που το μετέφερε το τούβλο η βροχή , το οποίο δεν πρόσεξα και βάρεσα πέναλτι.
raining in Piraeus 24/10/2014 06
Αυτά τα ολίγα από το Λιμάνι της χώρας. Όπως είπα και στην αρχή δεν ήταν βροχούλα όμως δεν ήμασταν και προετοιμασμένοι. Είχαμε αφεθεί στην καλοκαιρία των προηγούμενων ημερών. Καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι… ο Χειμώνας έρχεται. Ας προετοιμαστούμε.

Σημείωση , δυστυχώς δεν κατάφερα να βγάλω κάποια βίντεο ή φωτογραφίες από το κεντρικό Λιμάνι.Θα ήταν σίγουρα ενδιαφέρουσες.

ο γορίλλας κοντά στο Κατράκειο

Ο υπέροχος αυτός γορίλας ήταν ένα τεράστιο γκραφίτι στο πάρκινγκ πίσω από το Κατράκειο Θέατρο της Νίκαιας. Γενικά στο σημείο αυτό μπορεί κανείς να θαυμάσει πολλά υπέροχα γκράφιτι τεραστίων διαστάσεων. Όμως ο γορίλας δεν υπάρχει πια από πέρσι το καλοκαίρι. Ήθελα να περάσω ξανά από το σημείο για να βγάλω τον αντικαταστάτη του, όμως δεν το κατάφερα.

tattoo gorilla

Αυτός ο τεράστιος όγκος μου επιβλήθηκε εξαρχής. Τεράστιος, δυνατός, διαπεραστικός. Και το καταφέρνει με το πιο απρόσμενο. Τα τεράστια παιδικά του μάτια. Σαν παιδί που μόλις έκανε την αταξία και σε κοιτάει να δει πώς θα αντιδράσεις. Ότι σου την έφερε. Το δεξί του χέρι ελεύθερα αφημένο πέφτει προς κάτω, κρύβεται πίσω από τον τατουατζή . Το άλλο κρατά μία παιδική κούκλα. Σαν έφηβος που περνά στην ενηλικίωση , ισορροπώντας ταυτόχρονα στην παιδική ηλικία. Στην ευαισθησία. Μπορεί να είμαι μεγάλος, φοβιστικός όμως κρύβω κι ένα παιδί μέσα μου. Κρύβω ένα παιδί μέσα μου όμως να με φοβάσαι. Τέλος το ταττού Mother-Nature, Μητέρα Φύση. Κατά βάση κι εσύ παιδί της είσαι. Κι όσο κι αν της αντιστέκεσαι. Σε κυριαρχεί, στους φόβους και τις χαρές σου.

Όμως δεν υπάρχει, πια.

Αντίο γοριλάκο.

 


 WD φαντάζομαι ότι είναι το νικνέιμ του/της καλλιτέχνη/-ιδα ή της ομάδας.
Όπως και να χει παιδιά είχατε κάνει καλή δουλειά


 

Οι λεπτομέρειες που είχα προσέξει

Πρώτα το πρόσωπο. Παιδικό κι ανθρώπινο. Βλέμμα που μας εμπαίζει και μας φλερτάρει.

η ματιά του , διαπεραστική.

η ματιά του  διαπεραστική.

Η κουκλίτσα στο χέρι καθώς και οι ρυτίδες του χεριού, το τρίχωμα

 

η αθωότητα μέσα σε ενήλικα χέρια

η αθωότητα μέσα σε ενήλικα χέρια

το ταττού που γράφει Mother Nature

 Mother Nature

Mother Nature

Υ.Γ. Ήθελα να γράψω εδώ και πάρα πολύ καιρό μία αποχαιρετιστήρια ανάρτηση στο γορίλα. Τώρα που έρχεται το καλοκαίρι, που βγήκε το φως, όπως και τότε που βρέθηκα εκεί , τον θυμήθηκα.

βρίθει ερημιά

Στην γειτονιά έχουμε γεμίσει ενοικιαστήρια. Μόνο κάτι μωρά επιμένουν να σπάνε την ησυχία. Το μέλλον που γκρινιάζει στο παρόν.

Ελάχιστα μαγαζιά αντέχουν και δεν κλείνουν. Όσα έχουν μείνει προσπαθούν.

Όλοι φοβούνται το μπαμ του ντόμινο.

Το Λιμάνι πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις μυρίζει θάνατο.

Σκοτεινιασμένα πρόσωπα και πολύ τρέλα. Άνθρωποι που έχουν σαλέψει και μαλώνουν με τα αγάλματα ή με τα δέντρα. Μιλάνε μόνοι τους κι όχι δεν είναι στελέχη με μπλουτούθ. Μιλάνε στον εαυτό τους, στο χιλιομπαλωμένο ρετάλι που τους έχει μείνει.

Όλο και περισσότεροι ψάχνουν ελπίδα στα σκουπίδια. Αρκετοί και σπίτι να χωθούν.

Κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε. Μας φοβίζουν. Το παραμύθι έχει πολύ εφιάλτη για να είναι όμορφο. Ίσως και να μην αντέχουμε , ίσως και να ‘μαστε δειλοί.

Ο χρόνος μοιάζει να έχει χαθεί, να έχει βαλτώσει σε μία αδράνεια. Τα πάντα γύρω κινούνται αλλά δεν αλλάζουν θέση.

Τα ίδια εκεί και πιο αργά (κινούνται) κι ας μην μπορούμε να τα πιάσουμε,να τα αγγίξουμε.

Το δρόμο διασχίζουν τσακισμένα χαρτιά και σκουπίδια ,ζωές παρασυρμένες από τον καιρό.

(σκέψεις και εικόνες από την Περιοχή του Πειραιά. 04-11-2011)

η μανταρινιά

clementine in black

Τον συνάντησα την ώρα που την φωτογράφιζα. μου μίλησε για αυτή σαν να ήταν παιδί του.

-«Από τόσο δα σποράκι ξεφύτρωσε», μου είπε. «Μου χε δώσει μία φίλη μου κάτι υπέροχα μανταρίνια. Όχι αυτά του εμπορίου. Από τον κήπο της. Είναι δίφορη, δύο φορές τον χρόνο βγάζει μανταρίνια και είναι άλλο πράμα. Άρωμα, γεύση. Έτσι την έβαλα εδώ. Όχι για τους καρπούς. Να, δώρο για αυτούς που θα μείνουν. Εγώ θα φύγω σε λίγο καιρό. Σύνταξη. Αυτό θα μείνει δώρο. Να ας πούμε εσύ τώρα την φωτογραφίζεις. Θα περάσουν κάποια χρόνια , 20 ας πούμε και θα την δεις να χει γίνει σωστό δέντρο. Θα θυμάσαι ότι αυτή την μανταρινιά την είχες φωτογραφίσει τότε που ήτανε δεντράκι.»

Μου άρεσε η σκέψη του. Έχει αρχοντιά, μεράκι.

Μου έσφιξε το χέρι και με άφησε.

Συνέχισα να την φωτογραφίζω να ξεπροβάλει μέσα από το τσιμέντο, μπροστά στο παλιό βουλκανιζατέρ.

Το καραβάκι σε λίγο θα ερχόταν για τον Πειραιά.

Έκανε κρύο, μα εγώ ήδη ένιωθα σαν να είχε ξαναξημερώσει.