Ένα δέντρο χεβιμεταλάς


Ένα δέντρο που είναι σαν το κλάδεψε ο Τζακ Μπλακ. Ένα δέντρο οδή στο χεντμπανγκινγκ. Το βλέπεις και η κιθάρα σπινιάρει και βρυχάται. Η χλωροφύλλη κάνει σόλο κι εγώ μόλις  το τερμάτισα.

Advertisements

t0s1 d1m0kr@ti@ 3x0um3 n@ d0um3…

Τρία χρόνια πριν. Σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα από τότε. Τόσο δακρυγόνο, φόβος μέσα στο χάος. Κι όσο δεν συνειδητοποιούμε ότι η δημοκρατία είναι κατά βάση και θέμα οικονομικής ισονομίας τόσο θα βαθαίνουμε στην κατάθλιψή μας και θα νοσταλγούμε καθεστώτα-κλουβιά.

Greek democracy
ενώ υπάρχει έλλειψη δημοκρατίας κάποιοι νοσταλγούν τον απαγχονισμό της. Απογοήτευση.

 

το ελληνικό και το μέλλον(;) του

Δυστυχώς οι ολυμπιακοί αγώνες πέρα από την μικρή ανάπτυξη που μπορεί να έφεραν ,κυρίως σε επίπεδο συγκοινωνίας αποτέλεσαν και το εφαλτήριο ξεπουλήματος οποιασδήποτε δημόσιας περιουσίας. Πρώτο τέτοιο δείγμα αποτέλεσε το Mall. Ένα ολυμπιακό ακίνητο που φτιάχτηκε μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες. Μετά τα ίδια τα ολυμπιακά ακίνητα που τα παράτησαν στο έλεος του θεού αντί να αξιοποιηθούν για το δημόσιο συμφέρον.
Το ελληνικό αποτελεί επίσης μία άλλη περίπτωση. Μετά την δικαιολογημένη μεταφορά του αεροδρομίου στα Σπάτα αφέθηκε κι αυτό στο έλεος του θεού. Θα μπορούσε να έχει πολλές χρήσεις. Δεν έχει. Οι όποιες ιδέες χρήσης ως Μητροπολιτικού πάρκου απορρίφθηκαν ως μη πραγματοποιήσιμες. Το μόνο που είναι πραγματοποιήσιμο είναι να ιδιωτικοποιηθεί. Αν κι αν το δεις λίγο πιο αφαιρετικά απλά οι έχοντες τα πουλούν στους εαυτούς τους και πληρώνουμε εμείς. Πιο αναλυτικά όμως στο βίντεο καθώς και στην σελίδα του στο γιουτιούμπ που έχει και περισσότερες πληροφορίες, όπου μπορείτε να πληροφορηθείτε και για το σχέδιο αξιοποίησής του ως Μητροπολιτικού πάρκου που είχε κάνει το Μετσόβιο.

βόλτα στο Μοναστηράκι

sunlight in black

Περπατώντας πριν λίγες ημέρες στο Μοναστηράκι. Λίγο πιο κάτω από τα Starbucks. Είδα μέσα από την οθόνη της κάμερας την περίεργη κλίση και των συνδυασμό του φωτός με τη σκιά. Σε κάποιους θύμισε Γαλλία. Είναι όμως Ελλάδα κι ίσως τελικά να είναι περισσότερο ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα που μπορεί να τα μετασχηματίσει… Έστω και στο μυαλό μας.

πιο μετά πείραξα λίγο με το lightroom την αντίθεση. Την ενίσχυσα για να αποδοθεί το ανάγλυφο του πεζόδρομου.

μια πλατεία που ζήλεψα

μια πλατεία που ζήλεψα, όχι γιατί είναι η πιο όμορφη. η πιο όμορφη μπορεί να μην είναι αλλά έχει μία ιδιαιτερότητα. είναι μία πλατεία που οι κάτοικοι γύρω της αγωνίστηκαν για να να υπάρξει.

για όσους δεν γνωρίζουν το παραπάνω σημείο (ναβαρίνου και χαριλάου τρικούπη στα εξάρχεια) ανήκε στο τεε, το οποίο το είχε παραχωρήσει στον δήμο αθήνας. το δημοτικό συμβούλιο είχε αποδεχθεί την πρόταση και την υλοποίηση όμως ο χώρος από το 1990 που είχε γίνει η μεταβίβαση λειτουργούσε ως ιδιόκτητο υπαίθριο parking. πέρσι τέτοια εποχή που έληξε η μίσθωση του parking οι κάτοικοι αποφάσισαν να υλοποιηθεί η απόφαση που τόσο απροκάλυπτα αγνοήθηκε και να φτιάξουν έναν ελεύθερο χώρο για αυτούς και τα παιδιά τους.

έτσι τα όποια έργα θα δείτε εκεί (δεντροφύτευση, παγκάκια, παιδική χαρά) έχουν γίνει από τους κατοίκους που εθελοντικά προσφέρθηκαν να συνεισφέρουν σε αυτή την πρωτοβουλία. χωρίς καμπάνιες, κανάλια και σπόνσορες έστησαν τον όποιο χώρο και τον συντηρούν, με αρκετές δυσκολίες. μέσα από το blog τους θα δείτε τις διάφορες εκδηλώσεις τους καθώς και τις ανάγκες που έχει το όλο θέμα.

σε αυτή την ανάρτησή τους μπορείτε να βρείτε αναλυτικά την ιστορία του πάρκου

πίσω για λίγο

επιστροφήεπιστρέφω για λίγο στην μονάδα . για λίγο ακόμη μακρυά από την Αθήνα. την πρωτεύουσα όπου οι μισοί σχεδόν έλληνες την μισούν.

εμένα μου έλειψε. μου έλειψαν οι δρόμοι της, η ζωή της, οι διάφορες φυλές (μεταφορικά και μη) που κυκλοφοράμε μέσας της . ακόμη και τα ελαττώματά της , η φασαρία, το χάος της. το δικαίωμα στην προσωπική σου τρέλα που έχεις εδώ (και γενικά στις μεγαλουπόλεις. η δυνατότητα να βγεις αλλά και να χαθείς.

τα στεκια σου. οι πόλεις που κρύβονται σαν παιχνίδι μπάμπουσκας εδώ μέσα. η γειτονιά μέσα στην γειτονιά ή ακόμη και μέσα στην πολυκατοικία.

τα βράδια. μέσα σε μπαρ, κλαμπ, θέατρα, σε σπίτια φίλων, σε ατέλειωτες βόλτες στους δρόμους της. είτε μιλάμε για το κέντρο είτε για τα προάστεια.

κι ας διαφημίζουν την εγκληματικότητα καθεβραδίς στα κανάλια. όσοι περπατούν στις διαδρομές της ξέρουν ότι δεν είναι και η μόνη πραγματικότητά της.

τώρα πια , ακόμη κι όταν θα της ξαναγκρινιάξω ξέρω ότι είμαι γοητευμένος από αυτήν. ξέρω ότι μου λύπει κι ότι κυρίως, μου έλειψε πολύ. ακόμη και στα όμορφα τοπία μετά από λίγο ήθελα να γυρίσω στην αγκαλιά της. σημείο εξόρμησης για τον γύρω κόσμο.

σαν γλυκιά ερωμένη που σε τυραννά, πάντα πονά αλλά και πάντα σε γλυκαίνει.

συναυλία των Tuxedomoon (και πώς να πάτε στο θέατρο της Ρεματιάς στο Χαλάνδρι)

Είχα αργήσει για την συναυλία των Tuxedomoon στο θέατρο της Ρεματιάς. Μικρή λεπτομέρεια δεν ήξερα ούτε τους Tuxedomoon ούτε που πέφτει το θέατρο. Το εισιτήριο το είχα κερδίσει σε ένα διαγωνισμό στο ραδιόφωνο και για το θέατρο είχα εκτυπώσει κάποιους χάρτες από το google maps. Η συναυλία άρχιζε στις 22:00 και γω 22:10 ήμουν στο σταθμό Χαλάνδρι του Μετρό. Να πω την αλήθεια προσπαθούσα να με καθησυχάσω με το ότι ποτέ μια συναυλία στην Ελλάδα δεν ξεκινά στην ώρα της οπότε ήμουν κάπως κουλαρισμένος. Σκέφτηκα ότι παρότι είχα τον χάρτη δεν ήταν καλή ιδέα να αρχίζω να παίζω με τα στενά. Οπότε εφόσον κι ο σταθμός των λεωφορείων είναι δίπλα στο σταθμό το πιο λογικό ήταν να ρωτούσα κάποιο οδηγό. Εκεί ο πολύ φιλικός οδηγός του 451Α μου είπε ότι η δική του διαδρομή περνούσε κοντά από το θέατρο και ότι θα με βοηθούσε.

Πράγματι με άφησε πολύ κοντά και είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση μέχρι να φτάσουμε στη στάση για το πόσο ωραίο και ενδιαφέρον είναι η παρακολούθηση των εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται ειδικά το καλοκαίρι από τους δήμους. Και αλήθεια έχετε προσέξει το πόσες εκδηλώσεις υπάρχουν μόνο στην περιοχή της Αθήνας; Για να μην μακρηγορώ όμως ο πολύ ευγενικός ,επαναλαμβάνω , οδηγός με άφησε στην στάση απέναντι από το ξενοδοχείο Ακροπόλ , στην διασταύρωση της λεωφόρου Πεντέλης με την οδό Πολύδροσο. Περνώντας απέναντι και ακολουθώντας την οδό Πολύδροσου πέρασα την ρεματιά από μία γέφυρα που έχει εκεί (είναι φυσικά και για τα αυτοκίνητα) και έφτασα κατά τις 22:30 στο πεζόδρομο που οδηγούσε στο θέατρο.

χάρτης google map για θ�ατρος Ρεματιάς

χάρτης google map για θέατρο Ρεματιάς

Η συναυλία αρκετά καλή και πολύ ενδιαφέρουσα. Στις παραπομπές θα διαβάσετε ότι πρόκειται για ένα post punk συγκρότημα. Περίμενα κάτι αρκετά φασαριόζικο. Το αντίθετο ,η μουσικής τους ήταν μελωδική, ταξιδιάρικη, ελαφρά μελαγχολική , πολύχρωμη καθώς και με νεύρο. Μου άρεσε η ποικιλία των οργάνων (έχουν βιολί και πνευστά ) και το περίεργο δέσιμο με το χώρο. Ο κόσμος έδειξε να αγαπά και να γνωρίζει την μουσική τους, και την αγάπη αυτή έδειχναν να την γνωρίζουν και οι ίδιοι. Παρότι όχι πολλά άτομα (αλλά όχι και λίγα) η συναυλία κατάφερε να πετύχει τον σκοπό της που ήταν να «χαθούμε» την μαγευτική μουσική τους.

Παραθέτω μία φωτογραφία από την συναυλία αν και κάκιστης ποιότητας (το κινητό μου μόνο καλές φωτογραφίες δεν βγάζει) ενώ κάποιες από τις παραπομπές πιστεύω ότι θα μπορέσουν να σας βοηθήσουν να έλθετε σε επαφή με των ήχο των Tuxedomoon .

από την συναυλία

από την συναυλία

Φεύγοντας επειδή δεν υπήρχαν λεωφορεία γύρισα ποδαράτο μέχρι το σταθμό του MΕΤΡΟ. Να πω την αλήθεια για να μην χαθώ με βοήθησαν δύο νεαρές κοπελιές (πολύ ευγενικές κι αυτές  σε σημείο που άρχισα να πιστεύω ότι βρίσκομαι σε λάθος χώρα). Η διαδρομή που ακολουθήσαμε ήταν η παραπάνω (το πορτοκαλί) και παρότι φαίνεται μακρινή σας λέω ότι είναι το πολύ 25 λεπτά δρόμος , χρόνος όχι απαγορευτικός για περπάτημα μάλιστα για μια περιοχή όπως το Χαλάνδρι που είναι γεμάτη πράσινο (επίσης μου έκανε εντύπωση αυτό) και ήσυχη.

Γενικά δεν πρόκειται για μια κορυφαία βραδιά. Είναι όμως από εκείνες που ένιωσα να «καθαρίζω» από το άγχος και τη μιζέρια. Και σε αυτό βοήθησαν τόσο η όμορφη μουσική του συγκροτήματος όσο και η ευγένεια και ομορφιά των ανθρώπων που συνάντησα και με βοήθησαν, έστω και για ένα τόσο απλό πράγμα που ήταν το να μου δείξουν το δρόμο.

Συνέχεια