Adios Gatza

Σουφλί γκράφιτι

Γκάτζα. Γκάτζος σημαίνει γαϊδούρι. Δεν ξέρω σε ποια διάλεκτο αλλά εδώ στην Θράκη την έμαθα. Γκάτζους λένε υποτιμητικά και τους Σουφλιώτες (αλλά και γενικά τους Εβρίτες) οι φαντάροι (αλλά και τα επόπια). Υπάρχουν διάφορες ιστορίες σχετικά με αυτόν τον χαρακτηρισμό αλλά δεν κατάφερα να βρω μία επικρατέστερη.

Γκατζολία. Γενικά για ο νομός Έβρου για τους φαντάρους. Για τους Εβρίτες μόνο το Σουφλί. Οι Σουφλίωτες τώρα έχουν διαφορετική άποψη και καλύτερα να μην τους το αναφέρετε ποτέ έτσι.

Άποψη από ψηλά

Άποψη από ψηλά

Σουφλί: Σχετικά ωραίο χωριό-κωμόπολη. Προτιμώ το Διδυμότειχο από όλες τις περιοχές εδώ. Έχει τον προσωπικό του χαρακτήρα κυρίως λόγω του τρόπου που έχει δομηθεί η πόλη. Ένα παλιό φρούριο-κάστρο με την παλιά πόλη μέσα σου και παραδίπλα να ξεδιπλώνεται η νέα πόλη. Προς τα κάτω θα δείτε ένα τεράστιο παρατειμένο και σφραγισμένο τζαμί αρκετά εντυπωσιακό. Κρίμα που δεν το έχουν αξιοποιήσει. Η πόλη κυρίως λόγω των σχολών της έχει αρκετό νέο κόσμο. Δεν είναι Αλεξανδρούπολη (δεν συγκρίνεται η Αλεξανδρούπολη που είναι κανονικότατη πόλη με πολλές ανέσεις) αλλά είναι μία πόλη με τον δικό της χαρακτήρα και όλα αυτά δίπλα από τα σύνορα (κυριολεκτικά).

Το τζαμί του διδυμότειχου

Δεν μπορώ να σου πω ότι στεναχωριέμαι που θα φύγω. Εκτός του ότι έχω μάθει πια να δέχομαι τις όποιες αλλαγές από την άλλη δεν θα μου λήψει το στρατόπεδο εδώ. Μακρυά και αγαπημένοι. Οι περιοχές εδώ αξίζουν να τις δει κανείς με άλλο μάτι και όταν πια δεν θα είναι φαντάρος. Ως φαντάρος τα βλέπεις αλλιώς και είναι λογικότατο.

Τώρα πια ξεκινάμε για άλλα. Λιγότερες από 180 ημέρες πια (τουτέστιν λιγότεροι από 6 μήνες). Τώρα πια μιλάμε για Νέα Πέραμο Καβάλας. Εξάρχης σας λέω ότι πρόκειται για ένα πολύ όμορφο μέρος κι όχι γιατί φυσικά είναι η περιοχή μου.

Σας εύχομαι ένα όμορφο ζεστό και χαρούμενο καλοκαιράκι με πολλά χαμόγελα

αντί υστερογράφου – οφείλω μία μικρή συγνώμη για τη προηγούμενη ανάρτησή μου όπου γράφτηκε με πολλά νεύρα. Και η συγνώμη κυρίως απευθυνεται σε άτομα που άδικα τα τσουβάλιασα με πραγματικά άχρηστα άτομα. Γενικά δεν πάω τους ΕΠΟΠ αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι κυρίως πρόκειται για άτομα που αναγκάστηκαν να είναι σε αυτή τη θέση και ότι αρκετοί από αυτούς είναι πολύ αξιόλογα άτομα που πάνε αυτόν τον θεσμό πολύ πιο πέρα από την σημασία που του έχει δώσει η επίσημη πολιτεία. Αυτά από κάποιον που δεν είναι στρατόκαβλος και που χέστηκε αν τον πει κάποιος γλύφτη ή βύσμα γιατί απλά το κουτελάκι μου το έχω καθαρό.

Ave grand snake. Τα φίδια* του στρατού σε χαιρετούν

*φίδι στο στρατό είναι αυτός που είναι μάστορας στη λούφα. Και μπορώ να πω με καμάρι ότι είχα καταφέρει να είμαι μεγάλο… φίδι 🙂

1) γκράφιτι από δρόμο του Σουφλίου. Δεν συμφωνώ με τον χαρακτηρισμό αλλά δείχνει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τις περιοχές εδώ οι φαντάροι (κι όχι μόνο το Σουφλί).

2) Άποψη του Σουφλίου από πάνω. Πέρα από τα χωράφια εφόσον διακρίνετε τα δέντρα βλέπετε και τα σύνορα. Ναι αυτός είναι ο ποταμός Έβρος και πέρα από αυτόν είναι Τουρκία.

3) Όχι καλή άποψη του Διδυμοτείχου αλλά μία φωτογραφία όπου μπορείτε να δείτε το τεράστιο τζαμί. Αν τραβήξω κάποια καλή φωτογραφία του Διδυμοτείχου θα την ποστάρω άμεσα για να συμφωνήσετε μαζί μου 🙂 Ο χρόνος βλέπετε όποτε έφτανα εδώ ήταν ελάχιστος.

it’s all Soufli to me

Ο μοναχικός καβαλάρης, ο ακούραστος φαντάρος , ο παλαίμαχος στρατιώτης ξεκίνησε από το ηλιόλουστο αλλά κρύο στρατόπεδο της Τρίπολης για να εκπληρώσει τον σκοπό για τον οποίο είχε γεννηθεί και εκπαιδευτεί σκληρά. Το 24ωρο ταξίδι δεν τον κατέβαλε καθόλου παρόλες τις αντιξοότητες. Ύπνος πάνω σε σάκους και βαλίτσες, μέσα σε κάπνα που έκανε την ατμόσφαιρα πιο αποπνικτική σε συνδυασμό με τον ιδρώτα και τις αλλεπάλληλες ριπές αερίων των συναδέλφων του. Στιγμή δεν λύγησε παρά προχώρησε προς την πύλη που αχνοφαινόταν μπροστά του.

Το στρατόπεδο μικρό αλλά πιο οικίο σε σχέση με το Κέντρο. Αν το πείραξε κάτι ίσως ήταν που οι παρέες από το Κέντρο σπάσαν και τώρα πάλι από την αρχή. Όμως οι δυσκολίες είναι για να τις αντιμετωπίζουμε. Ακόμη δεν γνωρίζει πώς θα είναι τα πράγματα γιατί η πραγματική καθημερινότητα θα ξεκινήσει μετά τις γιορτές. Του το παν οι «παλιοί» αυτό. Μετά τις γιορτές θα πήξεις στη σκοπιά ψάρι. Μέχρι στιγμής ήρεμα.

Το Σουφλί μία επίπεδη και ήρεμη κωμόπολη. Παρότι εορταστική η ατμόσφαιρα ο κόσμος δεν κυκλοφορεί ακόμη και την παραμονή. Σαν το κέντρο της Αθήνας μετά τις συγκρούσεις των ημερών φέτος. Δεν είναι το κρύο. Το κρύο εδώ υπάρχει αλλά δεν το νοιώθεις. Μπορεί να έχεις -3 αλλά είναι γλυκό κι όχι τσουχτερό. Σε αντίθεση με την Τρίπολη που «κρατάει ξυράφι».

Οι «παλιοί» τον πληροφορούν ότι γενικά έτσι είναι οι κάτοικοι εδώ. Δεν είναι ότι δεν είναι ευγενικοί απλά δεν τους βλέπεις εύκολα εκτός σπιτιού. Συνήθως όποιος είναι φαντάρος εδώ πάει αλλού για να βρει κόσμο. Αν έχει λεφτά ή αμάξι κατεβαίνει Αλεξανδρούπολη ή Διδυμότοιχο αλλιώς την βγάζει στις 3-5 καφετέριες της περιοχής.

Ο ήρωάς μας διαπιστώνει ότι παρόλη την ερημιά και ησυχία το Σουφλί είναι ωραίο μέρος για φωτογραφίες. Σε αυτό συντελούν τόσο τα αρκετά παλιά σπιτάκια (πολλά αγροτικού τύπου) καθώς και το απέραντο του ορίζοντα. Ένα κομμάτι των συνόρων που δεν έχει σύνορα για το μάτι. Κοιτάς μακρυά σαν να είσαι σε ένα λιμάνι περιτριγυρισμένο από μία πράσινη ομιχλώδη θάλασσα.

υγ1 αύριο μάλλον παίρνω όπλο και σκοπιά

υγ2 να επισκευτείτε όποτε μπορέσετε ερχόμενοι εδώ το νιόφυτο μουσειο του μεταξιού (3 μηνών είναι ήδη)