«Χαιρετίσματα στο θείο» , «Το φάντασμα του Ναζισμού» καθώς και μία μικρή ανάλυση περί μετεμψύχωσης – ναζισμού

  Τώρα τελευταία έπεσε στα χέρια ένα παλιό βιβλίο που μου έκαναν δώρο , το «Χαιρετίσματα στο θείο« του Ντάνιελ Τσαβαρία. Το πρώτο κεφάλαιο ομολογώ με δυσκόλεψε και έκανα αρκετό καιρό να το αρχίσω. Όμως από το δεύτερο και μετά ο «κώδικας» του βιβλίου άρχισε να ξεδιπλώνεται. Τα περισσότερα κεφάλαια είναι μικρά και σε  σύνολο αγγίζουν τα 90 και κάτι (το χω δανείσει αυτή τη στιγμή και δεν το χω εύκαιρο). Μία γρήγορη περιγραφή της πλοκής του βιβλίου θα έλεγα ότι αποτελεί η «Ανατομία του φασισμού». Το βιβλίο αποτελεί κάτι τέτοιο, μας παρουσιάζει την γένεση και την πορεία των ηρώων – μελανοχιτώνων και ταυτόχρονα τις βασικές αρχές της ιδεολογίας τους. Η βασική ραχοκοκαλιά είναι αυτή ενώ ταυτόχρονα ξετυλίγονται γύρω της παράλληλες ιστορίες σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και τόπους, από την εποχή του τέλους(;) της Αποικιοκρατίας έως την πτώση του Ανατολικού μπλοκ, και από την Λατινική Αμερική έως την Κούβα και την Ισπανία του Φράνκο. Δεν πρόκειται για ένα διδακτικό βιβλίο, δεν μας κουνάει το δάκτυλο ο συγγραφέας. Ο Τσαβαρία απλά μας παρουσιάζει τους ήρωες σαν σ’ ένα περιπετειώδες ντοκιμαντέρ. Μας κάνει κοινωνούς της (φασιστικής) ιδεολογίας και της ψυχολογίας τους. Η εμμονή με τον ρομαντικό ήρωα – ιππότη που αψηφά τον θάνατο, του εκλεκτού, είναι εδώ, πανταχού παρούσα και ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας. Τα συμπεράσματα όμως είναι δικά μας.

Παρότι είναι ένα βιβλίο για απαιτητικούς αναγνώστες το κείμενο ρέει χωρίς διακοπή. Είναι λίγες φορές που εντόπισα να υπάρχει «κοιλιά» και αυτό όχι για πολύ.  Η μετάφραση (κι όχι μόνο) του Κρίτων Ηλιόπουλου είναι πάρα πολύ καλή δίνοντάς μας πολλές και χρήσιμες πληροφορίες για γεγονότα και πρόσωπα που αναφέρονται μέσα στο βιβλίο. Γενικά οι εκδόσεις Opera έχουν κάνει μία πολύ καλή δουλειά μια και το πολυσέλιδο βιβλίο διαβάζεται άνετα χωρίς να καταστρέφεται.

μικρή σημείωση: ο «Τροπικός του Αιγόκερω» μετά από το «Χαιρετίσματα στο θείο» μου φάνηκε πιο βατό και εύκολο.

  Αφού είχα τελειώσει με το βιβλίο του Τσαβαρία άκουσα σε ραδιοφωνική εκπομπή δημοσιογράφου Γιώρχου Σαχίνη για την μελέτη του Βαγγέλη Τζούκα  «Το φάντασμα του Ναζισμού» από τις εκδόσεις Εστία.

  Μία μικρή αλλά συμπυκνωμένη μελέτη τόσο για την γένεση αλλά και για την συνεχόμενη παρουσία της μυθολογίας και ιδεολογίας του ναζισμού στην λογοτεχνία και την μουσική αλλά και όχι μόνο. Θα το προτιμούσα ίσως λίγο πιο αναλυτικό και επικαιροποιημένο στο τελευταίο του κεφάλαιο όπου μας δίνει μία μικρή γεύση για το πώς η «ελαφριά» διασκέδαση μας κάνει κοινων@ς της ναζιστικής ιδεολογίας και νοοτροπίας, έτοιμ@ς να αποδεχθούμε πιο εύκολα μία επερχόμενη επανεμφάνισή της.

  Κάθε κεφάλαιο το ακολουθεί μία αναλυτικότατη βιβλιογραφία, ακόμα και στην Εισαγωγή, δίνοντάς μας την σκυτάλη να κάνουμε την δική μας έρευνα και αναζήτηση πάνω στο θέμα. Το κείμενο είναι καλογραμμένο και ως προς το θέμα του ρέει γρήγορα, δίνοντας με εύκολο τρόπο τις πληροφορίες του χωρίς να είναι ρηχό.

  Τελειώνοντας το συγκεκριμένο βιβλίο αλλά και από προσωπική μου πείρα διαπίστωσα πιο ουσιαστικά την όχι και τόσο αθώα φύση πολλών παραφυσικών και παραϊστορικών θεωριών (κοίλη γη, μετεμψύχωση από οπαδούς της Νέας Εποχής, απόρριψη της Ινδοευρωπαϊκής καταγωγής των ελληνικών φύλων, εξωγήινη καταγωγή του ανθρώπου κτλ). Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές από αυτές έχουν ως δομικό στοιχείο τον «εκλεκτό».

   Ως άθεος οι διάφορες παραδόσεις/θρησκείες μου φαίνονται πολύ ενδιαφέρουσες για το τρόπο κατανόησης του κόσμου και της ζωής από τον άνθρωπο. Σε ένα μεγάλο βαθμό σέβομαι την ανάγκη του ανθρώπου να πιαστεί από κάπου. Ο θάνατος είναι κάτι που είναι βαρύ, είτε πιστεύεις είτε όχι. Όμως στην περίπτωση της μετεμψύχωσης έχω ακούσει φοβερές φασιστικές και ρατσιστικές αναλύσεις  που θα μπορούσαν να δώσουν το τέλειο άλλοθι στους οπαδούς της. Έχω ακούσει το λοιπόν ότι το άτομο το οποίο έχει μία δυστυχισμένη παρούσα ζωή ουσιαστικά «πληρώνει» τα αμαρτήματα μίας προηγούμενης ζωής. Δηλαδή βλέπετε έναν άνθρωπο να έχει καρκίνο; Ένα παιδάκι να το βιάζουν; Μην τους λυπάστε ή τους βοηθάτε. Ουσιαστικά αποτελούν ψυχές που πληρώνουν για τα κρίματα των προηγούμενων ζωών τους. Μάλιστα φτάνουν αρκετοί από αυτούς (που πάντα είναι απολιτίκ και ελαφρείς), να υποστηρίζουν ότι η Αφρική αποτελεί την αποθήκη των καταραμένων ψυχών. Το τέλειο υπερφυσικό άλλοθι κάθε ρατσιστή για τον μισανθρωπισμό του.

Μην σας ακούγεται τόσο τραβηγμένο. Αντίστοιχα άλλοθι είχαν φτιάξει και οι Ναζί για να δικαιολογήσουν τα εγκλήματά τους. Βάφτισαν κατώτερες φυλές, αντικειμενοποίησαν τον διαφορετικό άνθρωπο για να μπορούν πιο εύκολα να τον εξοντώσουν. Κι αυτό είναι το βασικό συστατικό του Ναζισμού που τον κάνει την χείριστη από της απολυταρχικές ιδεολογίες. Πολιτικοποιεί το έγκλημα. Είναι δομικό συστατικό του η αντικειμενοποίηση και η εξόντωση του διαφορετικού ανθρώπου (όχι απλά του αντιπάλου – χωρίς αυτό να είναι λίγο).

  Και όπως πάντα μετά κάθε μεγάλο έγκλημα οι περισσότερ@ δηλώνουν άγνοια. Δεν έχουμε όμως τέτοια πολυτέλεια εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Ο δεινοσαυρος ή ο δρακος της Μυκονου

Ειναι περιεργα τα παιχνιδια  της φυσης. Ενα απλο υλικο, ο βραχος, σμιλεύεται απο  το νερο, τον αερα και με το χρονο σχηματιζονται μορφες που ενεργοποιουν φαντασια μας. 

Ενα τετοιο φυσικο γλυπτο ειναι και αυτο εδω που εντοπισα σε μια παραλια της Μυκονου.

Ο δρακος της Μυκόνου


Θα μπορουσε να ειναι τα απομεινάρια ενός απολιθωμένου σκελετου δεινοσαυρου. Απο την αλλη, και με την λογικη του μυθου και του παραμυθιου, θα μπορουσε να ‘ναι ενας αρχαιος δρακοντας που νικηθηκε σε μια μαχη ή που κοιμαται και περιμενει τη στιγμη για να ξυπνησει.

 Καπως ετσι θα γεννησαν οι πρωτοι ανθρωποι τους μυθους και αρχισαν να κατακτουν το εργαλειο της φαντασιας και να σμιλεψουν με την σειρα τους την πραγματικοτητα.

ω πόσο ευλογημένη η πόλη του Πειραιά

Ω πόσο ευλογημένη η πόλη του Πειραιά. Με τα τόσα αυτοκίνητα φυτεμένα ευλαβικά στις διαβάσεις. Τόσο αγέρωχα και ιερά που δεν τολμά να τ αγγίξει ούτε ένας γεωπόνος. Να τα μεταφυτέψει έστω λίγο πιο πέρα. Φυσικά για ξυλοκόπο κανείς να μην μιλήσει. Ποιος θα αγγίξει την ιερή τροχοφόρα αγελάδα μας;

Όσο για τα δέντρα. Πόσο αναίσχυντα τολμούν να θέλουν να παρκάρουν πάνω σε πλατείες. Άθλια η τόλμη τους, ίδια με την όψη τους. Και έχουμε κάνει τόσες προσπάθειες να τα συνετίσουμε με γρήγορο κούρεμα, σχεδόν σύριζα. Μα εκεί επιμένουν, όσους τροχονόμους με πριόνια κι τους στείλουμε.

Πόσο ευλογημένη η πόλη του Πειραιά , να ζει στο παρελθόν, αλλά να μην ξέρει ποιοι ονειρεύτηκαν στο λιμάνι της. Να μην γνωρίζει ούτε έναν από τους προγόνους. Μια πόλη θρυλική να ζει σε μία αιώνια άγνοια.

Ω πόσο ευλογημένη η πόλη του Πειραιά. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το λιοντάρι της είναι έτοιμο να κλάψει.

είναι το Πολυτεχνείο επίκαιρο;

η απάντησή μου είναι άμεση. Ναι.

Όσο τα βασικά αιτήματα του δεν έχουν γίνει κοινό αγαθό θα είναι πάντα επίκαιρο.

Ψωμί; ελάχιστοι το έχουν πια σίγουρο

Παιδεία; ολοένα και λιγότεροι επίσης

Ελευθερία; ολοένα και λιγοστεύει

Εθνική Ανεξαρτησία; Ε στην μπαμπανία δεν μιλάνε για σχοινί

πολυτεχνείο

-//-

Ίσως κάποια στιγμή συνειδητοποιήσουμε ότι η Δημοκρατία δεν διορθώνεται με δικτατορίες αλλά με πολίτες. Είναι δύσκολη δουλειά να είσαι πολίτης. Θέλει να είσαι υπεύθυνος για λάθη της κοινωνίας στην οποία ζεις και να προσπαθείς να τα διορθώσεις.

 

-//-

Κάθε χρόνο θέλω να χαιρετήσω αυτά τα παιδιά που αψήφησαν την γενικευμένη μαλάκυνση. Που θέλησαν να αφήσουν την βολή τους.

Είναι εύκολο να κρίνεις. Πολύ πιο δύσκολο να δρας.

-//-

κάθε χρόνο , τέτοια εποχή , μου ρχονται στο νου οι στίχοι του Αναγνωστάκη

και δυστυχώς σε κάθε οθόνη, σε κάθε βήμα τους βρίσκω ακόμη επίκαιρους

Φοβάμαι

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου ‘κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

-//-

Κλείνω με ένα τραγούδι που. Δεν έχω να πω κάτι. Αν μπορείς να αισθανθείς κάτι απλά θα το αισθανθείς. Κι είναι πολύς ο καιρός που οι άνθρωποι κάθισαν να αφουγκραστούν την ψυχή τους. Φοβήθηκαν να πονέσουν και δεν συνειδητοποίησαν ότι μόλις είχαν πεθάνει. Θέλει θάρρος να ζεις. Ειδικά ελεύθερος.

Το ακούω και σκέφτομαι ότι περπατάμε μαζί. Χέρι χέρι τραγουδώντας. Πόση δύναμη έχει ένα τραγούδι. Σας ευχαριστώ. Αν έχει νόημα ένα ευχαριστώ. Δεν σας γνώρισα αλλά… κάτι λίγο από την ομορφιά σας γεύτηκα κι εγώ. Μία ομορφιά γλυκιά σαν στίχος, βήμα , χτύπος.

-//-

Αυτοί/-ες τότε έκαναν ότι έπρεπε για να ξεπλύνουν μία ξεφτιλισμένη κοινωνία. Μην τους λοιδορείς γιατί εσύ υπήρξες ή έχεις υπάρξει ή θα είσαι ανάξιος/-α.

Αλλά πιο ωραία στα χώνει ο πιτσιρίκος.

Ερείπια

Η ιστορία με τις «οροθετικές» γυναίκες , είναι μία από εκείνες τις περιπτώσεις ντροπής της ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς φόβο και με εντελώς ανθρωποφαγικές λογικές, με τον σεξισμό να ξεχειλίζει σε κάθε βήμα και λέξη, έστησε στον τοίχο 50 γυναίκες. Ο τότε υπουργός-συνταγματολόγος, έναν σκουπίδι της λογικής και της κοινωνίας ,καθαρά για να τροφοδοτήσει τον αριβισμό του , χρησιμοποίησε το σύστημα υγείας και το μετέτρεψε σε ναζιστικό εργαλείο όπου αντί να βοηθήσει τα απομονωμένα και άρρωστα άτομα, προσπαθούσε να τα στοχεύσει και να τα εξολοθρεύσει, φορτώνοντας πάνω τους τα όποια κρίματα αυτής της σαπισμένης κοινωνίας.

Η γυναίκα, και πιο συγκεκριμένα η γυναίκα μετανάστης ή χρήστρια ουσιών , ως εικόνα, ταυτίστηκε με την πουτάνα, με το φτηνό δοχειόσπερμα. Κανείς δεν έψαξε τον δράστη. Τον όποιο «καλό οικογενειάρχη» που πανεύκολα θα βίαζε (όχι απλά θα πήγαινε) με μία πόρνη-χρήστρια χωρίς προφυλάξεις. Σχεδόν πέρασε από τις ειδήσεις ως ανδρικό δικαίωμα να συμβαίνει αυτό. Το δικαίωμα στον φτηνό βιασμό.

Όμως στο ντοκιμαντέρ που ακολουθεί τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα διότι μαθαίνουμε ότι τελικά αυτές οι γυναίκες κατά μεγάλο ποσοστό δεν ήταν καν χρήστριες, δεν ήταν καν πόρνες. Έτυχε απλά να είναι στο δρόμο ενός επίδοξου υπουργού. Ενός υπουργού που να μην ξεχνάμε, είχε απηυδήσει ότι δεν πεθαίνουν γρήγορα οι συνταξιούχοι/-ες. Μία κοινωνία για ξέρασμα. Από τότε.

Κι αν φαίνονται πομπώδεις αυτές οι λέξεις δείτε το παρακάτω βίντεο.

το ελληνικό και το μέλλον(;) του

Δυστυχώς οι ολυμπιακοί αγώνες πέρα από την μικρή ανάπτυξη που μπορεί να έφεραν ,κυρίως σε επίπεδο συγκοινωνίας αποτέλεσαν και το εφαλτήριο ξεπουλήματος οποιασδήποτε δημόσιας περιουσίας. Πρώτο τέτοιο δείγμα αποτέλεσε το Mall. Ένα ολυμπιακό ακίνητο που φτιάχτηκε μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες. Μετά τα ίδια τα ολυμπιακά ακίνητα που τα παράτησαν στο έλεος του θεού αντί να αξιοποιηθούν για το δημόσιο συμφέρον.
Το ελληνικό αποτελεί επίσης μία άλλη περίπτωση. Μετά την δικαιολογημένη μεταφορά του αεροδρομίου στα Σπάτα αφέθηκε κι αυτό στο έλεος του θεού. Θα μπορούσε να έχει πολλές χρήσεις. Δεν έχει. Οι όποιες ιδέες χρήσης ως Μητροπολιτικού πάρκου απορρίφθηκαν ως μη πραγματοποιήσιμες. Το μόνο που είναι πραγματοποιήσιμο είναι να ιδιωτικοποιηθεί. Αν κι αν το δεις λίγο πιο αφαιρετικά απλά οι έχοντες τα πουλούν στους εαυτούς τους και πληρώνουμε εμείς. Πιο αναλυτικά όμως στο βίντεο καθώς και στην σελίδα του στο γιουτιούμπ που έχει και περισσότερες πληροφορίες, όπου μπορείτε να πληροφορηθείτε και για το σχέδιο αξιοποίησής του ως Μητροπολιτικού πάρκου που είχε κάνει το Μετσόβιο.

η φαντασία της και η σημασία της

Η φαντασία είναι μία πολύ παρεξηγημένη έννοια. Σε όλες τις εποχές, χωρίς η εποχή μας να αποτελεί εξαίρεση ,θεωρείται ότι  αποτελεί κατάλοιπο της παιδικής μας ηλικίας.  Κι ότι αφορά ανώριμα άτομα κι αιθεροβάμονες . Κι επειδή ολοένα η λογικίστικη αντίληψη γίνεται κοινός λόγος και τρόπος σκέψης, οι άνθρωποι συνηθίζουμε να κοιτάμε τις εξελίξεις σε έναν βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα. Μάλιστα παρότι αυτή η αντίληψη , η λογικίστικη, ευαγγελίζεται έναν κόσμο με συνεχή πρόοδο τελικά οδηγεί σε μία στασιμότητα κι αντιπαραγωγικότητα.

Όμως μιλούσα για τη φαντασία. Κι οι πιο ειδικοί είναι πρώτοι απ΄όλους τα παιδιά. Στην παιδική μας ηλικία η φαντασία είναι ένα από τα βασικά μας εργαλεία κατανόησης του κόσμου. Είναι ο τρόπος μας να αντιληφθούμε  την πραγματικότητα και είτε να την αντιμετωπίσουμε είτε να την γευτούμε. Το παράξενο είναι ότι αυτό το εργαλείο τιθασεύεται στο σχολείο και πολλές φορές εκμηδενίζεται.

Την προσωπική αλλά και κοινωνική σημασία της φαντασίας μας της εξηγεί ένας δεύτερος στην βαθμίδα ειδικός, ο συγγραφέας – παραμυθάς Ευγένιος Τριβιζάς στο παρακάτω βίντεο από το TedEx της Αθήνας που έγινε το 2013.

Προσωπικά μου έκανε εντύπωση η συσχέτιση της φαντασίας με την επιστήμη. Δεν  είχα συνειδητοποιήσει την σημασία της και πόσο ουσιαστική είναι για την εξέλιξη της επιστήμης αυτό το εργαλείο.

Θυμήθηκα αυτή τη διάλεξη βλέποντας τελευταία το Cosmos όπου ο παρουσιαστής μας καλεί να φανταστούμε για να κατανοήσουμε αυτά που θα μας πει.

Κλείνοντας δεν θα μπορούσα σε μία ανάρτηση που αφορά την φαντασία να μην έχω το παρακάτω βίντεο. Ένα μικρό κοριτσάκι από την Γαλλία μας αφηγείται μία φανταστική ιστορία που έχει πλάσει με το μυαλό του. Μέσα από την αθώα τυπικά αφήγηση προσέξτε πόσες παρατηρήσεις έχει κάνει, καθώς και τις αντιλήψεις για τον κόσμο γύρω της. Απλά εκπληκτική.

 

«Κάποιες φορές απορώ πώς μπορούν να υπάρχουν τόσα έξυπνα παιδιά και τόσοι απελπιστικά ηλίθιοι ενήλικες.»

Νομίζω ότι το είπε ο Αλέξανδρος Δουμάς ο γιος.