ζωή σημαίνει διεκδίκηση (μέρος 2)

όταν έγιναν τα γεγονότα με την εισβολή στους χώρους των καταλήψεων ήμουν μακρυά από την Αθήνα. αλλά και να ήμουν δεν είμαι από τα πιο συγκρουσιακά άτομα. η αλληλεγγύη μου είναι στο να μιλώ για αυτά. να τα διαδίδω. όσο μπορώ να μην σιωπώ.

όταν ήμουν το λοιπόν εκτός Αθηνών είχε γίνει μία πορεία συμπαράστασης στην κατάληψη της villa amalias. μία πορεία που θάψανε τα κανάλια και ο περισσότερος τύπος.

η ομάδα διακόπτες ευτυχώς το κινηματογράφησε οπότε έχει υπάρξει υλικό με αυτήν την πορεία που πραγματικά με εντυπωσίασε.

γεγονότα προετοιμάζονται και θα είναι πιο δυναμικά στο μέλλον. δυστυχώς η παλιά Ελλάδα είναι ένα ζόμπι (ούτε καν βαμπίρ), μία νεκροζώντανη μαριονέτα. πεθαίνοντας θέλει να πάρει μαζί της τους όποιους σπόρους αμφισβήτησής της.  δεν διψά για ζωή αλλά για θάνατο , καθώς αποσύρεται.

υγ ναι το έχω ξαναβάλει το βίντεο. αλλά δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε αυτό ξανά.

Advertisements

ζωή σημαίνει διεκδίκηση

υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ζουν αξιοπρεπείς. να ζουν. να διεκδικούν.

την ζωή καθημερινά την διεκδικούμε και μαζί την αξιοπρέπειά της.

τέτοια άνθρωποι είναι για μένα τα παιδιά της κατάληψης στην βίλα Αμαλίας.

στο παρακάτω βίντεο οι ομάδα διακόπτες μας παρουσιάζει την τυπογραφική κολεκτίβα Rotta η οποία στεγαζόταν στην βίλα Αμαλίας.

ενώ στο παρακάτω βίντεο βλέπουμε την εισβολή της αστυνομίας στην κατάληψη.

 

δυστυχώς σε μία παρασιτική κοινωνία είναι πιο εύκολο να κυνηγάς, να μισείς αυτούς που θέλουν να αναπνέουν, να δημιουργούν, να μην λατρεύουν τα εύκολα όνειρα.

 

τόσα χαμόγελα

τόσα όμορφα χαμόγελα
λουλούδια που θέλουν να 

τα σβήσουν

διότι δεν έμαθαν να εκτιμούν την
 τακτοποιημένη τους

ασχήμια.

τόσα νέα χαμόγελα
και τόσοι νεκροί πίσω

από τα κράνη
που μισούν ότι ανθίζει και δεν επιζητά

την σιωπή.

τόσα χαμόγελα
που δεν μάθανε

την αναπνοή τους
να την αγγίζουν με

ντροπή.

τόσα χαμόγελα
που η

ματιά τους
τολμά να ονειρευτεί.

γι΄αυτό τους μισούν
γι’ αυτό τους χλευάζουν 

οι υποταγμένοι νεκροί

g-reve generale

... rêve générale...

Ντροπή σας Γάλλοι. Ντροπιάζετε όλη την Ευρώπη. Ξέρετε πόσους κόπους έχουμεν κάνει δια τούτη την Ένωση; Με τις απεργίες θα κάμετε μωρέ καλά τούτο τον τόπο; Αλήτες δεν ντρεπόσαστε να μην ακούτε πειθήνια τούτον τον μέγα οραματιστή Σαρκοζί.

Με τις απεργίες τούτες που θα πάμεν; Που θα οδηγηθούμεν; Ποιος θα επισκεφτεί πια την Ευρώπη; Ποιος θα έρθει να επισκεφτεί το Παρίσι , την Αθήνα άμα εσείς και εμείς απεργούμε και κάμομεν φασαρίες σαν ανόητα σχολαριόπαιδα που αρνούνται το μουρουνόλαδο που τους σερβίρουν με τόση αγάπη και στοργή οι κυβερνήσεις τους. Πώς θα λογοδοτήσουν βρε μετά στα αφεντικά τους; Υπάλληλοι είναι κι αυτοί.

Ανταπόκριση του αποσταλμένου ανταποκριτή μας στην Γαλλία μας δίνει τις παρακάτω αποκλειστικές πληροφορίες:

Πάγκαλος και κύριος Μανωλίδου αποκλείστηκαν από αλήτες διαδηλωτές και δεν μπόρεσαν όπως είναι προσωπικό τους δικαίωμα, να απολαύσουν τον καφέ και το ουισκάκι τους με τρεις ζάχαρες και παγάκια στον πύργο του Άιφελ. Ο κύριος Σαρκοζί ζήτησε συγνώμη και υποσχέθηκε να λυθεί άμεσα το θέμα.

Επίσης ο κύριος Σαρκοζί καλείται να ζητά την βοήθεια των ελληνικών ΜΑΤ εντυπωσιασμένος τα μάλα από τις τελευταίες τους επιτυχίες. Ο Γεώργιος Παπανδρέου νιώθει αλληλέγγυος προς τον γαλλικό λαό και στα αιτήματά του ενώ παράλληλα ενημέρωσε τον κύριο Σαρκοζί ότι θα αποστείλει άμεσα τις δυνάμεις των ηρωικών ΜΑΤ αλλά και ομάδα των υποβρύχιων καταστροφών για να καταστείλουν τους αλήτες απεργούς και διαδηλωτές.

Η άμεση αντίδραση είχε ως αποτέλεσμα την άμεση σύνθεση καινούριων τραγουδιών από την κυρία Σαρκοζί που υποσχέθηκε τον καινούριο της σιντί να είναι αφιερωμένο στο ΠΑΣΟΚ και να έχει τίτλο Giorgos j’ adore.

Επίσης η γαλλική αστυνομία  εντυπωσιάζεται και ετοιμάζεται να διεξάγει τελετή μετά το πέρας των εξελίξεων για αδερφοποίηση των δύο σωμάτων, του γαλλικού και του ελληνικού. Ενώ τίθεται θέμα για ενοποίηση των  αδερφών τμημάτων μέσω του προγράμματος των περικοπών των δημόσιων ελλειμμάτων. Το καινούριο σώμα των ΜΑΤ θα είναι δίχρωμα και θα είναι χακομαύρο ως δήλωση των πραγματικών ριζών αυτών των σωμάτων.

Και πριν ο κόκκορας γίνει κρασάτος… ο Καίσαρ αναφώνησε alea jasta est και αποχώρησε.

η φωτογραφία ανήκει στον  serge grosclaude

μία μικρή αναδρομή

«Αυτό που φοβάται περισσότερο ένας μη Εβραίος Αμερικανός όταν μιλάει για την Παλαιστινιακή Αντίσταση, είναι ότι μπορεί να κατηγορηθεί για αντισιωνισμό. Ο λαός του Ισραήλ υποφέρει και οι Εβραίοι ξέρουν καλά τι θα πει καταπίεση εδώ και πολλά χρόνια. Έχουμε ακόμα κάποια ευθύνη γι’ αυτό, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να τραβήξουμε μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πολιτική του Ισραήλ ως κράτους και τον Εβραϊκό λαό. Αυτό δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυΐα για να το καταλάβεις, αλλά υπάρχει πολύ μεγάλη πίεση με σκοπό να συγχωνευτούν αυτά τα δύο. Εγώ αναρωτιέμαι, ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί το να ταυτίζουμε την ισραηλινή πολιτική με ολόκληρο το Εβραϊκό έθνος;»


» Βρίσκομαι στην Παλαιστίνη εδώ και δύο εβδομάδες και μία ώρα, κι ακόμα δεν βρίσκω τις λέξεις για να περιγράψω αυτά που βλέπω. Δεν ξέρω αν πολλά απ’ τα παιδιά εδώ έχουν ζήσει ποτέ χωρίς τρύπες από οβίδες των τανκς στους τοίχους τους. Νομίζω ότι ακόμα και το μικρότερο απ’ αυτά τα παιδιά καταλαβαίνει ότι η ζωή δεν είναι έτσι παντού. Λατρεύουν να με βάζουν να εξασκώ τα περιορισμένα αραβικά μου. Σήμερα προσπάθησα να μάθω να λέω, «ο Μπους είναι ένα πιόνι», αλλά δεν νομίζω ότι μεταφράστηκε σωστά. Αλλά τέλος πάντων, υπάρχουν οχτάχρονα εδώ πιο συνειδητοποιημένα για τους μηχανισμούς της παγκόσμιας δομής της εξουσίας απ’ όσο ήμουν εγώ μόλις λίγα χρόνια πριν – τουλάχιστον σ’ ότι αφορά το Ισραήλ.

Τίποτε δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει για την πραγματικότητα της κατάστασης εδώ. Απλώς δεν μπορείς να το φανταστείς αν δεν το έχεις δει. Κι ακόμα και τότε η εμπειρία σου δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα: τι γίνεται με τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε ο ισραηλινός στρατός εάν πυροβολούσε έναν άοπλο Αμερικανό πολίτη, το γεγονός ότι εγώ έχω λεφτά να αγοράσω νερό ενώ ο στρατός καταστρέφει τα πηγάδια και, φυσικά, το γεγονός ότι εγώ έχω την επιλογή να φύγω. Εμένα μου επιτρέπεται να δω τον ωκεανό.»

Τα παραπάνω κείμενα είναι αποσπάσματα από το βιβλίο της παράστασης»  «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι», εκδόσεις Αιώρα. Η παράσταση βασίστηκε στο ημερολόγιο και την ηλεκτρονική αλληλογραφία της Ρέιτσελ Κόρι, ακτιβίστριας που δολοφονήθηκε από μπουλντόζα που πέρασε από πάνω της καθώς εκείνη με άλλους ακτιβιστές προσπαθούσε να εμποδίσει την κατεδάφιση ενός σπιτιού μίας οικογένειας Παλαιστινίων στις 16 Μαρτίου 2003.

άλλη η εικόνα στις ειδήσεις των 8 κι άλλο η πραγματικότητα.  στα ψιλά των εφημερίδων ακόμη σκοτώνονται στο ιράκ , στο αφγανιστάν. στην σομαλία χτες σκοτώθηκαν 28 άτομα και τραυματίστηκαν 60. στα ψιλά πάντα. δεν πουλάει βλέπεις γιατί δεν είμαστε εμείς, γιατί συνηθίσαμε και τον θάνατο τον κοστολογήσαμε με διαφημίσεις. δεν το συνειδητοποίησα τώρα, πάντα γινόταν. και πάντα αυτούς που προσπαθούσαν να βοηθήσουν να αλλάξει η κατάσταση τους πυροβολούσαν από παντού. ποιος είσαι εσύ τάχα που προσπαθείς να μας βγάλεις από την συνήθεια… από την αγία μας συνήθεια.

σάμπως εμείς πεθάναμε;

δυστυχώς ο φανατισμός νίκησε την αξιοπρέπεια. και δεν αφορά μόνο τον ένα πόλο αυτό.

όχι άλλη ανοχή

Στην πορεία δεν πήγα. Όχι γιατί δεν ήθελα αλλά διότι κάποια αναπνευστικά κουσούρια από παλιές πορείες δεν με αφήνουν. Όταν άκουσα για τους νεκρούς ένιωσα να χάνεται η γη. Κατευθείαν σκέφτηκα τους ανθρώπους τους. Να πάει ο άνθρωπό σου στην δουλειά και να σου πουν ξαφνικά ότι… πάει. Δεν ξέρω αν είναι προβοκάτσια ή όχι (αν και πιστεύω ότι είναι γιατί πολύ ακριβείς ήταν αυτοί οι εμπρησμοί. Θα θελα όμως να δω να τιμωρούνται οι ένοχοι. Είτε είναι ανεγκέφαλοι είτε όχι δεν νομίζω ότι έχει σημασία. Δολοφόνοι είναι. Δολοφονία ήταν αυτό. Και δυστυχώς έχουμε παρασυνηθίσει σε αυτή την τυφλή βία. Σκεφτείτε πόσα θύματα αθώα μετράμε τελευταία. Είναι ένα θέμα που θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία. Το οφείλουμε σε όλους αυτούς τους νεκρούς.

Άλλο όμως αυτό κι άλλο η εκμετάλλευση του θανάτου τους από τα διάφορα κοράκια κυρίως πατριδοκάπηλα.

Η κοινωνία φυσικά και πρέπει να διεκδικεί ασχέτως τι λένε τα διάφορα παπαγαλάκια που κρύβουν πολλά μα πάρα πολλά. Δεν είναι ανευθυνότητα να διεκδικείς όπως ειπώθηκε από τον κατεξοχήν ανεύθυνο πρωθυπουργό GAP. Ανευθυνότητα είναι η απροκάλυπτη ατιμωρησία, ο βοναπαρτισμός. Ανευθυνότητα είναι να μιλάς για βία ενώ εφαρμόζεις βία με όλα τα μέσα.

Συνένοχο προσωπικά στο έγκλημα θα έβαζα και την τράπεζα της marfin. Σύμφωνα με μαρτυρίες δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου, η πόρτα ήταν κλειδωμένη, το σύστημα πυρόσβεσης δεν λειτουργούσε και το κατάστημα λειτουργούσε ενώ υπήρχαν σημάδια για επεισόδια. Όχι δεν αγιοποιώ τα καλόπαιδα. Δολοφόνοι είναι κι αυτό είναι απλά ξεκάθαρο. Αλλά εγώ προσωπικά θεωρώ και υπεύθυνη την τράπεζα που δεν προστάτεψε τους υπαλλήλους της. Είναι μία αφορμή , άσχημη αφορμή, να διερευνηθούν κι άλλες εταιρίες και οργανισμοί για το κατά πόσο πληρούν τις προϋποθέσεις τα κτήρια στα οποία στεγάζονται και λειτουργούν.

Είναι βασικό χαρακτηριστικό μας η ανοχή. Παλικαρίζουμε αλλά στην κρίσιμη στιγμή ανεχόμαστε καταστάσεις. Ανεχόμαστε την βία από όπου κι προέρχεται. Ανεχόμαστε τη λαμογιά. Ανεχόμαστε την διαπλοκή, την παραβατικότητα. Ανεχόμαστε καταστάσεις που μας υποβαθμίζουν. Για αυτό ίσως το τραγούδι του κυρ Μέντιου να μας συγκινεί τόσο. Ανεχόμαστε κι ας μας πονάει το σαμάρι. Φταίμε για αυτό. Κι αυτή η ανοχή έχει θύματα, ανάμεσά μας, στο παρελθόν, στο παρόν αλλά και στο μέλλον μας.

Αν δεν είχαμε αυτή την αυτιστική ανοχή ίσως να μην θρηνούσαμε ούτε τους τρεις υπαλλήλους της marfin , ούτε τον 25χρονο πρόσφυγα , ούτε τον 15χρονο αφγανό.

Να μην το αφήσουμε να περάσει έτσι. Το οφείλουμε έστω και συμβολικά.

Προσωπικά για μένα ήταν παρήγορο που πήγε τόσος κόσμος στην πορεία. Φυσικά είναι ανόητος όποιος πιστεύει ότι όλοι αυτοί ήταν οργανωμένοι οπαδοί. Όμως αυτό το άδικο θανατικό δεν μπορώ να πω ότι μου φεύγει από το μυαλό. Όπως δεν μου φεύγει κι από το μυαλό και το γενικότερο κλίμα βίας τόσο από τους διαδηλωτές όσο κι από την αστυνομία (για τους πιο υποψιασμένους ας ψάξει πώς λειτούργησε η αστυνομία αρκετά πιο μετά και χωρίς να προκαλείται). Η κοινωνία μας βρίσκεται πραγματικά σε αδιέξοδο και δυστυχώς δεν βλέπω από τις πολιτικές δυνάμεις την πρέπουσα σοβαρότητα αλλά κυρίως παραπολιτικά παιχνίδια – ειδικότερα από τους πατριδοκάπηλους.

:-/

διάσπαρτες λίστες και σκέψεις

Απλές απορίες :

  • που πήγαν τα λεφτά των ταμείων; ποιοι τα έφαγαν;
  • ποιοι έφαγαν τις επιχορηγήσεις της Ε.Ε. ;
  • ποιοι ήταν μέσα στο φιάσκο του χρηματιστηρίου;
  • ποιοι συμμετείχαν στον σκάνδαλο της siemens
  • το ίδιο και για το Βατοπέδι
  • ο δημοσιογράφος που δέχτηκε μίζα 5 εκατομμύρια ευρώ γιατί κυκλοφορεί ανενόχλητος κι έχει και δική του εφημερίδα;
  • γιατί οι συνδικαλιστές ευτέλησαν την αξία της απεργίας και της διαδήλωσης (φαίνεται άσχετο αλλά δεν είναι);
  • από πότε η δημοκρατία νοείται ως δημοκρατία των ολίγων;
  • γιατί τόση κάψα για το πανεπιστημιακό άσυλο όταν το βουλευτικό παραμένει απείραχτο σε πολύ χοντρά και σοβαρά οικονομικά σκάνδαλα
  • γιατί βουλευτές που μιλάνε με ανακρίβειες και συκοφαντούν και πάνω στις συκοφαντίες στηρίζουν πολιτικές τους δε δέχονται κυρώσεις (λέγε με Άδωνη και Καρατζαφέρη);
  • γιατί εσύ συμπολίτη μου όλο λες ότι μας χρειάζεται μία χούντα μεταθέτοντας απλά την ευθύνη σε άλλους για την ανικανότητά σου να παρέμβεις στην πραγματικότητα και στο μέλλον σου;

όλα τα παραπάνω έχουν στηριχτεί σε μεγάλο βαθμό στην ανύπαρκτη συμμετοχή μας. τους έχουμε αφήσει να μας διαφεντεύουν. δεν τους ελέγχουν και δεν μας φοβούνται. νομίζουμε ότι μπαλώνοντας την κατάσταση με απάθεια και ρουσφέτια ότι λύνουμε τα πράγματα. όμως το μπάλωμα όλο και μεγαλώνει.

δεν είναι πρόβλημα η δημοκρατία όπως η λαοπλάνοι δεξιοί και  ακροδεξίοι διατυμπανίζουν. και αυτή τη στιγμή έχουμε πρόβλημα γιατί υπάρχει έλλειμα δημοκρατίας. δημοκρατία δεν είναι ψηφίζω κάθε 4 χρόνια ή 3 και μετά τελείωσε. αυτοί που είναι από πάνω πρέπει να ελέγχονται. από εμάς. δεν γίνεται να ανεχόμαστε να έχουν παιχτεί και να παίζονται στις πλάτες μας εκατομμύρια από πολλά λαμόγια που δηλητηρίαζαν και δηλητηριάζουν την κοινωνία μας και εμείς να μένουμε απαθείς. αν δεν προστατεύουμε την ζωή μας πώς θα προστατεύσουμε την ζωή των παιδιών μας, των δικών μας ανθρώπων; η απομόνωση είναι η παγίδα, γλυκιά παγίδα. ο καθένας για τον εαυτόν του. από την εποχή που είχαμε φτάσει η κοινωνία να ελέγχει κάθε κίνησή μας (εξίσου παράλογο) έχουμε φτάσει στην εποχή που συγκροτούμε μία κατακερματισμένη κοινωνία. ακόμη και σε μία πολυκατοικία δεν μπορούν να συνεννοηθούν για τα βασικά σε μία συνέλευση.

όχι άλλη απάθεια. αυτή είναι το όπλο τους…