Κακό χιούμορ ή πικρό αντίο;

Πολύ κωλόπαιδο

Το συγκεκριμένο σύνθημα γράφτηκε στο κέντρο του Πειραιά την επομένη του θανάτου του Στάθη Ψάλτη. Όταν το είδα πάγωσα. Μου φάνηκε ηλίθιο και κακόγουστο. Σοκαρίστηκα. Δεν έχει σημασία τι γνώμη έχω για τον ηθοποιό Στάθη Ψάλτη. Μου φάνηκε να ξεπερνά τα όρια κατά πολύ. Ποιος μπορεί να είναι τόσο αναίσθητος;

Τα ξεπερνούσε όμως;

Σε δεύτερη ανάγνωση βγάζει πίκρα. Πικρό χιούμορ που θα ταίριαζε στην λογική της εποχής της βιντεοκασέτας. Όσοι την προλάβαμε γνωρίζουμε την αισθητική της. Χοντροκομμένο αντίο ίσως με διάθεση ξορκισμού του καρκίνου. Σατυρικό αντίο που μόνο οι πραγματικοί του φίλοι-θαυμαστές θα μπορούσαν να σκεφτούν. Ίσως τελικά να μην είναι κακόγουστο. Ίσως ήταν το μόνο ειλικρινές αντίο για τους ξένους αλλά φίλους του. Που ίσως μόνο αυτός θα μπορούσε να καταλάβει και να απαντήσει:

«Ναι πολύ κωλόπαιδο αυτός ο καρκίνος φίλε μου. Αντίο»

αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ, χωρίς να…

ο κόσμος δεν αλλάζει διαφορετικά. δυστυχώς.  δύσκολοι οι καιροί που ρχονται.  όχι μόνο στον τόπο μας αλλά γενικά.

ο ποιητής απλά μας είπε την αλήθεια.

πόσα μέρη και τοπία που περιγράφει αυτό το τραγούδι τα χει καταστρέψει ο … ρεαλισμός. καληνύχτα.

Σαν χτες πριν 133 χρόνια γεννήθηκε ο Πικάσο

Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν από αυτούς που είχαν αφουγκραστεί πλήρως την Γκουέρνικα. Αρχικά μου φάνηκε ένας σωρός από άμορφες μορφές, τρίγωνα και παραλληλόγραμμα άτακτα αφημένα να θέλουν να αποκτήσουν ζωή. Όμως αφήνοντας το μυαλό να αφεθεί ένοιωσα λίγο τον πανικό που κυριαρχούσε μέσα σε αυτό το έργο. Τον πόνο. Την απόγνωση. Αυτός ο πίνακας είναι μία φρίκη. Το απάνθρωπο της ανθρώπινης φύσης είναι εκεί. Η εκβιομηχανοποίηση του πολέμου είναι εκεί. Γραμμές και παραλληλόγραμμα πάνω σε άτακτες γραμμές ζωής. Επιβάλλονται και φέρνουν πόνο.

Αυτά είδα εγώ. Αυτά βλέπω όσο κοιτώ την Γκουέρνικα ή μάλλον την Γκερνίκα του Πικάσο.

Με βοήθησαν όμως πάνω σε όλα αυτά και το μικρό αφιέρωμα από την ομάδα των συντελεστών της ανοιχτής ΕΡΤ3.

Ορίστε και το αφιέρωμα.

 

Η αντίστασή σας παράγει ομορφιά παιδιά , πολιτισμό που τόσο μας λείπει.

μία βροχερή μέρα στον Πειραιά

raining in Piraeus 24/10/2014 01

Νομίζω ότι όλοι την νοιώσαμε αυτή την μπόρα. Και ήταν κανονική μπόρα. Όχι βροχούλα όπως άκουσα. Και ναι είναι φυσιολογικό να βρέχει τέτοια εποχή.Ήδη θα έπρεπε να βρέχει. Όσο και να μην θέλουμε να το συνειδητοποιήσουμε.

Την ώρα της μεγάλης έντασης ήμουν στα κεντρικά ΕΛΤΑ του Πειραιά. Μόλις είχα καταφέρει να στείλω δύο δέματα και να επιστρέψω στη δουλειά μου όταν αντίκρισα ένα τοίχος βροχής κι ένα δρόμο που είχε γίνει ποταμάκι. Δεν γινόταν με τίποτα να βγω έξω κι ας είχα ομπρέλα κι αδιάβροχο. Μάλλον τα βατραχοπέδιλα θα ήταν πιο καλή λύση.

Το παραπάνω βίντεο το τράβηξα περιμένοντας. Δυστυχώς δεν ακούγεται το πόσο δυνατή ήταν η βροχή όμως πιστέψτε ήταν πολύ δυνατή.

Μετά από αρκετή αναμονή κι αφού είχε κάπως ηρεμήσει ξεκίνησα για να επιστρέψω στη δουλειά μου. Στη διαδρομή αντίκρισα πρώτα αυτό το δέντρο που έσπασε από τον άνεμο. Όσοι δεν το γνωρίζουν στο Λιμάνι όταν φυσά… φυσά. Και το δέντρο δεν είναι καν στην παραλία αλλά στην Ηρώων Πολυτεχνείου. Ευτυχώς είχε έρθει ένα συνεργείο , μάλλον, του Δήμου.
raining in Piraeus 24/10/2014 03
raining in Piraeus 24/10/2014 02

Μετά πρόσεξα ότι έχει πέσει το ρεύμα σε όλη την Καλλίπολη. Ένα δείγμα ήταν ότι τα φανάρια ήταν όλα σβηστά, και σε όλους τους κεντρικούς δρόμους κανένα μαγαζί δεν είχε ρεύμα.
raining in Piraeus 24/10/2014 05

Ενώ από κάποια κτίρια είχαν πέσει κομμάτια. Ένα παράδειγμα είναι το κτίριο δίπλα στο κατάστημα της Vodafone όπου μπορείτε να δείτε τα κομμάτια. Ευτυχώς δεν είχαμε θύματα.
raining in Piraeus 24/10/2014 04
Ενώ για το τέλος στην πλατεία Πηγάδας δείτε που το μετέφερε το τούβλο η βροχή , το οποίο δεν πρόσεξα και βάρεσα πέναλτι.
raining in Piraeus 24/10/2014 06
Αυτά τα ολίγα από το Λιμάνι της χώρας. Όπως είπα και στην αρχή δεν ήταν βροχούλα όμως δεν ήμασταν και προετοιμασμένοι. Είχαμε αφεθεί στην καλοκαιρία των προηγούμενων ημερών. Καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι… ο Χειμώνας έρχεται. Ας προετοιμαστούμε.

Σημείωση , δυστυχώς δεν κατάφερα να βγάλω κάποια βίντεο ή φωτογραφίες από το κεντρικό Λιμάνι.Θα ήταν σίγουρα ενδιαφέρουσες.

39ος Απαγορευμένος Λαβύρινθος – Κρίση στην Καρδιά της Ευρωζώνης

Μία πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή του Απαγορευμένου Λαβύρινθου από την Ελεύθερη ΕΡΤ. Δύο πολύ ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις- συζητήσεις σχετικά με την Κρίση στην Καρδιά της Ευρωζώνης καθώς και για το πώς θα πρέπει να την αντιμετωπίσει η Ελλάδα. Στο πρώτο μέρος υπάρχει η συζήτηση με τον Λαπαβίτσα και στο δεύτερο με τον Παναγιώτου. Επειδή είναι σχεδόν δίωρη εκπομπή χρειάζεται υπομονή η οποία όμως θα σε ανταμείψει . Ο Τριανταφυλλίδης με την έναρξη του φθινοπώρου μας προσφέρει μία εκπομπή που μας δίνει την δυνατότητα να δούμε πιο καθαρά τα πράγματα σχετικά με το πρόβλημα στην Ευρώπη. Ειδικά το σημείο που ο Παναγιώτου αναλύει για το ποια όπλα θα χρησιμοποιούσαν οι δανειστές μας στην περίπτωση που τολμούσαμε να αποδεσμευτούμε από το ευρώ καθώς και το ρόλο του ευρώ ως παγκόσμιος σταθεροποιητικός οικονομικός μηχανισμός.

Έχουμε ήδη μπει σε ένα πολύ δύσκολο πολιτικοοικονομικό σκηνικό τόσο ως Ελλάδα όσο και ως Ευρώπη.

ο χαμογελαστός γύφτος

Στον Ηλεκτρικό απόγευμα.

Όπως πάντα τα τελευταία χρόνια θλιμμένες φάτσες, ανέκφραστες, που κοιτούν στο κενό. Που θέλουν να κρυφτούν από την πραγματικότητα. Σέρνονται σε κάθε τους βήμα.

Ίσως το βράδυ να ανεβάσουν κάποια φωτογραφία με κολαριστό χαμόγελο στο φασομπούκι.

Μέσα στο τρένο μπαίνουν δύο γύφτοι. Γύρω στα 60 τους έκοψα. Κουβαλούσαν ψάθα για καρέκλες. Ο ένας φαφούτης. Ίσως μάλιστα να είχε μόνο ένα δόντι.

Όμως χαμογελούσε. Όχι ψεύτικα. Το έβλεπες στα μάτια του. Μία παραφωνία τέτοια που τον φοβηθήκαμε. Εμείς που τα μετράμε όλα.

Πώς γίνεται αυτός , ο τελευταίος,  να μπορεί να είναι τόσο χαμογελαστός, από καρδιάς;

Ίσως ευχηθήκαμε να υπήρχε  και κάποια Ασφάλεια να τον μαζέψει. Τόσο τρομερός.

Φτάσαμε στο τέρμα και κατεβήκαμε γεμάτοι τρόμο που ούτε μία στιγμή δεν τολμάμε να δακρύσουμε αλλά και να χαμογελάσουμε χωρίς να τα περάσουμε από βιτρίνα.

Ίσως τελικά ο γύφτος να ήξερε πολλά και να μας λυπόταν.

το ελληνικό και το μέλλον(;) του

Δυστυχώς οι ολυμπιακοί αγώνες πέρα από την μικρή ανάπτυξη που μπορεί να έφεραν ,κυρίως σε επίπεδο συγκοινωνίας αποτέλεσαν και το εφαλτήριο ξεπουλήματος οποιασδήποτε δημόσιας περιουσίας. Πρώτο τέτοιο δείγμα αποτέλεσε το Mall. Ένα ολυμπιακό ακίνητο που φτιάχτηκε μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες. Μετά τα ίδια τα ολυμπιακά ακίνητα που τα παράτησαν στο έλεος του θεού αντί να αξιοποιηθούν για το δημόσιο συμφέρον.
Το ελληνικό αποτελεί επίσης μία άλλη περίπτωση. Μετά την δικαιολογημένη μεταφορά του αεροδρομίου στα Σπάτα αφέθηκε κι αυτό στο έλεος του θεού. Θα μπορούσε να έχει πολλές χρήσεις. Δεν έχει. Οι όποιες ιδέες χρήσης ως Μητροπολιτικού πάρκου απορρίφθηκαν ως μη πραγματοποιήσιμες. Το μόνο που είναι πραγματοποιήσιμο είναι να ιδιωτικοποιηθεί. Αν κι αν το δεις λίγο πιο αφαιρετικά απλά οι έχοντες τα πουλούν στους εαυτούς τους και πληρώνουμε εμείς. Πιο αναλυτικά όμως στο βίντεο καθώς και στην σελίδα του στο γιουτιούμπ που έχει και περισσότερες πληροφορίες, όπου μπορείτε να πληροφορηθείτε και για το σχέδιο αξιοποίησής του ως Μητροπολιτικού πάρκου που είχε κάνει το Μετσόβιο.