Ο δεινοσαυρος ή ο δρακος της Μυκονου

Ειναι περιεργα τα παιχνιδια  της φυσης. Ενα απλο υλικο, ο βραχος, σμιλεύεται απο  το νερο, τον αερα και με το χρονο σχηματιζονται μορφες που ενεργοποιουν φαντασια μας. 

Ενα τετοιο φυσικο γλυπτο ειναι και αυτο εδω που εντοπισα σε μια παραλια της Μυκονου.

Ο δρακος της Μυκόνου


Θα μπορουσε να ειναι τα απομεινάρια ενός απολιθωμένου σκελετου δεινοσαυρου. Απο την αλλη, και με την λογικη του μυθου και του παραμυθιου, θα μπορουσε να ‘ναι ενας αρχαιος δρακοντας που νικηθηκε σε μια μαχη ή που κοιμαται και περιμενει τη στιγμη για να ξυπνησει.

 Καπως ετσι θα γεννησαν οι πρωτοι ανθρωποι τους μυθους και αρχισαν να κατακτουν το εργαλειο της φαντασιας και να σμιλεψουν με την σειρα τους την πραγματικοτητα.

το τσαλακωμένο πακέτο

Κάθισε χάμω στο πεζοδρόμιο. Ψιχάλιζε και είχε ήδη σκοτεινιάσει. Η λάμπα του δρόμου ίσα φώτιζε. Τα αυτοκίνητα περνούσαν βιαστικά. Τα χέρια του ανάμεσα στα πόδια και κοιτούσε το τσαλακωμένο πακέτο με τα τσιγάρα. Από τα νεύρα του πιο πριν  το τσαλάκωσε και το πέταξε. Κάποια τσιγάρα έσπασαν στη μέση και ο καπνός χύθηκε λίγος έξω. Τον κοιτούσε να βρέχεται σιγά σιγά και σαν πινελιά να απλώνεται στην άσφαλτο ή σαν λάσπη. Ποιός ξέρει;

Τώρα που είναι μόνος μπορεί, είναι ελεύθερος να βγει από τον κύκλο. Κάθε μέρα με άδειο βλέμμα και χαμόγελο σέρνεται. Χωρίς όνειρα, ή μάλλον με ξεχασμένα όνειρα, χαμόγελα, σκέψεις. Κάπου καταχωνιασμένα. Η ζωή είναι σκατά και προχώρα στα τέσσερα του παν. Σύρσου γονατιστός. Μην κοιτάς ουρανό. Απλά στον ορίζοντα. Κι ίσως το χώμα. Να εύχεσαι να είναι βραχύς ο δρόμος και σύντομα να χωθείς στην αγκαλιά του.

Τόσες αλυσίδες τριγύρω, που ύπουλα τυλίχτηκαν γύρω του. Όνειρα. Πόσο καιρό είχε να ονειρευτεί. Ακόμη και ένα κακό όνειρο, έναν εφιάλτη. Οι θόρυβοι της πόλης καλύπτουν κάθε σκέψη και βλέμμα του.

Η βροχή δυναμώνει. Παίρνει το πακέτο και το χώνει μέσα στο σακάκι του. Βγάζει τα τραυματισμένα παιδιά του, τους φίλους του. Τους ισιώνει. Παίρνει ένα και το ανάβει να του κρατήσει παρέα. Μέσα στο ημίφως μοιάζει ο ιδανικός φίλος. Νοιώθει ότι τον ακούει, ότι απομονώνει την βροχή και ότι ανεβάζει τους πόνους του στον ουρανό. Σηκώνεται και αρχίζει να περπατά, ζητά να χωθεί μέσα στο παρκάκι. Δεν θέλει την προστασία τους διαμερίσματος. Εκεί στο πάρκο με τους τσακισμένους φίλους του. Έχουν να πουν πολλά ακούγοντας την βροχή….

Σκόρπια

Είναι πολύς ο καιρός που έχω να γράψω. Η καθημερινότητα ολοένα και πιο δύσκολη, αλλά και μίζερη. Και με το δύσκολο κάτι κάνεις, αλλά με το μίζερο; Τα νέα από παντού θολά και σκοτεινά. Απλά προσπαθούμε να αναπνεύσουμε. Κι αυτό με το ζόρι. 

Σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον, ολοένα και πιο απάνθρωπο, προσπαθούμε να θυμηθούμε από που ξεκινήσαμε και τι αξίζει να κρατήσουμε, αν μπορούμε. 

Οι ήχοι γίνονται θόρυβοι. Τα χρώματα κραυγές. Το γέλιο μάσκα. Ο χρόνος σπάταλος κι ελάχιστος. 

Ματ. όπως λέμε…

Σαν τον Βασιλιά που πέφτει. Ματ. Και πρέπει να είσαι εκεί, έτοιμος να δεχτείς την νίκη αλλά και την ήττα. Το σκοτάδι απλώνεται σαν ομίχλη. Οι λεπίδες του επιβάλουν τον νόμο. Και αφήνεις το αίμα να χυθεί πάνω στο χώμα, ελπίζεις. Αφήνεσαι να χαθείς στην σιωπή, αφήνεσαι στην μελωδία της. Γαλήνια.

Είναι από καιρό πια που χουν χαθεί οι άμυνες. Η επίθεση είναι η μόνη μας επιλογή.
Κι αυτοί οι παλμοί της καρδιάς πόσο φοβίζουν.

Τα βήματα ηχούν μοναχικά στο πεζοδρόμιο. Η μεγάλη στιγμή φτάνει, η στιγμή που πρέπει να σπάσεις τον καθρέπτη. Όμως φοβάσαι τι υπάρχει μέσα του. Φοβάσαι το τι κρύβεις.

Το τζάμι χώνεται στην σάρκα. Παιδικές φωνές φωλιάζουν στο κεφάλι σου. Πονάνε τόσο αυτές οι φωνές. Σαν συρματοπλέγματα. Πρέπει να τα κόψεις. Να βγεις εκεί έξω. Μην φοβηθείς που θα χαθεί το σκοτάδι.

από τον ορίζοντα ανατέλλει ένας κατακόκκινος ήλιος. ερημιά. ίσως και κρύο. αλλά ελεύθερος.

Ματ. όπως λέμε…

Δεν έχει απαραίτητα νόημα το παραπάνω κείμενο. Είναι εικόνες που βγήκαν όσο άκουγα αυτή τη μουσική,. Προσπάθησα να έχει μία συνοχή. Αν δεν έχει δεν με πειράζει.

Μετά από καιρό

Μετά από καιρό ήρθε πάλι στο νου αυτό το τραγουδάκι, οι στίχοι. Σχεδόν κάθε φορά που σπάει μία πολυφορεμένη κατάσταση έρχεται να μου δείχνει το δρόμο. Κι είναι αλήθεια ότι όταν αποχωρούμε από κάπου… Τόπο. Κατάσταση. Είχαμε ήδη φύγει εδώ και πολύ καιρό.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή δεν είναι στάσιμη. Είναι μία ατελείωτη διαδρομή που πιστεύω ότι χρέος μας είναι , σε εμάς πρώτα φυσικά, να μην βαλτώσουμε αλλά να προχωράμε.

Καλή μας διαδρομή

υπερπανσέληνος και λίγη τζαζ

Supermoon Lunar Eclipse (NHQ201509270205)

  μπήκε μέσα στο σπίτι. έκανε ένα γρήγορο ντους να φύγει η θολούρα της δουλειάς. ζέστανε λίγο το φαΐ, σερβιρίστηκε και λίγο κόκκινο κρασί. έκλεισε τα φώτα, άφησε το στερεοφωνικό να παίζει απαλά μουσική. κάθησε λίγο στο μπαλκόνι. είχε λίγη ψυχρούλα αλλά ακόμη μπορούσε να καθήσει χωρίς να κρυώνει. η πόλη σαν απόμακρο μελίσσι, βούιζε. όπως και οι σκέψεις του.λίγη προσπάθεια για όνειρο. το φεγγάρι είχε ήδη βγει.

η φωτογραφία είναι από το αρχείο της νάσα

reboot and white light generator

white light generator

     πολύ διάβασμα. πάρα πολύ διάβασμα.
                    σχεδόν οι λέξεις περνάνε σαν ξένες από το μυαλό.
               ευτυχώς λίγο βοηθά η μουσική. κάπως να καθαρίσει το μυαλό.
            έχω μπει σε δημιουργική διάθεση. αναζητώ πράγματα. καινούρια.
                               έχω πολύ καιρό να το νοιώσω αυτό.
   τα αρώματα. οι μουσικές, οι εικόνες. με εμπνέουν ξανά.
  πέρασα ένα μεγάλο σοκ που μου γάμησε κυριολεκτικά το οτιδήποτε μέσα μου. 
μετά από αυτό ήταν σαν καμμένη γη μέσα μου,
          στο μυαλό μου. χρειαζόταν μία επανεκκίνηση. sudo reboot -n
δεν είναι καλύτερα τα πράγματα τώρα. εγώ είμαι αλλιώς.
 είμαι έτοιμος να γεμίσω με εικόνες, μουσικές, αρώματα. ερεθίσματα.
Αυτή την περίοδο απολαμβάνω το
                 white light generator των crippled black phoenix.
 το προτείνω.
 καλή ακρόαση