Λύσσα – για ένα αυτοοργανωμένο και αντιεμπορευματικό κινηματογράφο


Μετά από καιρό ήρθε η ώρα να μιλήσω για μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου, τα γυρίσματα της ταινίας «Λύσσα». Το τι είναι αυτή η ταινία καθώς και τους στόχους τους μπορείτε να τα δείτε αναλυτικά στην ιστοσελίδα που έχει στηθεί για την ταινία. Όποιος τυχερός μπορεί να δει την ίδια την ταινία σε κάποια τοπική προβολή. Ενώ μελλοντικά θα μπορείτε να την δείτε και μέσω της ίδιας της ιστοσελίδας.

Εγώ το μόνο που θα καταθέσω είναι ένα μικρό κείμενο εντυπώσεων από την όλη διαδικασία. Μία διαδικασία που ακόμη εξελίσσεται και παράγει. Νοιώθω πολύ τυχερός που το έχω ζήσει και οι εικόνες είναι χαραγμένες μέσα στο μυαλό μου.

-//-

 

Είναι 6μιση ώρα το πρωί. Εκτός από φαντάρος άλλες φορές δεν θυμόμουν να ξυπνούσα τέτοια ώρα. Όμως δεν νοιώθω ότι με περιμένει σκοπιά. Έξω ο ήλιος ανατέλλει και έχει μία ελαφριά ψυχρούλα. Μυρίζει φρυγανισμένο ψωμί και βούτυρο. Σηκωνόμαστε διαδοχικά. Νοιώθω μια μικρή κούραση αλλά όχι δυσφορία (το αντίθετο). Είναι μέρες που έχουμε αντίστοιχα ξυπνήματα και προγράμματα. Κι ίσως κάποιο βράδυ να ήμασταν στη μέση του πουθενά , όπου μήνα καλοκαίρι θέλαμε κουβέρτα. Άραγε σήμερα θα πετύχει πιο εύκολα η σκηνή; Θα φανεί καλά το μακιγιάζ, θα είναι έτοιμο στην ώρα του; Θα ακουστεί πάλι κάποιο αλυσοπρίονο από κάνα χωράφι κάνα χιλιόμετρο μακρυά ή κάποιο αεροπλάνο; Τα φώτα; Θα βρισκόμαστε όλοι στην ώρα μας στο τάδε χωριό;

Αγουροξυπνημένα χαμόγελα. Εξηγήσεις. Διευκρινήσεις. Κάποιος που θέλει να κοιμηθεί λίγο παραπάνω. Πειράγματα. Άλλοτε έξυπνα, άλλοτε χαζά.

Το φως πράγματι μοιάζει σαν να χτυπάει ντάλα ο ήλιος πάνω στο παράθυρο. Δεν ξέρω πώς το κάνουν αλλά ο σταύλος μοιάζει με πίνακα. Τα ρούχα φορεμένα και όπως πρέπει. Τη παιδική κούκλα την μάζεψε άλλος.  Το σκηνικό το χουν μαστορέψει στην λεπτομέρεια και μία χαλασμένη σιλικόνη βάσης βοηθά στην παλαίωση. Δοκιμάζουν τα λόγια, τον ρόλο. Ίσως καλύτερα να το πεις έτσι. Εδώ μία ρυτίδα λιγότερη ίσως; Γαμώτο κάποια παιδάκια κλαίνε και κάποιος κόβει χόρτα με μηχάνημα. Κι ίσως διψάμε. Τα φώτα καίνε.Κι όμως πάντα αυτός καταφέρνει να είναι ήρεμος και με το χαμόγελο σε κατάσταση ζεν. Κι αυτό το άλογο πεινά πολύ κι όταν γουργουρίζει ακούγεται σαν πλυντήριο.

 Το βράδυ οι περισσότεροι εκεί, Βλέπουμε τι φτιάξαμε. Συζητάμε. Κρίνουμε. Διαφωνούμε. Άλλοτε ήρεμα. Άλλοτε όχι. Ίσως η τάδε σκηνή θα έπρεπε να γίνει με τον τάδε τρόπο.

Ένα ερειπωμένο σπίτι γεμάτο νυχτερίδες. Ένα εκκλησάκι γεμάτο αγιογραφίες  με εσωτερική γούρνα για το βρόχινο νερό. Το φαράγγι στην μέση του πουθενά με συντροφιά τον προβολέα και τον γαλαξία απάνω απ τα κεφάλια μας. Το ροζ του ηλιοβασιλέματος , τόσες ροζ αποχρώσεις σε ηλιοβασίλεμα δεν έχω δει. Τα σπίτια με τα προσωπεία στους τοίχους.

και κυρίως οι άνθρωποι που γέννησαν αυτές τις αναμνήσεις

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s