κρυμμένα πρωινά


με θέα τον λυκαβηττό

 

Είναι τα χείλη σου
που σμίλεψαν αυτόν το ήλιο.

Και χάθηκε στο σώμα,
εκεί δα,
δίπλα στην καρδιά.

Να χτυπά ρυθμικά,
χωρίς βιασύνη,
κρυμμένα πρωινά

Που χαμε πλάσει ,
στην αγκαλιά της νύχτας,
μες τις ανάσες μας.

όταν τα κορμιά,
διψώντας,
απαιτούσαν ουρανό.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s