το σπασμένο παράθυρο


πολλές φορές είναι που τσατίστηκα για την συμπεριφορά άλλων. πολλές φορές είναι όμως που αγνόησα και τα μηνύματα που μου δίναν εξαρχής. και όσο το σκεφτόμουν αυτό τόσο θύμωνα περισσότερο. όμως με τον εαυτό μου αυτή τη φορά.

είναι πολλές φορές που η μυρωδιά ενός ονείρου σου ναρκώνει το μυαλό, σου καταλύει κάθε φυσιολογική αντίσταση. είναι λογικό να αφήνεσαι στα κύματα;. όμως πόσες φορές δεν ήταν που έμοιαζε και σαν λύση;

τώρα κοιτώ πίσω από το σπασμένο τζάμι. το χώμα είναι ακόμη νοτισμένο από την βροχή που πέρασε και ο ήλιος αργεί να φανεί… βραδιάζει… και μόνη συντροφιά μένει η μυρωδιά αυτού του νωτισμένου χώματος.

κάνει κρύο . η υγρασία τρυπά το δέρμα, το μυαλό. οι αναμνήσεις μα πιο πολύ οι προσδοκίες βαραίνουν στα χέρια. και όσο και να σφίγγουν οι γροθιές αυτές δεν σβήνουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s