θρύψαλα εικόνων


το χέρι κατέβηκε δειλά, γύρισε να γίνει χούφτα, να μαζέψει τα ψίχουλα που χαν σκορπίσει. όνειρα που τα χα ξεχάσει πίσω σκιές και καθρέπτες. ο ήλιος χανόταν σιγά σιγά πίσω από τα δέντρα και η ησυχία σαν γλυκιά μουσική τύλιγε τον χώρο.

στο δωμάτιο ακουγόταν μόνο οι σταγόνες από το μπάνιο. βαριόμουν να πάω να κλείσω την βρύση. ο μονότονος ήχος με νανούριζε. έκλεισα τα μάτια και σκεφτόμουν ότι ήμουν σε μία σπηλιά και ότι οι σταγόνες ήταν από σταλακτίτες. ένα μυστήριο γαλάζιο φως φώτιζε την σπηλιά, σαν απόκοσμες μνήμες .

ξαφνικά η σπηλιά χάθηκε και οι σταγόνες ταξίδευαν πάνω στο κορμί της. ήθελα να είμαι μία από αυτές τις σταγόνες και να ταξιδεύω έτσι ηδονικά πάνω της. να χάνομαι σε κάθε πτυχή της, σε κάθε  της καμπύλη.

η ανάσας της γλυκιά και αιχμηρή ταυτόχρονα. έχει κάτι από τα μάτια της. μοιάζει να σε παγιδεύει στα πιο οικεία δεσμά. δεν σε πιέζει. πας μονάχος σου σαν μαγεμένος, σαν να μην υπήρξες ποτέ, ζητώντας να χαθείς σε μια αιώνια νιρβάνα.

κατευθύνεσαι στο φιλί που θέλεις να κρύψεις κι εκείνη. στην μάχη που κρύβεται πίσω από την ηρεμία. να γεμίσεις το φως σου με πληγές , ευλογίες ζωής. λαβωμένα σώματα σαν ψυχές.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s