κυνόδοντας ή πώς ο ελληνικός κινηματογράφος αποκτά ενδιαφέρον


Ομολογώ ότι αυτή την περίοδο δεν ήθελα να βλέπω τέτοιου είδους ταινίες. Ήθελα πιο εύπεπτες. Όμως από τις δύο που παρακολούθησα τώρα τελευταία («ψυχή βαθιά», «κυνόδοντας») δεν μπορώ να πω ότι έφυγα απογοητευμένος.

Φαντάζομαι ότι όσοι ασχολούνται με τον κινηματογράφο έχουν διαβάσει αρκετές γνώμες για αυτές τις δύο ταινίες.

Η «ψυχή βαθιά» μου άρεσε γιατί και δεμένη ήταν αλλά και γιατί παρότι θα μπορούσε ευκολα να πέσει στην παγίδα της πολιτικοποίησης και του κυρήγματος αντιθέτως έδωσε μία άλλη άγνωστη πλευρά της ιστορικής εκείνης περιόδου του τόπου μας. Ο εμφύλιος βλέπεις ζει ακόμη στην εποχή μας. Έχει ακόμη τα σημάδια στην κοινωνία μας κι ας μην το παραδεχόμαστε (η χούντα έπεσε πριν 35 χρόνια και το 1981 καταστράφηκαν οι φάκελοι πολιτικών φρονημάτων) . Παρόλη όμως την παρουσία του, ξέρουμε (κυρίως οι πιο νέοι) πολύ λίγα για αυτόν. Κι αυτά με παραμορφωτικούς φακούς διαφόρων πολιτικών αποχρώσεων.  Ταινίες όπως του Βούλγαρη μας δίνουν την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τους » παπούδες» μας και να μάθουμε για αυτή την ήττα. Γιατί σε αυτή την περίπτωση όλοι ηττήθηκαν.

εξαιρετική και τη μουσική του γιάννη αγγελάκα (αρκετά στοιχεία από τις «ανάσες»

εντόπισα αν και το πήγε αρκετά πιο πέρα).

αντί του trailer παραθέτω την συνέντευξη που έδωσε ο σκηνοθέτης στον ραδιοφωνικό σταθμό «στο κόκκινο». σε αυτή μας ενημερώνει για την έρευνα που έκανε (και πώς και πόσο) για τον εμφύλιο. Παραπομπή εδώ.

ο κυνόδοντας αποτελεί μία εντελώς άλλη ταινία. πιο ευρωπαϊκή αλλά πιο άμεση με την πραγματικότητά μας. η ιστορία αφορά την οικογένεια καθώς και το κατασταλτικό εκπαιδευτικό ρόλο που μπορεί να παίξει στην ανάπτυξη των μελών της.

μία πλούσια οικογένεια ζει απομονομένη στο εξοχικό της. ο μόνος που βγαίνει εκτός σπιτιού είναι ο πατέρας και πάντα με το αυτοκίνητο. τα παιδιά αρκετά μεγάλα (κοντά στα 20) έχουν εκπαιδευτεί να υπακούουν πειθήνια και αυτιστικά τις εντολές και την πραγματικότητα των γονιών τους. ακραίο σενάριο και περιβάλλον. σίγουρα φλερτάρει με το σινεμά και το χιούμορ του μπουνιουέλ. σίγουρα δεν είναι η ταινία ποπ κορν.

αν είστε ζαλισμένοι από την δουλιά κι αν δεν έχετε συνηθίσει «διαφορετικές» ταινίες πέρα του 2012 μην την προτιμήσετε. θα αδικήσετε και εσάς και την ταινία. η ταινία είναι από αυτές που σου δημιουργούν εικόνες και ερωτήματα,  τροφή σκέψης για μετά.

σε αυτή (όχι κυριολεκτικά φυσικά) είδα την ελληνική οικογένεια. που ευνουχεί τις δυνατότητες και τις δημιουργικότητες των νέων ατόμων της  μέσα από τον υπερπροστατευτισμό της. φοβάται να τα αφήσει ελεύθερα (ακόμη κι όταν φαινομενικά είναι) και παρουσιάζει με ένα παραμορφωτικό και τρομαχτικό καθρέπτη τον κόσμο έξω από αυτήν. στο τέλος αυτή η αγάπη της καταντά μία μορφή καταπίεσης για τα μέλη της που τα οδηγεί σε οδυνηρές ψυχολογικές και μη καταστάσεις.

γιατί σίγουρα δεν έχετε δει κάποιον να τον έχουν αποκλείσει παντελώς από τον έξω κόσμο οι γονείς του. όμως νομίζω ότι έχετε δει αρκετά άτομα 20 , 25 ή και 30 που έχουν αποκλειστεί από την πραγματικότητά από την οικογένειά τους και όπου η οικογένεια τους προστατεύει συνεχώς από αυτήν. που είναι ακόμη μέσα στα βρακιά των γονιών τους (και αφορά και τα δύο φύλα).

παραθέτω το trailer της ταινίας

Advertisements

4 thoughts on “κυνόδοντας ή πώς ο ελληνικός κινηματογράφος αποκτά ενδιαφέρον

  1. Βασικά δεν θα έλεγα τον κυνόδοντα διαστροφικό. Απλά αρκετά κυνικό. Το είδος στο οποίο αναφέρεται (τύπου Μπουνιουέλ) φλερτάρει πολύ με την ειρωνία, την αφαίρεση και το σουρεαλισμό. Και συνήθως δεν είναι τα έργα που είναι αρεστά στους πολλούς (για να μην ακούγεται αρνητικός ο όρος είναι όπως με τα φάνταζι, δεν αρέσουν σε όλους). Είναι πιο πολύ κοντά στην κατηγορία σινεφίλ.

    Το ψυχή βαθιά όχι ότι είναι εύπεπτο απλά είναι πιο ρεαλιστικό θα έλεγα. Σίγουρα όχι χαρούμενο. Αλλά αναφέρεται σε κάτι ελληνικό που όμως μας είναι όπως αναφέρω και στο άρθρο σχεδόν άγνωστο.

    Μου αρέσει!

  2. Θα έλεγα τον Κυνόδοντα βασικά ‘κυνικό μες το σουρεαλισμό του’. Παρ’ όλ’ αυτά, σε καμία περίπτωση δε θα τον έλεγα διαστροφικό – ίσα ίσα, είναι ίσως τρομακτικό, και σίγουρα αστείο, το πόσο κοντά στην πραγματικότητα χτυπάει σε φάσεις. Προχθές, βέβαια, και πάλι μετά από καιρό, κι από πολλές άλλες ταινίες που είδαμε στο σινεμά στο μεταξύ, κάναμε πάλι αναφορές και injokes από την ταινία.

    Το Ψυχή Βαθιά, απ’ την άλλη, δεν το έχω δει, αλλά πιθανότατα να είναι πιο… βατό. Φαίνεται, πάντως, όππως το περιγράφεις κιόλας, να έχει πολλές αντιθέσεις στο στυλ ταινίας στο οποίο ανήκει με τον Κυνόδοντα.

    Μου αρέσει!

  3. Αυτό το πόσο κοντά είναι στην πραγματικότητα είναι που τον κάνει τρομαχτικό, στα όρια του γκροτέσκου.

    Οι δύο ταινίες βασικά καμία σχέση. Αν και το ψυχή βαθιά για να την κατανοήσεις θα πρέπει να έχεις και ένα κάποιο ιστορικό υπόβαθρο. Ωστόσο επιτυχία της ταινίας θεωρώ ότι είναι ότι αρχίσαν να συζητάνε πιο πολύ για εκείνη την ιστορική περίοδο κι ίσως πιο ανοικτά.

    Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s