You are currently browsing the tag archive for the 'φωτογραφία' tag.
Ένα από τα πράγματα που μου λείπουν από την Αθήνα είναι οι συναυλίες. Όχι απαραίτητα από γνωστά ονόματα. Πάντα μου τραβούσαν την προσοχή κάποιες συναυλίες ή χώροι περίεργοι. Ένας τέτοιος χώρος ήταν ο ” Η αλίκη έχει λάθος αγόρι” που είναι ένας εναλακτικός χώρος μέσα στην Καβάλα. Και μία συναυλία (δηλαδή όχι ακριβώς συναυλία αν πάρουμε υπόψη ότι ήμασταν το πολύ 20 άτομα) ήταν αυτή της Krista Muir.
O χώρος το λοιπόν αρκετά “πειραγμένος” , με περίεργη καθόλου συμβατική διακόσμηση και διαρύθμιση (δεν νομίζω να έχετε συνηθίσει να βλέπετε πλυντήρια ως τραπέζια για τον ηχολήπτη ή τον dj , ούτε καρέκλες κινηματογράφου απέναντι από τη μουσική σκηνή. Γενικά πυροβολημένο σκηνικό που αντί να με διώχνει αντιθέτως με τραβούσε για αυτόν τον περίεργο , ακριβώς, συνδυασμό του.
Η συναυλία όπως είπα και πιο πάνω δεν είχε και τα πολλά άτομα. Ήταν πιο πολύ παρεΐστικη , με αέρα σε κάτι από μπουάτ. Η Krista Muir με αρκετό θάρρος και μπόλικο κέφι τραγούδησε το άγνωστο στους περισσότερους (από όσο κατάλαβα) ρεπερτόριό της. Πάντα χαμογελαστή, με την μικρή της κιθάρα (χωρίς πολλά εφέ ή μάλλον σχεδόν καθόλου), προσπαθούσε να πλησιάσει το κοινό της τόσο με την μουσική της όσο και με τα αστεία της. Αυτή η γνησιότητά της ήταν που με κίνησε να αγοράσω και το cd αυτής της τρελούτσικης χαμογελαστής καναδέζας. Δεν πρόκειται για το cd της χρονιάς. Όμως είναι ένα ευχάριστο cd. Σε επίπεδο μουσικής σου περνά μία ζεστασιά. Αυτό ίσως να μην είναι τυχαίο μιας και στο βιβλιαράκι η Krista μας πληροφορεί ότι τα περισσότερα κομμάτια γράφτηκαν σε μία τοπική καφετέρια. Άνετα θα συνδύαζα ζεστό καφές φίλτρου σε κούπα, μπισκότα και Krista Muir (θα έλεγα ιδανική μουσική για τα Starbucks με βροχή απ έξω στην Πανεπιστημίου). Συνοδευτηκές με την κούπα θα μπορούσαν να είναι και οι “μυστικές” συνταγές για τσάι ginger και μπισκότα που θα βρει κανείς μέσα στο βιβλιάκι. Το όλο concept φαίνεται να έχει γίνει με αρκετό κέφι και μεράκι. Άλλωστε αν μπορεί κανείς να αναγνωρίσει στην Krista είναι το κέφι της και η αγνότητά της σε αυτό που κάνει.
Κατεβαίνοντας προς Αθήνα ελπίζω να πετύχω αντίστοιχες καταστάσεις (το ότι έχασα το party που ήταν αφιερωμένο στους Pearl Jam στο Dasein ήδη ήταν δυνατό χτύπημα αλλά που θα πάει; θα νικήσουμε). Ενώ το myspace αρχίζει να γίνεται ένας μουσικός αναπάντεχος θησαυρός για όποιον αναζητά το διαφορετικό από την μουσική.
p.s. η κρίστα όπως θα δείτε θα είναι και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Ενώ δύο τραγούδια που ξεχώρισα από το τελευταίο της αλμπουμ είναι είναι τα “leave alight” και “croncete lovesong”
σας εύχομαι ένα όμορφο
γλυκό και δημιουργικό φθινόπωρο
έχει περάσει πολύς καιρός από το τελευταίο post.
από την μια η πολύ δουλειά που είχε πέσει στα ΚΑΑΥ. από την άλλη το ξαφνικό κρασάρισμα του laptop μου με τελικό αποτέλεσμα το οριστικό του αντίο (πιθανόν να την έχει γλυτώσει ο σκληρός αλλά αυτό θα περάσει καιρός μέχρι να το μάθω).
ο καιρός πέρασε και περνάει. ετοιμαζόμαστε για πολίτες σιγά σιγά. και είναι γλυκό, όμορφο αλλά και τρομαχτικό.
ευτυχώς μία πόλη όπως η Καβάλα σου προσφέρει αυτή την γλυκειά επανένταξη χωρίς να σε τρομάζει. σε αυτό βοηθά φυσικά και το ξαναζωντάνεμά της με τους φοιτητές που έρχονται. άλλωστε δεν πάει και πολύς καιρός που ήμουν κι εγώ φοιτητής και να πω την αλήθεια είναι κάτι που μου λείπει,
παρουσίαση της περιοχής του έβρου που είχα υποσχεθεί δεν θα μπορέσω να κάνω λόγω τεχνικών προβλημάτων (ο laptopας που λέγαμε πιο πάνω). όμως επειδή αγόρασα καινούρια φωτογραφική (την E-420 ) υπάρχει καινούριο υλικό.
μία επιλογή από αυτό το υλικό είναι και η φωτογραφία, τραβηγμένη το πουρνό από την περιοχή Παναγία της Καβάλας. στο βάθος διακρίνεται η Νέα Καρβάλη και η ίσα διακρίνεται η Κεραμωτή.
ελπίζω να σας άρεσε και θα τα πούμε σίγουρα πιο σύντομα.
να περνάτε όμορφα 
Την προηγούμενη βδομάδα βρισκόμουν στα γαλανά νερά της. Όχι εντελώς καθαρά (άλλωστε βρισκόμασταν σχετικά κοντά στο λιμάνι) αλλά ζωντάνά, δίπλα να με ηρεμούν κάθε βράδυ. Άμα έχεις μεγαλώσει κοντά στη θάλασσα σου μοιάζει κλουβί όπου μακρυά της.
Η άποψη που βλέπετε είναι από την περιοχή Παναγία της Καβάλας, την περιοχή που περικλύει το τείχος του βυζαντινού κάστρου της πόλης. Μια τέτοια θέα απολάμβανα με ένα περιπατό μου το απόγευμα.Και το μυαλό αμέσως ηρεμουσε, Είναι περιεργο πόσο μπορεί να ηρεμήσει το νου η εικόνα της θάλασσας, μαζί με τον ήχο και την μυρωδιά της. Σαν να σου χαϊδεύει κάποιος τη σκέψη, το μυαλό.
Απέναντι το βουνό που φαίνεται είναι η Θάσος, ένα νησί όχι και τόσο γνωστό στους “νότιους” (μη θεωρηθεί υποτιμητικός ο όρος). Ένα νησί γεμάτο πεύκα, και πλατάνια και πηγές στο εσωτερικό του. Ωραίες παραλίες με πιο όμορφη αυτή των Αλυκών, που ουσιαστικά είναι δύο παραλιές.
Δυστυχώς δεν πρόλαβα να κάνω μια πιο προσεχτική περιδιάβαση στα μέρη ,για να σας δώσω μία πιο λεπτομερή εικόνα της περιοχής. Όμως είναι στα άμεσα σχέδια, τόσο για την Καβάλα όσο και για άλλα μέρη.
Καλή σας ημέρα και κρατήστε την εικόνα σαν δροσιά της σκέψης.
προσφατα αφιχθεντες