Krista Muir στο Αλίκη (Καβάλα)

Ένα από τα πράγματα που μου λείπουν από την Αθήνα είναι οι συναυλίες. Όχι απαραίτητα από γνωστά ονόματα.  Πάντα μου τραβούσαν την προσοχή κάποιες συναυλίες ή χώροι περίεργοι. Ένας τέτοιος χώρος ήταν ο ” Η αλίκη έχει λάθος αγόρι” που είναι ένας εναλακτικός χώρος μέσα στην Καβάλα. Και μία συναυλία (δηλαδή όχι ακριβώς συναυλία αν πάρουμε υπόψη ότι ήμασταν το πολύ 20 άτομα) ήταν αυτή της Krista Muir.

O χώρος το λοιπόν αρκετά “πειραγμένος” , με περίεργη καθόλου συμβατική διακόσμηση και διαρύθμιση (δεν νομίζω να έχετε συνηθίσει να βλέπετε πλυντήρια ως τραπέζια για τον ηχολήπτη ή τον dj , ούτε καρέκλες κινηματογράφου απέναντι από τη μουσική σκηνή. Γενικά πυροβολημένο σκηνικό που αντί να με διώχνει αντιθέτως με τραβούσε για αυτόν τον περίεργο , ακριβώς,  συνδυασμό του.

Η συναυλία όπως είπα και πιο πάνω δεν είχε και τα πολλά άτομα. Ήταν πιο πολύ παρεΐστικη , με αέρα σε κάτι από μπουάτ. Η Krista Muir με αρκετό θάρρος και μπόλικο κέφι τραγούδησε το άγνωστο στους περισσότερους (από όσο κατάλαβα) ρεπερτόριό της. Πάντα χαμογελαστή, με την μικρή της κιθάρα (χωρίς πολλά εφέ ή μάλλον σχεδόν καθόλου), προσπαθούσε να πλησιάσει το κοινό της τόσο με την μουσική της όσο  και με τα αστεία της. Αυτή η γνησιότητά της ήταν που  με κίνησε να αγοράσω και   το cd αυτής της τρελούτσικης χαμογελαστής καναδέζας. Δεν πρόκειται για το cd της χρονιάς. Όμως είναι ένα ευχάριστο cd. Σε επίπεδο μουσικής σου περνά μία ζεστασιά. Αυτό ίσως να μην είναι τυχαίο μιας και στο βιβλιαράκι η Krista μας πληροφορεί ότι τα περισσότερα κομμάτια γράφτηκαν σε μία τοπική καφετέρια. Άνετα θα συνδύαζα  ζεστό καφές φίλτρου σε κούπα, μπισκότα και Krista Muir (θα έλεγα ιδανική μουσική για τα Starbucks με βροχή απ έξω στην Πανεπιστημίου). Συνοδευτηκές με την κούπα θα μπορούσαν να είναι και οι “μυστικές” συνταγές για τσάι ginger και μπισκότα που θα βρει κανείς μέσα στο βιβλιάκι. Το όλο concept φαίνεται να έχει γίνει με αρκετό κέφι και μεράκι. Άλλωστε αν μπορεί κανείς να αναγνωρίσει στην Krista είναι το κέφι της και η αγνότητά της σε αυτό που κάνει.

Κατεβαίνοντας προς Αθήνα ελπίζω να πετύχω αντίστοιχες καταστάσεις (το ότι έχασα το party που ήταν αφιερωμένο στους Pearl Jam στο Dasein ήδη ήταν δυνατό χτύπημα αλλά που θα πάει; θα νικήσουμε). Ενώ το myspace αρχίζει να γίνεται ένας μουσικός αναπάντεχος θησαυρός για όποιον αναζητά το διαφορετικό από την μουσική.

p.s. η κρίστα όπως θα δείτε θα είναι και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Ενώ δύο τραγούδια που ξεχώρισα από το τελευταίο της αλμπουμ είναι είναι τα “leave alight” και “croncete lovesong”

ετοιμαζόμεθα και διαβαζόμεθα

φθινοπωρινό διάβασμα

Αυτή την περίοδο ετοιμαζόμεθα για φαντάροι. Προσπαθούμε να μπούμε στο όλο κλίμα. Να ετοιμάσουμε τα χαρτιά που χρειάζονται και τα τυχόν συμπράγκαλα και να είμαστε εντάξει. Πελοπόννησο θα την βγάλουμε για αρχή. Όμως έχουμε κάνα μήνα ακόμη για εκεί οπότε προσπαθούμε να το γλεντήσουμε και λίγο (αν και κάποιες πληροφορίες λένε κι ότι μέσα πανηγύρι είναι αλλά οκ μην πάμε με το σφινάκι στο χέρι). Με το σακίδιο ανα χείρας ή επ’όμου γεμίζουμε εικόνες.

———    ———    ———    ———    ———    ———    ———    ———

Η Αθήνα είναι μία πολύ που της πάει το φθινόπωρο. Συνήθως λέμε για το αττικό καλοκαίρι όμως σε μία πόλη όπου η ζεστη γίνεται καύσωνας καταντώντας ανυπόφορη, το φθινόπωρο με τις μεταβατικές του θερμοκρασίες λειτουργεί σαν μια μικρή ανάσα. Η Αθήνα είναι όμορφη το φθινόπωρο γιατί υπάρχουν ακόμη μέρη της με δέντρα. Και είναι τόσο διαφορετικά τα δέντρα του κέντρου από αυτά των προαστίων (δεν μιλάω φυσικά για προάστια τύπου Αγιου Στέφανου). Μια βόλτα κοντά στην αρχαία αγορά είναι μία μικρή απόλαυση , λίγα λεπτά απόδρασης από την καθημερινότητα.

Στο σακίδιο έχω πάντα μία φωτογραφική μηχανή. Όμως δεν μπορούσα να “τραβήξω”. Η εποχή αυτή έχει μία περίεργη σιωπή που σε καλεί να την ακολουθήσεις. Οι ήχοι σε καλούν να τους προσέξεις (κάτι πουλάκια που έχουν ξεχαστεί στο άστυ, κάποιες σταγόνες που προμυνήουν το κονσέρτο κρουστών και πνευστών). Σε αυτή τη σιωπή μια φωτογραφία μου μοιάζει φλύαρη.

———    ———    ———    ———    ———    ———    ———    ———

Τώρα που ουσιαστικά οι τυπικές υποχρεώσεις έχουν τελειώσει το χω ρίξει το διάβασμα. Όχι φυσικά της σχολής αλλά ,κυρίως, λογοτεχνικών βιβλίων. Είναι που και το φθινόπωρο βοηθά σαν εποχή για διάβασμα. Ειδικά τις μέρες που έβρεχε ή μάλλον που καρεκλοποδάριαζε ήταν σαν καταφύγιο.

Έτσι αυτή την περίοδο τελείωσα το “Άρωμα του Ονείρου“, του Τομ Ρόμπινς. Περίεργη γραφή. Ολίγον χαοτική αλλά παρόλα αυτά ξεκούραστη. Ένας περίεργος συνδυασμός τρέλας, φαντασίας και φιλοσοφίας. Εκεί που γελάς σου ρχεται το quote σαν σφαλιάρα και τα πατζάρια αποκτούν μία άλλη οπτική στα μάτια σου (ειδικά αυτό το τελευταίο μόνο αν το διαβάσετε το βιβλίο θα το κατανοήσετε). Ειδική σημασία αποκτά η πληροφορία που βρήκα ότι προηγήθηκε του Αρώματος του Ζικστιν (το οποίο είναι καθαρά πιο γκόθικ και γαλλικό). Δύο βιβλία γεμάτα αρώματα , με το πρώτο να υπερτερεί σε αυτό του έρωτα.

Ενώ χωμένο καθημερινά στο βάθος και ακολουθεί το Ubik του φιλιπ ντικ. Δεν το έχω τελειώσει αλλά η γραφή του με έχει παρασύρει. Το διαβάζω ταυτόχρονα με το “Αρμενίζοντας για το Βυζάντιο” του Silverberg που μου το δάνησε ένας φίλος. Και τα δύο της κατηγορίας sf (science fiction) κάτω από διαφορετικές προοπτικές και γραφές από δύο όμως αξιόλογους συγγραφείς που αποτελούν ο καθένας τους έναν σταθμό στην λογοτεχνία της επιστημονικής φαντασίας.

Μετά από αυτά ακολουθεί ανυπόμονα το φρεσκοεκδιδόμενο “Όλες οι χάρες του ουρανού” από τις εκδόσεις Πόλις. Ένα από τα λίγα που με έχει ελκύσει και το εξώφυλλο.

Αλήθεια εσάς ποια βιβλία σας τράβηξαν το ενδιαφέρον αυτή την περίοδο;

Ή αλλιώς ποια βιβλία έχετε στο σακίδιό σας;

αντιρατσιστικό στο γουδί

Χτες η βραδινή μπόρα μας πέτυχε πάνω στο άλσος Γουδί. Εκεί διεξαγόταν το αντιρατσιστικό φεστιβάλ. Γενικά ένα φεστιβάλ με ένα παράξενο συνδυασμό του χύμα και του οργανωμένου, τίποτα από τα δύο και τα δυο μαζί όμως. Μπαίνοντας από την κεντρική πύλη βλέπεις αρχικά την κεντρική σκηνή με τα γνωστά (ας πούμε) ονόματα, στα δεξιά της υποπτεύεσαι ένα πλατύ διάδρομο με κάτι περίεργους τύπους με εφημερίδες και προκυρήξεις. Η αλήθεια είναι ότι βλέποντάς τους κόμπιασα. Όμως προσπερνώντας τους αντικρισα πίσω από το λόφο το αληθινό φεστιβάλ. Εκεί μαζεμένα τραπεζάκια από οργανώσεις, ομάδες, κόμματα, αντιπροσωπείες μετανασταστών κτλ. Το στίγμα δεν ήταν καθαρά πολιτικό (σίγουρα έγερνε προς τα αριστερά) και αυτό το θεώρησα θετικό. Γιατί πέρα από τις γνωστές πολιτικές οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής και μη αριστεράς υπήρχαν και ομάδες σχετικά με την κοινωνική επανένταξη των ανθρώπων με ψυχικά νοσήματα, για την σωστότερη διακίνηση των φαρμάκων κατά του HIV, για την κατάργηση των σωφρονηστικών ιδρυμάτων για ανηλίκους, για το OLPC κτλ. Μια ποικιλιά δηλαδή θεμάτων και ανησυχιών.

Όμως αντιρατσιστικό φεστιβάλ δεν είναι μόνο προβληματισμός. Έτσι κάποιος έχει την ευκαιρία να έλθει σε επαφή με την κουζίνα των μεταναστών. Δίνοντας γύρω στα 5ευρώ μπορούσες να χορτάσεις με την κουζίνα της επιλογής σου. Μπορούσε να έρθει και σε καλύτερη επαφή με την κουλτούρα τους μιας και υπήρχαν τραπεζάκια όπου η κάθε αντιπροσωπεία πουλούσε προϊόντα (ρούχα, καλλυντικά, διακοσμητικά) αντιπροσωπευτικά της πατρίδας της.

Η μπόρα μας πέτυχε στο τελείωμα και γω ξέχασα ακόμη περισσότερα να πω. Το σακίδιό μου ακόμη γεμάτο αν και λίγο βρεγμένο.

σημείωση: απόλαυσα πραγματικά τα πιτσιρίκια που χοροπηδούσαν κι έτρεχαν στα γρασίδια.