μουσική πειρατεία(;)

Στο σακίδιό μου έχω πάντα μαζί το mp3 player μου. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα περπατήσω και δεν θα ακούσω κάποιο τραγούδι στο μετρό, στο κέντρο. Η μουσική είναι για μένα ένα είδος έρωτα. Με ηδονίζει να μαθαίνω και να ακούω κάτι καινούριο. Φυσικά όλη αυτή η μουσική δεν είναι αγορασμένη. Ένα μεγάλο μέρος έχει κατεβασθεί. Αυτό δείχνει κατά πολλούς ότι δεν σέβομαι την δουλειά που έχουν κάνει κάποιοι άνθρωποι. Είναι όμως έτσι;

Δεν θα αναλωθώ στις τιμές των cds μια και το θεωρώ πεθαμένο ως μέσο κι ας αγοράζω ακόμη (αν κι επιλεκτικά). Το μέλλον που έρχεται δεν χωρά την λογική των δισκογραφικών και η πολεμική που ακολουθούν κυρίως κακό θα κάνει στην μουσική. Το να μου απαγορεύει κάποιος να κατεβάσω μία μουσική μου μοιάζει με το να μου απαγορεύει να ακούσω ραδιόφωνο . Και μην σας φαίνεται παράλογος ο συνειρμός μιας και διάβασα στο blog του γνωστού ραδιοφωνικού παραγωγού Γιάννη Πετρίδη,  ανάρτηση όπου ανέφερε ότι η Αμερικάνικη Μουσική Βιομηχανία έβαλε και το ραδιόφωνο στο στόχαστρο της ως πειρατικού μέσου. (Η ανάρτηση λέγεται Δισκογραφικά – Συναυλιακά)

Όμως από την άλλη είναι εξίσου παράλλογο να υποτιμώ τα πνευματικά δικαιώματα κάποιου και τον κόπο του. Οι άνθρωποι που δικαιολογούνται λέγοντας ότι οι δισκογραφικές βγάζουν όλο “σκουπίδια” τελευταία , συνήθως αυτά τα “σκουπίδια” κατεβάζουν. Ότι οι καλλιτέχνες δεν φτιάχνουν την μουσική μοναχά για την ψυχή της μανούλας τους είναι κατανοητό. Η λύση όμως της ανταμοιβής δεν πρόκειται να βρεθεί τώρα. Δεν θα βρεθεί πιστεύω ούτε καν από μας αλλά από παιδιά που θα έχουν μεγαλώσει με την λογική του διαδικτύου και των μέσων που εμείς τώρα πρωτο-μαθαίνουμε. Ήδη ίσως τα πρώτα δείγματα αυτού να τα δίνει το myspace όπου μπορείς να ανακαλύψεις φοβερά συγκροτήματα και ήχους (πέρα από τους πολύ γνωστούς) και να συνομιλήσεις και με τους δημιουργούς.

Η έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας δεν είναι κάτι καινούριο και όταν πρωτοεμφανίστηκε ήταν πρωτοποριακή. Ενίσχυε την ατομικότητα και κατεπέκταση την δημοκρατία. Όμως από την άλλη είναι εν μέρη κοινό μυστικό ότι η δημιουργικότητα βασίζεται στην κλεψιά (όχι στην αντιγραφή μην το μπερδεύουμε). Γνωστό το γνωμικό του Χατζηδάκι ότι “Οι μετριότητες αντιγράφουν , οι μεγαλοφυΐες κλέβουν”. Η εμμονή στην έννοια της ιδιοκτησίας ουσιαστικά θα έχει ως αντίκτυπο να σκοτωθεί η δημιουργικότητα και να παίζουμε με τους νόμους (και οι νόμοι δεν είναι τέχνη παρά μόνο για δικηγόρους). Πρέπει να βρεθεί μία μέση λύση ώστε η δημιουργικότητα να ενισχύεται (είτε ως κάτι νέο είτε ως κάτι παλιό) αλλά και τραγελαφικά περιστατικά όπου εταιρία μυνήει τραγουδιστή γιατί “κομμάτι” του περιείχε ριφάκι από “κομμάτι” άλλου τραγουδιστή ή συνθέτη να αποτελέσουν παρελθόν. Όταν βραχνάς μας γίνεται η ιδιοκτησία δεν παράγουμε αλλά “παίζουμε”.

Kαι για να δούμε και μια άλλη οπτική του θέματος. Όταν είδα ζωντανά τους χαΐνηδες τους αγάπησα και από τότε προσπαθώ να αγοράσω τα όποια cd τους. Όταν άκουσα επίσης τους Old House Playground αποφάσισα ότι θέλω να αποκτήσω το cd τους (κι ας το έχω ήδη σε μορφή mp3). Ακούγοντα τους και χρησιμοποιώντας την υπηρεσία lastfm τους προτίνω εμμέσως και σε άλλα άτομα.  Κοινώς το κατέβασμα και το μοίρασμα μουσικής  (φυσικά κι όχι η πώληση της από αντιγραμμένα) μπορεί να σημαίνει και ψάξιμο (του τι θα αγοράσω – όπως πχ όταν ακούω ραδιόφωνο) κι όχι απαραίτητα πειρατία. Άλλωστε διαβάζοντας κάποιος και για πιο παλιές εποχές σίγουρα θα πέσει στις βαρύγδουπες δηλώσεις για θάνατο της μουσικής από τις κασσέτες (τις θυμάστε;). Ο θάνατος για μένα που μας αναγγέλουν δεν είναι κατά τη γνώμη μου της μουσικής αλλά μιας παρελθούσας κατάστασης, ξεπερασμένης πια. Η μουσική δεν θα μας προτείνεται πιθανόν στο μέλλον από κάποιον ραδιοφωνικό παραγωγό ή κάποιο κανάλι αλλά θα είναι μέσω κάποιου blogger ή μέσω υπηρεσιών τύπου lastfm ή ακόμη και μέσω του del.icio.us, με άλλα λόγια μέσα από τους ίδιους τους χρήστες – ακροατές.